Το σπαραχτικό ‘’The Return’’ («Η Επιστροφή») του μεγάλου Ρώσου σκηνοθέτη Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ με την καταπληκτική φωτογραφία από τον Mikhail Krichman συνεργάτη του και στις μετέπειτα δουλείες του, είναι το κινηματογραφικό του ντεμπούτο με το οποίο μας συστήνεται το 2003. Δεν είναι λίγοι αυτοί που τον έχουν χαρακτηρίσει ως τον νέο Ταρκόφσκι λόγω του λυρισμού του έργου του. Με την «Επιστροφή» κερδίζει το Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Βενετίας, το ίδιο ακριβώς βραβείο που είχε κερδίσει και ο Αντρέι Ταρκόφσκι με το δικό του κινηματογραφικό ντεμπούτο ‘’Ivan’s Childhood’’ («Τα Παιδικά Χρόνια του Ιβαν») 40 χρόνια νωρίτερα! Πολύ λυπηρό ότι ένας από τους ηθοποιούς της «Επιστροφής» συγκεκριμένα ο Vladimir Garin που υποδύεται τον μεγάλο γιο, τον Andrey, πνίγηκε μερικές μέρες μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων στην λίμνη όπου γυρίστηκε η εναρκτήρια σεκάνς της ταινίας.

The post Μάθημα στις καλύτερες κινηματογραφικές σχολές του κόσμου η ” Επιστροφή” του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

 Το «Χωρίς Αγάπη»( Loveless) είναι έργο του κορυφαίου σύγχρονου Ρώσου σκηνοθέτη, Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ. Το κοινό της Ελλάδος, τον έχει γνωρίσει μέσα από τις ταινίες « Λεβιάθαν», « Έλενα», « Επιστροφή». Πάντα ενδοσκοπεί στα κοινωνικά φαινόμενα και στις ψυχές των μεταλλαγμένων συμπατριωτών του.

Έτσι κι εδώ, εξετάζει ένα χωρισμό, το διαζύγιο-μετά από 12 χρόνια γάμου- δυο ανθρώπων λίγο πάνω από τα 40, του Μπόρις και της Ζένια και τον αντίκτυπο αυτής της εξέλιξης, στο 12χρόνο παιδί τους.

Το έργο ξεκινά με ένα πανέμορφο σταθερό πλάνο- το οποίο θυμίζει Αγγελόπουλο και το «Τοπίο στην Ομίχλη»-, όπου ο νεαρός Αλιόσα, μόνος, περιδιαβαίνει βάλτους και την έρημη αγροτική γη. Στη συνέχεια, η κάμερα τοποθετείται στη Μόσχα, μέσα στο μοντέρνο σπίτι των γονέων του, «ομηρικοί» καυγάδες, οι φωνές υψώνονται, τα πνεύματα οξύνονται και ο μικρός στο δωμάτιο του, να κλαίει γοερά. Ο πατέρας του, έχει συνάψει σχέση με μια νεαρότερη γυναίκα, η οποία περιμένει παιδί, ενώ η μητέρα του, βρήκε παρηγοριά στην αγκαλιά, ενός εύπορου άντρα. Η οικογένεια στα εξ ων συνετέθη. Ο Αλιόσα, τους εκδικείται, αποφασίζοντας να χαθεί, να εξαφανιστεί.

Ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ –εμμέσως πλην σαφώς- στοχοποιεί τη νέα τάξη πραγμάτων, αναγορεύει τις μικρές καθημερινές στιγμές, σε ένα μανιφέστο για τους νέους Ρώσους αστούς, προτάσσοντας τον ατομικισμό τους, ο οποίος οδηγεί σε λανθασμένες επιλογές και στην πλήρη αποσύνθεση της οικογένειας. Πρόσωπα που δεν θέλουν και δεν μπορούν να επαναδιαπραγματευτούν τη σχέση τους, στις πρωτόγνωρες συνθήκες ενός χωρισμού, πληρώνοντας το παιδί τους,τις δικές τους αμαρτίες.

Την μητέρα, δεν την αντιμετωπίζει ως θύμα του συζύγου της, αλλά θύμα των κοινωνικών συνθηκών( αναζητώντας σύντροφο με κοινωνικό «status» και χρήματα…όπως ο εραστής της ) και των ανικανοποίητων σεξουαλικών της ονείρων.

