Ο καλός ο ταχυδρόμος (The good postman)

Γράφει η Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Με αφορμή το επίκαιρο θέμα του προσφυγικού, ο Τόνισλαβ Χρίστοφ, ταλαντούχος ντοκιμενταρίστας, χτίζει ένα υπαρξιακό ντοκιμαντέρ με κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις με έντονη τη βαλκανική ταυτότητα. Σε ένα μικρό στη Βουλγαρία, στα σύνορα με την Τουρκία, το οποίο κατοικείται κυρίως από ηλικιωμένους, ο Ιβάν, ο ταχυδρόμος βάζει υποψηφιότητα για δήμαρχος με βασικό αίτημα το καλωσόρισμα και την ενσωμάτωση των προσφύγων, που μπαίνουν κρυφά στη χώρα προς αναζήτησή ασύλου με σκοπό να ζωντανέψει το χωριό που αργοπεθαίνει. Οι αντίπαλοί του προτιμούν να κλείσουν τα σύνορα και να ξαναφέρουν τον κομμουνισμό. Με κινηματογραφική αρτιότητα εφάμιλλη στιβαρής ταινίας μυθοπλασίας ο σκηνοθέτης παρακολουθεί τους χαρακτήρες στη σουρεαλιστική αυτή προεκλογική καμπάνια με χιούμορ και σεβασμό, με επίκεντρο τον Ιβάν, ο οποίος έχοντας ζήσει τη ζωή του σε ενα χωριό, που αργοπεθαίνει, ξεδιπλώνει πτυχές χαρακτήρα ταλανιζόμενου κινηματογραφικού ήρωα από τη μοναξιά και την έλλειψη ελπίδας. Βαθιά ανθρώπινος και διαχρονικός, “Ο καλός ο ταχυδρόμος” μεταφέρει το πιο επίκαιρο, οικουμενικό μήνυμα, της κατανόησης και της αλληλεγγύης.

Πουθενά να κρυφτείς (Nowhere to hide)

Το ντοκιμαντέρ του Ζαραντάστ Άχμεντ επιστρέφει στον πυρήνα του είδους του ντοκιμαντέρ, ως κινηματογραφικό είδος, έτσι όπως πρωτοεμφανίστηκε για να αποτυπώσει άμεσα και στεγνά την πραγματικότητα σε ενεστώτα χρόνο. Ο Νόρι Σαρίφ, νοσηλευτής, πατέρας τεσσάρων παιδιών, ξεκινά ένα οδυνηρό οδοιπορικό στην ιρακινή ενδοχώρα και καταγράφει με την κάμερά του τις συγκρούσεις και τις ιστορίες των επιζώντων από ένα σιωπηρό πόλεμο που μαίνεται στη χώρα μετά την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων το 2011. “Παλιά έβλεπες τους Αμερικανούς. Τώρα μπορεί να είναι ο γείτονάς που μπορεί να σε ανατινάξει.” Η φράση αυτή συνοψίζει και τη νεότερη ιστορία του Ιράκ, που μετρά καθημερινά θύματα και αύξηση της φτώχειας. Τα αποτρόπαια εγκλήματα, οι αναταραχές από το αίτημα των Σουνιτών για περισσότερα πολιτικά δικαιώματα, οι διαμαρτυρίες για την άνοδο του ισλαμικού κράτους αποτυπώνονται ρεαλιστικά και άμεσα στην κάμερα του Νόρι, ο οποίος θα στρέψει την κάμερα στον ίδιο του και στην οικογένεια του, όταν θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη γενέτειρά του λόγω της επέλασης του ISIS. Βραβευμένη με το Βραβείο Κοινού Fischer το “Nowhere to hide” είναι ένα καθηλωτικό, σκληρό ταξίδι στη ζωή των ανθρώπων μίας χώρας που δεν μπορεί να ξεπεράσει το φάντασμα του πολέμου με στόχο όχι μονο την ωμή καταγραφή, αλλά τη συνειδητοποίηση του παραλόγου και τον εντοπισμό μίας κρυφής ελπίδας για ένα φρέσκο μέλλον αν όχι για αυτή τη γενιά, για την επόμενη.

