Σε Πιστεύουμε

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το έργο σκηνοθετείται από τη Γαλλίδα Σαρλότ Ντεβιλέρ, στο μεγάλου μήκους ντεμπούτο της,

και εκ πρώτης όψεως εντάσσεται στην κατηγορία των ταινιών με θέμα «γονείς που χωρίζουν, παιδιά στη μέση, δικαστές και δικηγόροι».

 Σε  αντίθεση με φιλμ όπως το «Ένας Χωρισμός ή το «Ιστορίες Γάμου»,

στο « Σε Πιστεύουμε» απουσιάζει το γνώριμο ηθικό «γκρι»,

όπου όλοι έχουν ταυτόχρονα δίκιο και άδικο

και ο θεατής παρατηρεί ,

τη μια συγκλίνει με τον ένα,

την άλλη με τον άλλον.

Η ταινία, αντίθετα, σε ωθεί ξεκάθαρα να πάρεις θέση.

Η Άλις αγωνίζεται να προστατεύσει τα παιδιά της από έναν πατέρα που κατηγορείται για αιμομιξία. Η καταγγελία αφορά τον δεκάχρονο γιο, τον Ετιέν, ο οποίος υποστηρίζει ότι ο πατέρας του τον βίασε, ενώ και η έφηβη Λίλα αρνείται κατηγορηματικά να τον ξαναδεί.

Το βασικό αφηγηματικό δέλεαρ είναι ο κλειστοφοβικός χώρος της ακροαματικής διαδικασίας, όπου συνυπάρχουν μητέρα, πατέρας, οι δύο δικηγόροι και η δικαστής.

Η Ντεβιλέρ ξεδιπλώνει την ιστορία μέσα από ένα εκτεταμένο μονοπλάνο που καλύπτει τα τρία τέταρτα της ταινίας.

Δεν πρόκειται, όμως, για ένα κινητικό μονοπλάνο που ακολουθεί τους ήρωες σε διαφορετικούς χώρους ( όπως επί παραδείγματι στην ταινία Βικτώρια), αλλά για έναν ασφυκτικά περιορισμένο χώρο, λίγων τετραγωνικών μέτρων.

Η κάμερα «κολλάει» στο πρόσωπο της Άλις, καταγράφοντας την εξάντλησή της,  από την προσπάθεια να γίνει αποδεκτό το αυτονόητο, ενώ ο πρώην σύζυγος υιοθετεί τον ρόλο του «καλού πατέρα» και ο δικηγόρος του,  επιχειρεί να αντιστρέψει την πραγματικότητα, αμφισβητώντας την ψυχική της σταθερότητα και προβάλλοντας το επιχείρημα «παιδί ίσον και οι δύο γονείς», χωρίς ο δικηγόρος, να ακούει τα ίδια τα παιδιά.

Η ταινία είναι σαφώς στρατευμένη. Η έντονη θεατρικότητα του γραφείου, μεταφερμένη αυτούσια στον κινηματογράφο, δεν είναι πάντα δόκιμη, ενώ η απεικόνιση του πατέρα ως ξεκάθαρα κακοποιητικού θέτει υπό αμφισβήτηση, έστω και έμμεσα, το επιχείρημα της συνεπιμέλειας σε τέτοιες περιπτώσεις. Σε μια Ελλάδα όπου το ζήτημα της συνεπιμέλειας βρίσκεται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, η ταινία φωτίζει την άλλη όψη, αυτή της αμφισβήτησης, μέσα από ένα ακραίο αλλά υπαρκτό παράδειγμα, χωρίς — και ορθώς — να γενικεύει και να στοχοποιεί συλλήβδην όλους τους πατεράδες,.

Σε Πιστεύουμε από την Πέμπτη 29/1 στους κινηματογράφους