Τον πατέρα, τον παρουσιάζει με κρυφές ευαισθησίες, αλλά χαμένο στο δικό του κόσμο, αμυνόμενος στους πάντες, αδύναμος να υπερασπιστεί τις επιλογές του, ακόμα και στο σκληρό επαγγελματικό του περιβάλλον, πόσο μάλλον να καθοδηγήσει το παιδί του, στην νέα κατάσταση που δημιουργείται.

Ο νεαρός πρωταγωνιστής( έχοντας κάποια χαρακτηριστικά όμοια με τον πατέρα του), τους εκδικείται βάναυσα, σε μια κινηματογραφική οπτική η οποία δεν δίνει ελαφρυντικά στις αποφάσεις των γονέων του και εξελίσσεται σε ένα σκληρό θρίλερ εξαφάνισης, όπως το « About Elly», του Ασγκάρ Φαραντί.

Απίστευτης ομορφιάς κινηματογραφικά κάδρα, ακόμα και στις ερωτικές σκηνές και βέβαια στις αποπνικτικές, της ενδοοικογενειακής σύγκρουσης και στις στιγμές της αναζήτησης του παιδιού.

Κρατήστε τα ονόματα των ηθοποιών, των δύο γονέων, της Μαριάνα Σπιβάκ και του Αλεξέι Ροζίν, μεγάλες ερμηνείες, που ενισχύουν το εξαιρετικό έργο του Ζβιάγκιντσεφ.

Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών 2017.

“Χωρίς Αγάπη” από 19 Οκτωβρίου στους κινηματογράφους, σε διανομή Seven

The post Χωρίς Αγάπη appeared first on screeneye.gr.

Ο Ρώσος Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ, που κατατάσσεται στους καλύτερους σκηνοθέτες του κόσμου, θυμόμαστε το ντεμπούτο του, την βραβευμένη με Χρυσό Λιοντάρι «Επιστροφή» του 2003, που διδάσκεται σε κινηματογραφικές σχολές του πλανήτη, η στο πρόσφατο «Λεβιάθαν», δήλωσε στον ρωσικό ραδιοφωνικό σταθμό Govorit της Μόσχας, ότι η νέα του ταινία θα επικεντρωθεί στη σχέση ενός ζευγαριού, εξετάζοντας την, με ποικίλους τρόπους.
« Θα είναι μια θλιβερή αλλά γεμάτη ένταση ιστορία, με τους θεατές πιθανόν να ρίξουν αρκετό δάκρυ», ανέφερε χαρακτηριστικά. Ο Ζβιαγκίντσεφ δεν αποκάλυψε τον τίτλο της ταινίας, παρά μόνο πως θα ξεκινήσει γυρίσματα αρχές του 2016, έχοντας ήδη βρει το πρωταγωνιστικό δίδυμο.

The post “Σκηνές από ένα γάμο”, το νέο πρότζεκτ του σκηνοθέτη της ταινίας ” Λεβιάθαν” Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ appeared first on screeneye.gr.

Πολλοί παραξενεύτηκαν όταν ο Ρώσος σκηνοθέτης και μέλος της επιτροπής της Ρωσίας για τα βραβεία της Ακαδημίας Παβέλ Τσουχράι ανακοίνωσε πως ψήφισαν να στείλουν την ταινία “Λεβιάθαν” του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ σαν υποψήφια για τα βραβεία Όσκαρ 2015.

Η ταινία, που δεν της λείπει αξία καθώς κέρδισε το βραβείο καλύτερου σεναρίου στις Κάννες και επαινέθηκε από κριτικούς, είναι ιδιαίτερα προκλητική για τα δεδομένα της Ρωσίας. Με σκηνές που δείχνουν μεθυσμένους στρατιώτες να πυροβολούν αφίσες πολιτικών και να αναρωτιούνται αν πρέπει να ρίξουν και στου Πούτιν, αλλά και με το θέμα της ταινίας να φέρει έναν απλό άνθρωπο αντιμέτωπο με τη διαφθορά του κράτους, της αστυνομίας, των δικαστών και την υποκρισία της ορθόδοξης εκκλησίας, η ταινία έχει προκαλέσει σκάνδαλο στη χώρα της.

Αν και δόθηκε από το κράτος επιχορήγηση για την ολοκλήρωση της ταινίας, ο Υπουργός Πολιτισμού της Ρωσίας έκανε δηλώσεις εναντίον της.

