Για τον Κρίστι

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ανέκαθεν συγκινούσε τους Βρετανούς δημιουργούς ο κοινωνικός ρεαλισμός. Δεν είναι τυχαίο ότι μιλάμε για ολόκληρη «σχολή», από τον Κεν Λόουτς και τον Μάικ Λι, ως την Άντρεα Άρνολντ και την Κλίο Μπάρναρντ («Ο Εγωιστής Γίγαντας»). Κατανοητή,  η επιθυμία των νεότερων δημιουργών, όπως του Χάρις Ντίκινσον στον «Αχινό» και του  Ιρλανδού 7 στο « Για τον Κρίστι», να ξαναπιάσουν τη ζωή της εργατικής τάξης, που συνθλίβεται από τις ανισότητες.

Οι προθέσεις είναι θεμιτές,

όμως –όπως και στον «Αχινό»–

έτσι και στο  έργο αυτό,  το σενάριο μένει στα ρηχά, δε βουτάει στα βαθιά.   Παρακολουθούμε τον 17 χρονο Κρίστι, ο οποίος απομακρύνεται  από ανάδοχη οικογένεια και  καταλήγει να ζει με τον ετεροθαλή αδερφό του,  στο βόρειο Κορκ, ψάχνοντας δουλειά και μια αίσθηση «σπιτιού».

Υπάρχουν δυνατές ιδέες στην ταινία, όπως επί παραδείγματι  η μαύρη σακούλα σκουπιδιών με τα πράγματά του,

τα ξαδέρφια του που τον σπρώχνουν σε μικροπαρανομίες,

η ανακάλυψη του ταλέντου του στην κομμωτική.

Όμως, ούτε το τραύμα του παρελθόντος ( είτε η μητρική απουσία είτε τα χρόνια στην πρόνοια), ούτε το αβέβαιο μέλλον του,  φωτίζονται αρκετά.

Όπως και στον «Αχινό», η ευθύνη γλιστράει περισσότερο πάνω στον χαρακτήρα παρά στο σύστημα.

Το ζήτημα,  είναι ότι οι τραυματικές σχέσεις με το παρελθόν, η εμπειρία του συστήματος φροντίδας και η ταξική παγίδα, μένουν κυρίως σε υπαινιγμούς.

Ο πόνος υπάρχει, αλλά δεν γίνεται  απειλητικός ή αποκαλυπτικός.

Ο σκηνοθέτης επενδύει στη ζεστή κοινότητα και τη υπόγεια ραπ μουσική, από το να συγκρουστεί μετωπικά με το τι σημαίνει να σε θεωρούν «καμένο χαρτί» πριν κλείσεις τα 18.

Γυρίζει τη κάμερα διαρκώς στον σταυρό που φοράει ο Κρίστι- τον φόραγε η μητέρα του- και ενώ μας εξηγεί τη σημασία του για τον ήρωα,  μέσα στην ταινία το λέει και το ξανά-λέει, δεν αφήνει το θεατή να δει το προφανές και να αισθανθεί αυτό που υπάρχει στη ψυχή του ήρωα.

Οι ερμηνείες (ιδίως του Ντάνι Πάουερ και του Ντιάρμουιντ Νόις, αλλά και το υπόλοιπο νεανικό σύνολο) είναι εξαιρετικά ζωντανές και δίνουν αλήθεια σε κάθε σκηνή. Όμως, συνολικά,  το έργο   μένει στη μνήμη ως μια χαριτωμένη, ελπιδοφόρα ιστορία ενηλικίωσης, πολύ πιο ήπια και ακίνδυνη από όσο θα χρειαζόταν για να  ταρακουνήσει.

Για τον Κρίστι από την Πέμπτη 4/12 στις αίθουσες