The post Προσφυγικό & ανθρώπινα δικαιώματα στο προσκήνιο δύο δυνατών στιγμών του ΦΝΘ appeared first on screeneye.gr.

Το κοινό του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, σίγουρα θα βρει τον τρόπο, να ανταμείψει την « Εύθραυστη Ισορροπία», του Γκουλιέρμο Γκαρσία Λόπεζ, ντοκιμαντέρ πολιτικά και κοινωνικά αιχμηρό, έχοντας για αφηγητή και καθοδηγητή του, τον πρώην Πρόεδρο της Ουρουγουάη, Χοσέ Μουχίκα, τον ηγέτη που περίμενε στη σειρά των δημοσίων νοσοκομείων για να εξεταστεί, έναν λαϊκό ηγέτη, που αγαπήθηκε από τις μάζες, πρότυπο και για τους λαούς του κόσμου. Ο Λόπεζ δίνει το λόγο στον Μουχίκα, αναπτύσσοντας τις θέσεις του για την παγκόσμια ανισότητα, για τον καταναλωτισμό, για την ανάγκη του ελεύθερου χρόνου, ενώ παράλληλα εξελίσσονται διάφορες ιστορίες σε Τόκιο και στα Αφρικανοευρωπαικά σύνορα. Στο Τόκιο παρακολουθούμε τη ζωή δυο αντρών, που ζουν για να δουλεύουν και μια κοινωνία πλήρως αποξενωμένη, κυκλοφορώντας με ιατρικές μάσκες. Ενώ η προσφυγιά, βρίσκεται στο προσκήνιο της δεύτερης ιστορίας. Πρόσωπα παρατημένα από τον Θεό και τον άνθρωπο, μηχανεύονται τον τρόπο να περάσουν στην Ευρώπη, στην υποτιθέμενη « Γη της Επαγγελίας». Ο Λόπεζ συνδέει μοναδικά όλα τα πρόσωπα, αναδεικνύει τις υπέρτατες αξίες του Μουχίκα και παίζει με τους συμβολισμούς, όπως επί παραδείγματι ο εργασιομανής Ιάπωνας, δυστυχισμένος από τη μίζερη ζωή του, θα βρει την πρόσκαιρη χαρά σε ένα ακριβό ζευγάρι παπούτσια, ενώ ο φτωχός πρόσφυγας, θα βάλει καρφιά στα δικά του, για να αντιμετωπίσει τις παγίδες των φρακτών και των συρματοπλεγμάτων.

The post “Εύθραυστη Ισορροπία”…και μια “λάμπα” φωτίζουν το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ελένη Ανδρεάδου

Ένας άντρας που πλησιάζει τα 70, επιστρέφει από τη Σεούλ, όπου διαμένει με την οικογένειά του, στη γενέτειρά του, μια επαρχιακή περιοχή στην Andong της Ν. Κορέας, για να αναλάβει τη φροντίδα της υπερήλικης μητέρας του, της οποίας η υγεία επιβαρύνεται μέρα με τη μέρα.

Μέσα σε 52 λεπτά ο δημιουργός του ντοκιμαντέρ Chai Min Ahn πετυχαίνει να αποδώσει σε μια συνοπτική αλλά περιεκτική, ανθρώπινη και συγκινητική αφήγηση την ιστορία μια γυναίκας που έγινε μητέρα σε νεαρή ηλικία, τις δυσκολίες που έζησε αλλά κυρίως τη σοφία και τις ανασφάλειές της που προκύπτουν από την αμείλικτη επίδραση του χρόνου πάνω στο σώμα και το πνεύμα της.
Οι οικογενειακές αξίες και η αγάπη ανάμεσα στα μέλη της παρά τις συντριπτικές αλλαγές της κοινωνίας στο πέρασμα του χρόνου, οι ιδιαίτεροι δεσμοί τους, που κάνουν περισσότερο αισθητή την παρουσία τους κυρίως όταν χάνουμε αγαπημένα πρόσωπα παρά εν τη παρουσία τους στη ζωή μας, η κούραση και αγανάκτηση της φροντίδας τους που καταπνίγονται σχεδόν αμέσως για να δώσουν τη θέση τους σε μια διακριτική νοσταλγία μπροστά στην συνειδητοποίηση του επικείμενου τέλους και ο πόνος της απώλειας, διατηρούν τη θέση τους σ’αυτή την καθημερινή ιστορία που συνοδεύεται από όμορφη φωτογραφία και μουσική.