Ακόμα περισσότερη ίντριγκα γύρω από το θέμα της επιλογής της υποψήφιας ταινίας της Ρωσίας προκλήθηκε όταν ο Αντρέι Κοτζαλόφσκι ανακοίνωσε πως αποσύρει την ταινία του “Οι λευκές νύχτες του ταχυδρόμου”.

The post Αδύνατον να περάσει απαρατήρητη η επιλογή της Ρωσίας να στείλει την ταινία “Λεβιάθαν” σαν υποψήφια για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Ιάκωβος Γωγάκης

Σύμπτωση ή απλώς το προμήνυμα για έναν μεγάλο θρίαμβο; 23 Μάιου 2013 ημέρα Πέμπτη, δύο μέρες πριν ρίξει αυλαία ο θεσμός,  όλα τα βλέμματα στις Κάννες ήταν στραμμένα στον Αμπτελαντίφ Κεσίς στην Αντέλ και στη Σειντού, για το φιλμ που είχε δημιουργήσει παροξυσμό, μόνο με τις ελάχιστες πληροφορίες που είχαν μέχρι τότε διαρρεύσει.

22 Μαΐου 2014 , επίσης 2 μέρες πριν μάθουμε που θα δοθεί ο φετινός Χρυσός Φοίνικας,  και οι εταιρείες στοιχημάτων δίνουν τα ρέστα τους για το ρωσικό «Λεβιάθαν» του Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ.

Ότι κι αν αποφασίσουν οι απανταχού τζογαδόροι, η απόφαση ανήκει στην κριτική επιτροπή, που επιτρέψτε μου να αμφιβάλω εάν συμμερίζεται απόλυτα αυτό τον ενθουσιασμό. Οφείλουμε από την άλλη να παραδεχτούμε, πως αυτή η σκοτεινή και πεσιμιστική ταινία, ανήκει στις 2-3 φωτεινές στιγμές του διαγωνιστικού τμήματος, αλλά σίγουρα πίσω από το «2 Μέρες, Μια Νύχτα» των αδερφών Νταρντέν.

Το βασικό πρόσωπο του έργου είναι ο μεσήλικας Κολία διαζευγμένος, με ένα έφηβο αγόρι και με μια νέα σύντροφο στη ζωή του, την Λίλια, με το σπίτι τους να βρίσκεται στη μέση του πουθενά, κάπου στο Κεμέροβο της Βόρειας Ρωσίας. Ο Κολία έχει να αντιμετωπίσει σχεδόν καθημερινά την απροσάρμοστη εφηβεία του γιού του που αρνείται να αποδεχθεί τη νέα σύντροφο του πατέρα του. Την ίδια στιγμή ο κεντρικός ήρωας δέχεται το αφόρητο στρίμωγμα από τον δήμαρχο της περιοχής, που έχει βάλει στο μάτι, τη μικρή επιχείρηση ανταλλακτικών που ο πρωταγωνιστής μας διατηρεί, αλλά επί της ουσίας θέλει να του τα πάρει όλα, τη δουλειά, το σπίτι και τη γη.  Θα δούμε σε όλο της το μεγαλείο την κουτοπονηριά ενός δικτυωμένου -διαπλεκόμενου τοπικού άρχοντα, που προσπαθεί ανεπιτυχώς να τον εξαγοράσει, ο ήρωας μας αμύνεται με τη προστασία ενός φίλου του δικηγόρου, αλλά το πιο απεχθές απ’ όλα, είναι ένα διαολεμένο  σχέδιο πλήρους διάλυσης της οικογενειακής ζωής του, παγιδεύοντας τον, με θύτη και  θύμα, την ίδια τη γυναίκα του, τη Λίλια.

Ο  Ζβιαγκίντσεφ που δικαίως κατατάσσεται στους τοπ σκηνοθέτες του κόσμου( θυμόμαστε το ντεμπούτο του, την βραβευμένη με Χρυσό Λιοντάρι «Επιστροφή» του 2003, που διδάσκεται σε κινηματογραφικές σχολές του πλανήτη), τώρα με την πολυδάπανη και με μυθολογικές αναφορές τέταρτη μεγάλου  μήκους του, επιτίθεται και σαρκάζει , πιο ξεκάθαρα  από την «Επιστροφή» και από την « Εξορία» , την αγιάτρευτη σήψη των θεσμών (οικογενειακών, πολιτικών, θρησκευτικών), του σύγχρονου ρωσικού κράτους.

