Sirat

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Ο δημιουργός της ταινίας «Sirat», ο γάλλο-ισπανός σκηνοθέτης Ολιβέρ Λάσε, φαίνεται να θέλει να κινηθεί σε μια παράδοση κινηματογραφικού στοχασμού, να “πάει κάπου” είτε δραματουργικά είτε φιλοσοφικά. Να θυμίσει το σινεμά του Μικελάντζελο Αντονίονι και στην ιστορία της ερήμου, να προσδώσει κοινωνική και φιλοσοφική διάσταση, αλλά πέφτει στην ίδια νάρκη που ο ίδιος τοποθέτησε.

Η ταινία ξεκινά με υποσχέσεις. Ένας πατέρας, με μια φωτογραφία της κόρης του, ταξιδεύει με τον μικρό του γιο,  για να τη βρει. Όχι σε μια πόλη, αλλά στην έρημο του Μαρόκου, σε ένα ρέιβ πάρτι.

 Η κάμερα κολλάει επίμονα στα τεράστια ηχεία, μετά στους χορευτές, μετά στον πατέρα που ρωτά επίμονα αν είδαν την κόρη του. Η επανάληψη δημιουργεί αρχικά ένταση και περιέργεια. Όταν μια παρέα νέων του λέει ότι υπάρχει κι άλλο ρέιβ πιο μακριά και γίνονται όλοι συνοδοιπόροι, η ταινία ανοίγει έναν δρόμο περιπλάνησης και αναζήτησης.

Όμως σύντομα το σενάριο προδίδει τον ίδιο του τον ρεαλισμό. Το ατύχημα με το αυτοκίνητο που πέφτει στον γκρεμό, η εξαφάνιση ή ο θάνατος ενός βασικού προσώπου και η σχεδόν αδιάφορη αντίδραση του δικού  του ανθρώπου, ακυρώνουν κάθε ψυχολογική και αφηγηματική λογική. Εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει η ανάγκη για απαντήσεις, υπάρχει απλώς συνέχεια της διαδρομής, σαν να μη συνέβη τίποτα.

Ο Λάσε τότε πονηρά, αντιλαμβανόμενος το σεναριακό αδιέξοδο,  επιδιώκει να  στρίψει το τιμόνι  προς το “φιλοσοφικό”, με μια μακρά σκηνή ζωής και θανάτου στην έρημο. Σε αντίθεση με τον Αντονίονι – όπου η έρημος ( είτε στην κυριολεκτική της διάσταση είτε στην μεταφορική), ωθούσε τους ήρωες στην εξερεύνηση της υπαρξιακής τους κρίσης -και το έχουμε δει σε μια σειρά ταινιών από τη « Περιπέτεια»  μέχρι τη « Κόκκινη Έρημο»-, το « Sirat» είναι σαν να κοροϊδεύει το θεατή, τον κρατά σε αναμονή, για να μη γεννήσει κανένα  στοχασμό, για να μη φορτίσει το δράμα με κανένα φιλοσοφικό βάθος.

Sirat από την Πέμπτη 29/1 στους κινηματογράφους