The post Για τις οικογενειακές αξίες και την επίδραση του χρόνου πάνω στο σώμα στο Where Is My Son από τη Ν. Κορέα appeared first on screeneye.gr.

Το Τζαζ happening της βραδιάς το επιμελήθηκε ο Νίκος Δημάκης

Ανταπόκριση: Ιάκωβος Γωγάκης

Το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης άνοιξε την αυλαία του χθες βράδυ(3 Μαρτίου) στην κατάμεστη αίθουσα Ολύμπιον, παρουσία και του Δημάρχου της πόλης, Γιάννη Μπουτάρη.
Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής και η Γενική Διευθύντρια της διοργάνωσης Ορέστης Ανδρεαδάκης-Ελίζ Ζαλαντό ανέβηκαν μαζί στο βήμα και στην ολιγόλεπτη τους παρουσία, αναφέρθηκαν στο πλούσιο φετινό πρόγραμμα, με τα 216 ντοκιμαντέρ μικρού και μεγάλου μήκους, ανάμεσα σε αυτά, περισσότερα από 60 ελληνικά πρότζεκτ, που θα προβληθούν μέχρι το τέλος της διοργάνωσης, στις 12 Μαρτίου. Ταινίες για τις μειονότητες, για το προσφυγικό, θα έχουν τον πρώτο λόγο.

Ακολούθησε ένα ξέφρενο 100λέπτο μουσικό ντοκιμαντέρ, ύμνος στους Rolling Stones, βασισμένο στην πρόσφατη περιοδεία του διάσημου συγκροτήματος στην Λατινική Αμερική, σε χώρες που επισκέφθηκαν και τη δεκαετία του ’60, όπως Αργεντινή-Βραζιλία και σε άλλες για πρώτη φορά( Περού-Ουρουγουάη), μέχρι τη μεγάλη στιγμή, τη συναυλία του Μαρτίου 2016 στην Κούβα ( Αβάνα), μπροστά σε ένα εκατομμύριο θεατές.
Η σκηνοθεσία ανήκει στον γνωστό μουσικοντοκιμενταρίστα Paul Dugdale, αφήνοντας τους Μικ Τζάγκερ και Κιθ Ρίτσαρντς να καθοδηγήσουν τη ροή της αφήγησης κατά τη διάρκεια των περιοδειών. Οι Rolling Stones δεν έχουν σύνορα, δεν χωράνε στις μουσικές τους ιδεολογίες, η περίπτωση της Κούβας, όπως αποτυπώνεται, είναι συγκλονιστική, σε μια συναυλία-σταθμό, όπου πραγματοποιήθηκε έπειτα από αναβολές, εξαιτίας της επίσκεψης Ομπάμα, του πρώτου Αμερικανού Προέδρου στο νησί, μετά από 80 χρόνια.

Jumping Jack Flash , Ruby Tuesday , Sympathy for the Devil, It’s Only Rock ‘n’ Roll , μια απίστευτη unplugged εκτέλεση του Honky Tonk Women και Satisfaction, στις μεγάλες μουσικές στιγμές αυτού του ντοκιμαντέρ.

The post Ρυθμοί ροκ στο Ολύμπιον Θεσσαλονίκης στην έναρξη του 19ου Φ. Ντοκιμαντέρ appeared first on screeneye.gr.