Oasis. Supersonic

Κριτικές από το In-Edit Θεσσαλονίκης

Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Οι Oasis είναι φτιαγμένοι από τα υλικά της μυθολογίας που συνοδεύει μία ροκ μπάντα: την εκρηκτική άνοδο, το παραλήρημα του κοινού και των Μ.Μ.Ε., την παγκόσμια επιτυχία, τα ναρκωτικά, την άσβεστη έριδα μεταξύ των δημιουργών και τους καυγάδες, που έδωσαν και το τέλος στην ιστορία τους. Ο Mat Whitecross και η ομάδα πίσω από το βραβευμένο με Όσκαρ “Amy” παραδίδουν ένα άκρως διασκεδαστικό, αστείο ντοκιμαντέρ του συγκροτήματος που σημάδεψε την britpop και τα 90s, καταγράφοντας αναπόφευκτα και την πιο αμετανόητα καταστροφική αδερφική σχέση στη σύγχρονη ιστορία, αυτή των αδερφών Γκάλαχερ.

Η ταινία ξεκινά και τελειώνει με τη θρυλική συναυλία στο Knebworth, που παρόμοια δεν είχε ξαναδεί το Ηνωμένο Βασίλειο, με 125.00 θεατές και 2,5 εκατομμύρια αιτήσεις για εισιτήριο, “το 4% του πληθυσμού ήθελε ένα εισιτήριο”, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται.
Με περίσσεια αυτογνωσία θα σχολιάσουν τη σημασία της συναυλίας καθώς καταλαβαίνουν ότι είναι η στιγμή που τα έχουν κατακτήσει όλα και θα αναρωτηθούν αν η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος πλησιάζει.

Ανέκδοτο αρχειακό υλικό, home-made videos, συνεντεύξεις των μελών και φυσικά των Γκάλαχερ, καλύπτουν μία πολύ συγκεκριμένη περίοδο, αυτή της εκτόξευσης και της καθιέρωσης από το 1993 και το εμβληματικό “Definitely Maybe” μέχρι το 1996. Από τις εργατικές κατοικίες του Μάντσεστερ και τη φτώχια στο πρώτο συμβόλαιο με την ιστορική Creation Records, ο σκηνοθέτης επικεντρώνει στον αντίκτυπο της απόλυτης επιτυχίας σε δύο υπερφίαλα, αυθάδη, φιλόδοξα αδέρφια, που έβλεπαν ποδόσφαιρο και έμπλεκαν σε καυγάδες στις παμπς, και σε μία σχέση χειμαρρώδη που παραμένει μέχρι σήμερα αγεφύρωτη.

Τι είναι αυτό που κάνει μία παρέα παιδιών σε ένα γκαράζ μίας εργατικής πολυκατοικίας να είναι η επόμενη μεγάλη ροκ μπάντα στον πλανήτη, πώς όλα οδηγούν στο να μπορέσει ένα συγκρότημα να φτιάξει μνημειώδεις δίσκους, αυτά τα ερωτήματα προσπαθεί να φωτίσει το Oasis. Supersonic με το πνεύμα της Cool Britannia των 90s και το χαρακτηριστικό attitude των Oasis, της καλύτερης μπάντας αυτή τη στιγμή, που δεν δίνει δεκάρα για αυτό.

Blur. New World Towers

Το ντοκιμαντέρ δεν είναι η ιστορία των Blur, αλλά η καταγραφή μίας ιστορίας των Blur, μακριά από τη δίνη των 90s, αυτής της δημιουργίας του τελευταίου δίσκου σαν τετράδα μετά από δεκαέξι χρόνια. Ο Sam Wrench στρέφει την κάμερά του σε τρία κομβικά γεγονότα της πορείας του συγκροτήματος τα τελευταία χρόνια: στις συνθήκες ηχογράφησης του “Magic Whip” στο Χονγκ Κονγκ, στη μεγαλειώδη συναυλία- επανένωση στο Hyde Park το 2015 και στη συναυλία- επιστροφή στο Χονγκ Κονγκ μετά την κυκλοφορία του δίσκου.