Το ροκ που παίζει, έχοντας απέναντι του πρωτίστως τη διαφθορά της άρχουσας τάξης(φωτογραφίζει ξεκάθαρα το χρονικό της σημείο έναρξης με  Γιέλτσιν-Πούτιν), είναι η ειδοποιός διαφορά, εδώ στο « Λεβιάθαν», με τις προηγούμενες του ταινίες, που είχαν στο κέντρο την οικογενειακή κρίση, αφήνοντας στους κριτικούς και στους θεατές να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα για το τι υπάρχει πίσω από αυτήν.

Ο ανθρωποφάγος δήμαρχος Βαντίμ, κι ο κολλητός του ιεροκήρυκας(πολιτειακή-θρησκευτική εξουσία), φοράνε τη μάσκα της ηθικής για να κάνουν μετά την πιο βρώμικη δουλειά. Βέβαια για να είμαστε ειλικρινείς δεν πέφτουμε από τα σύννεφα, είναι γνώριμες ιστορίες, και προβάλλονται από τον  Ζβιαγκίντσεφ με ένα τρόπο σαν να ανακαλύπτει το φεγγάρι.  Αυτό το ροκ θα γίνει βέβαια σκληρό στο τελευταίο μέρος που είναι και το πιο ισχυρό κομμάτι του έργου.

Η επιφύλαξη μας δεν είναι η κριτική αυτή κάθε αυτή που ασκεί (άλλωστε από τις Κάννες έχουν περάσει ισάξια ονόματα σκηνοθετών που έπραξαν το ίδιο για τις χώρες τους, όπως ο Τούρκος Τσειλαν ή ο Ρουμάνος Μουνγκίου, που το έκαναν και καλύτερα), αλλά πιστεύουμε ότι η καλοπροαίρετη ιδιοτροπία του Ζβιαγκίντσεφ να αλλάζει μέσα στο έργο διαρκώς το σκηνοθετικό ύφος(μια ζεστό ντους, μια κρύο), να ξεκινάει δηλαδή το φιλμ ως κοινωνικό δράμα, να χαλαρώνει υπερβολικά και να φτάνει στο σημείο της  πονηρής φάρσας, για  να επέλθουν στο φινάλε απανωτές ανατροπές που παραπέμπουν σε θρίλερ, δεν λειτούργησε αποθεωτικά για το φιλμ, παρότι είχε πραγματικά όλες τις προϋποθέσεις.

Τα άψογα καδραρισμένα του πλάνα δεν αμφισβητούνται, η εμμονή του με τα στοιχεία της φύσης -όπως τα είδαμε στο τελευταίο βουβό δίλεπτο- ήταν αναμενόμενα, θα προτιμούσαμε να μην είχε το έργο σκαμπανεβάσματα, αλλά έναν σταθερό και κλιμακούμενο ρυθμό, όπως για παράδειγμα στην πρόσφατη ταινία του « Έλενα» , κι αν αυτό συνέβαινε, με το φινάλε που μας επιφύλασσε,  θα μιλάγαμε για μια εξαιρετική στιγμή της διοργάνωσης.

The post Η κριτική μας για το φαβορί του Φ. Καννών, το ρωσικό « Λεβιάθαν» appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 140′, Ρωσία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Leviafan/ Leviathan

Γλώσσα: Ρωσικά

Του Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ

Με τους Έλενα Λιάντοβα, Βλαντιμίρ Βντοβιντζέκοφ, Αλεξέι Ζερεμπιάκοφ

Το βασικό πρόσωπο του έργου είναι ο μεσήλικας Κολία διαζευγμένος, με ένα έφηβο αγόρι και με μια νέα σύντροφο στη ζωή του, την Λίλια, με το σπίτι τους να βρίσκεται στη μέση του πουθενά, κάπου στο Κεμέροβο της Βόρειας Ρωσίας. Ο Κολία έχει να αντιμετωπίσει σχεδόν καθημερινά την απροσάρμοστη εφηβεία του γιού του που αρνείται να αποδεχθεί τη νέα σύντροφο του πατέρα του. Την ίδια στιγμή ο κεντρικός ήρωας δέχεται το αφόρητο στρίμωγμα από τον δήμαρχο της περιοχής, που έχει βάλει στο μάτι, τη μικρή επιχείρηση ανταλλακτικών που ο πρωταγωνιστής μας διατηρεί, αλλά επί της ουσίας θέλει να του τα πάρει όλα, τη δουλειά, το σπίτι και τη γη.  Θα δούμε σε όλο της το μεγαλείο την κουτοπονηριά ενός δικτυωμένου -διαπλεκόμενου τοπικού άρχοντα, που προσπαθεί ανεπιτυχώς να τον εξαγοράσει, ο ήρωας μας αμύνεται με τη προστασία ενός φίλου του δικηγόρου, αλλά το πιο απεχθές απ’ όλα, είναι ένα διαολεμένο  σχέδιο πλήρους διάλυσης της οικογενειακής ζωής του, παγιδεύοντας τον, με θύτη και  θύμα, την ίδια τη γυναίκα του, τη Λίλια.