Ανάμεσα στους ουρανοξύστες και στις νέον πινακίδες του Χονγκ Κονγκ και στα πλάνα της αναμονής και της αποθέωσης για την επανένωση στο Λονδίνο, η ταινία εξιστορεί πώς το τελευταίο άλμπουμ έγινε ουσιαστικά κατά λάθος όταν η μπάντα ξέμεινε στο Χονγκ Κονγκ μετά από την ακύρωση συναυλίας. Έχοντας ελεύθερο χρόνο και υλικό στο συρτάρι, η βρετανική τετράδα αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα για τη δισκογραφική επιστροφή. Με αυτή την αφορμή τα μέλη του συγκροτήματος στις συνεντεύξεις γίνονται πιο προσωπικοί και με ειλικρίνεια εκφράζουν τη σημασία της σχέσης τους σήμερα, τι σημαίνει το συγκρότημα για αυτούς τώρα, ενώ η συμφιλίωση του frontman Damon Albarn με τον Graham Coxon θεωρείται δεδομένη μετά τη σύγκρουση το 2003, που είχε φέρει το τέλος των Blur.

Η φρενήρης πορεία στα 90s, το τεράστιο μερίδιο στην ανάδειξη της britpop, ίχνος νοσταλγίας δεν ανιχνεύεται στα ενενήντα λεπτά υλικού, που παρουσιάζει παρόλα αυτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς είκοσι χρονια μετά την παγκόσμια επιτυχία, στα σαράντα τους πλέον οι ίδιοι, αναλύουν τη δημιουργική διαδικασία και επαναπροσδιορίζουν τη σχέση τους, που όπως επισημαίνουν οι ίδιοι χωρίς τη χημεία και τη φιλία δεν θα υπήρχαν Blur, δίνοντας την αίσθηση ότι η έμπνευση και το δέσιμο είναι εκεί για το επόμενο βήμα, σαν να ξεκινούν τώρα. Στο ερώτημα βέβαια αν υπάρχει συνέχεια για το συγκρότημα, απάντηση δεν δίνεται, καθώς ούτε οι ίδιοι γνωρίζουν. Οι ερμηνείες και τα πλάνα στις συναυλίες είναι χορταστικά και ενδεικτικά της δυναμικής τους στη σκηνή αποζημιώνοντας στο έπακρο και τον πιο δύσπιστο φαν.

The post Oasis και Blur βάζουν φωτιά στο In-Edit appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από το μουσικό φεστιβάλ “In-Edit “Θεσσαλονίκης

Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Το “One more time with a feeling” δεν είναι ένα μόνο ένα μουσικό ντοκιμαντέρ, δεν απευθύνεται αποκλειστικά στους φανς της μουσικής του Νικ Κέιβ και της μπάντας του, είναι μία κινηματογραφική επιστολή για την απώλεια και για τη ζωή μετά από αυτή.

Πριν δύο χρόνια κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του “Skeleton Tree”, τελευταίου άλμπουμ του Νικ Κέιβ και των Bad Seeds, ο δεκαπεντάχρονος γιος του ερμηνευτή, Άρθουρ, θα βρει τραγικό θάνατο όταν μετά απο κατανάλωση LSD θα πέσει από ένα γκρεμό κοντά στο σπίτι του. Γνωρίζοντας την αδηφαγία των Μ.Μ.Ε. και θέλοντας να αποφύγει την αδιακρισία και τον καταιγισμό των σχολίων και ερωτήσεων ο Κέιβ επιλέγει να μιλήσει με τον πλέον καλλιτεχνικό τρόπο. Συνεργάζεται για μία ακόμη φορά με το φίλο του και σκηνοθέτη Άντριου Ντομινίκ (“Η δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς από το δειλό Ρόμπερτ Φορντ”, “Killing them softly”, “Chopper”) στον οποίο αναθέτει τη δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ με επίκεντρο την ηχογράφηση του άλμπουμ στη σκιά “ενός τόσο καταστροφικού γεγονότος που σε αλλάζει για πάντα”, όπως δηλώνει ο ίδιος.

Με μία ποιητική προσέγγιση ο σκηνοθέτης συνθέτει ένα λυρικό πορτρέτο του άφατου πένθους που διαχέεται κυρίως μουσικά από τις καθηλωτικές ερμηνείες του δημιουργού στα ιδιαίτερα φορτισμένα κομμάτια, επιβλητικά ερμηνευμένα και τόσο άρτια  καταγεγραμμένα, που αποτελούν ανεξάρτητα μουσικά βίντεο. Το μοιραίο γεγονός, δεν αναφέρεται ποτέ ευθέως, υπονοείται διαρκώς. Από το ασπρόμαυρο που επιλέγει ο σκηνοθέτης, από τη διαφορετική διάσταση που προσφέρει η επιλογή της 3D κάμερας,    από την εστίαση της κάμερας στο αλλαγμένο πρόσωπο του Κέιβ, από τα γυρίσματα κατά κύριο λόγο σε στούντιο, αυτοκίνητα, δωμάτια που αποπνέουν έντονα μία κλειστοφοβική αίσθηση.

Το ντοκιμαντέρ αυτό δεν αφηγείται μία ιστορία. Εξάλλου όπως δηλώνει και ο ίδιος ο Κέιβ “Δεν πιστεύω πια στην αφήγηση… Η ζωή δεν είναι μία ιστορία”, παραδοχή που έρχεται σε αντίθεση με τα μακροσκελή, αφηγηματικά κομμάτια του. Το ντοκιμαντέρ είναι ένα arthouse κολάζ στιγμών, ποιητικών και στοιχειωμένων, πολλές φορές αμήχανων και ασύνδετων, ένα καλλιτεχνικό προϊόν, εφάμιλλο της αισθητικής του εμβληματικού τραγουδοποιού.

Θα χρειαστούν εβδομήντα λεπτά για να αναφερθεί το όνομα του παιδιού και ακόμη περισσότερα για να αναφερθεί ευθέως στο “τραύμα”, έτσι όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, αναλύοντας πως το τραύμα επηρεάζει και αλλάζει τη δημιουργική διαδικασία με τον τρόπου βίωσε το πριν και το μετά. Ειλικρινής, ρεαλιστής και φιλοσοφημένος αναλύει την ελαστικότητα του χρόνου, πως ενώ η ζωή προχωρά έρχεται η στιγμή που θα σε τραβήξει πίσω στο πένθος, παραδέχεται ότι σημασία δεν έχει μόνο το δικό του πένθος, αλλά ο χαμός ως γεγονός ως προς το ίδιο το παιδί.

Διακριτική η παρουσία της μητέρας, όπως και του δίδυμου εφήβου αδερφού, η ταινία γυρισμένη με σεβασμό και προσοχή απέχει από το μελό, το δακρύβρεχτο, το κοινότυπο. Κινηματογραφικό υπόδειγμα πως η απώλεια και το πένθος μπορούν να γίνουν τέχνη χωρίς κλισέ και στερεοτυπικές ατάκες, το ντοκιμαντέρ αποτελεί μία χαραμάδα για την εύθραυστη πλευρά ενός καλλιτέχνη που έχει τον απόλυτο έλεγχο της εικόνας του. Η καλλιτεχνική περσόνα του «δάνδη» της ροκ τσαλακώνεται με το ιδιαίτερο στυλ του Κέιβ για να υπενθυμίσει την αδυναμία του ανθρώπου απέναντι στην απώλεια και στο θάνατο.

The post Όταν η απώλεια δεν γίνεται συνήθεια…για τον Νικ Κέιβ. Ταπεινό ρέκβιεμ για το θάνατο του γιου του, από τον Άντριου Ντομινίκ appeared first on screeneye.gr.