Ο  Ζβιαγκίντσεφ που δικαίως κατατάσσεται στους τοπ σκηνοθέτες του κόσμου( θυμόμαστε το ντεμπούτο του, την βραβευμένη με Χρυσό Λιοντάρι «Επιστροφή» του 2003, που διδάσκεται σε κινηματογραφικές σχολές του πλανήτη), τώρα με την πολυδάπανη και με μυθολογικές αναφορές τέταρτη μεγάλου  μήκους του, επιτίθεται και σαρκάζει , πιο ξεκάθαρα  από την «Επιστροφή» και από την « Εξορία» , την αγιάτρευτη σήψη των θεσμών (οικογενειακών, πολιτικών, θρησκευτικών), του σύγχρονου ρωσικού κράτους.

Το ροκ που παίζει, έχοντας απέναντι του πρωτίστως τη διαφθορά της άρχουσας τάξης(φωτογραφίζει ξεκάθαρα το χρονικό της σημείο έναρξης με  Γιέλτσιν-Πούτιν), είναι η ειδοποιός διαφορά, εδώ στο « Λεβιάθαν», με τις προηγούμενες του ταινίες, που είχαν στο κέντρο την οικογενειακή κρίση, αφήνοντας στους κριτικούς και στους θεατές να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα για το τι υπάρχει πίσω από αυτήν.

Ο ανθρωποφάγος δήμαρχος Βαντίμ, κι ο κολλητός του ιεροκήρυκας(πολιτειακή-θρησκευτική εξουσία), φοράνε τη μάσκα της ηθικής για να κάνουν μετά την πιο βρώμικη δουλειά. Βέβαια για να είμαστε ειλικρινείς δεν πέφτουμε από τα σύννεφα, είναι γνώριμες ιστορίες, και προβάλλονται από τον  Ζβιαγκίντσεφ με ένα τρόπο σαν να ανακαλύπτει το φεγγάρι.  Αυτό το ροκ θα γίνει βέβαια σκληρό στο τελευταίο μέρος  είναι και το πιο ισχυρό κομμάτι του έργου.

Η επιφύλαξη μας δεν είναι η κριτική αυτή κάθε αυτή που ασκεί αλλά πιστεύουμε ότι η καλοπροαίρετη ιδιοτροπία του Ζβιαγκίντσεφ να αλλάζει μέσα στο έργο διαρκώς το σκηνοθετικό ύφος(μια ζεστό ντους, μια κρύο), να ξεκινάει δηλαδή το φιλμ ως κοινωνικό δράμα, να χαλαρώνει υπερβολικά και να φτάνει στο σημείο της  πονηρής φάρσας, για  να επέλθουν στο φινάλε απανωτές ανατροπές που παραπέμπουν σε θρίλερ, δεν λειτούργησε αποθεωτικά για το φιλμ, παρότι είχε πραγματικά όλες τις προϋποθέσεις.

Τα άψογα καδραρισμένα του πλάνα δεν αμφισβητούνται, η εμμονή του με τα στοιχεία της φύσης -όπως τα είδαμε στο τελευταίο βουβό δίλεπτο- ήταν αναμενόμενα, θα προτιμούσαμε να μην είχε το έργο σκαμπανεβάσματα, αλλά έναν σταθερό και κλιμακούμενο ρυθμό, όπως για παράδειγμα στην πρόσφατη ταινία του « Έλενα» , κι αν αυτό συνέβαινε, με το φινάλε που μας επιφύλασσε,  θα μιλάγαμε για μια απόλυτα εξαιρετική ταινία .

“Λεβιάθαν” από 12 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Seven 

The post Λεβιάθαν appeared first on screeneye.gr.