Δράμα,111′ Γαλλία 2012 Γλώσσα: Γαλλικά

του Γιοακίμ Λαφός

Με τους Εμιλί Ντεκέν, Ταχάρ Ραχίμ, Νιλς Άρεστρουπ, Στεφάν Μπισό

Στις 28 Φεβρουαρίου του 2007 και η 41 ετών Βελγίδα Ζενεβιέβ Λερμίτ αποπειράται να αυτοκτονήσει, έπειτα από μια μακρά περίοδο ψυχολογικής ανισορροπίας, που της θόλωσε το μυαλό, δολοφονώντας με ένα κουζινομάχαιρο τα πέντε της παιδία.

Ο συμπατριώτης της Γιοακίμ Λαφός, εμπνέεται από το τραγικό περιστατικό που έγινε πρώτο θέμα σε όλο τον κόσμο, αλλάζει τα ονόματα, και ξεδιπλώνει καρέ- καρέ τη γνωριμία της γυναίκας με τον μετέπειτα σύζυγο της,  μέσα σε ένα γάμο που από μεγάλος έρωτας θα καταλήξει για αυτήν παγίδα, εγκλωβισμός και μαρτύριο.Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Καννών το 2012, (εκεί την είδαμε) αλλά δεν προκάλεσε σάλο όπως γράφτηκε σε εγχώρια και ξένα μέσα.

Ο Μαροκινός Μουνίρ ζει στο σπίτι του γιατρού Πίνγκετ στο Βέλγιο που του εξασφαλίζει μια οικονομικά άνετη ζωή. Ερωτεύεται τη Μουριέλ και της κάνει πρόταση γάμου.Ο Πινγκέτ τους παροτρύνει να μείνουν και οι τρεις στο σπίτι του. Ο τρόπος που εξελίσσεται η υπόθεση μας κάνει να σκεφτούμε ότι εδώ θα υπάρξει ένα ερωτικό τρίγωνο, αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Ο Μουνίρ αρχίζει να αποκαλύπτει βίαιες πτυχές του εαυτού του προς τη γυναίκα και τα παιδιά του. Η Μουριέλ μέσα σε ένα σπίτι που δεν είναι δικό της, και με την πλήρη απομυθοποίηση του συντρόφου της, οδηγείται σιγά-σιγά σε παράκρουση.

Ο Βέλγος σκηνοθέτης επιλέγει να κινηματογραφήσει την ηρωίδα του, τον άντρα της και τα υπόλοιπα πρόσωπα με κάποια απόσταση. Οι περισσότερες εσωτερικές λήψεις δημιουργούν σκόπιμη αποστασιοποίηση, που προφανώς θέλουν να καταδείξουν την ουδέτερη  στάση του Λαφός για τα τραγικά γεγονότα που έπονται.

Είναι όμως ουδέτερη; Μόνο στο παιχνίδι με την  κάμερα, δηλαδή στο τεχνικό κομμάτι,  γιατί ο Λαφός θα πάρει μια μονόπλευρη θέση στοχοποιόντας τον μουσουλμάνο σύζυγο και τις οπισθοδρομικές του αντιλήψεις που πηγάζουν από τη θρησκεία του.

Αυτή του η θολή και νευρική τοποθέτηση « το παίζω ουδέτερος αλλά δεν είμαι»  θα φέρει σε μερικούς από μας τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτό που προσδοκούσε. Αναπόφευκτα δημιουργεί ένα άσκοπο περιτείχισμα ανάμεσα στο κοινό και στους πρωταγωνιστές του έργου, που σε μένα προκάλεσε και εκνευρισμό, γιατί δεν μπορούσα επί μακρόν να αντιληφθώ το λόγο που γυρίστηκε η ταινία, από τη στιγμή που το ψυχολογικό θρίλερ είναι ψυχολογικό μόνο κατ’ όνομα, και αφήνει εκτός παιχνιδιού τον θεατή, για να καταλήξει να χάσει το έργο την όποια δύναμη του, ακόμα κι αν έκρυβε έναν άσσο στο μανίκι για το φινάλε.

Ο Λαφός προσπάθησε να δημιουργήσει μια ταινία συμπυκνώνοντας στοιχεία από τους συμπατριώτες του αδελφούς Νταρντέν( η επιλογή της πρωταγωνίστριας από την «Ροζέτα» Εμιλί Ντεκέν εκεί παραπέμπει) και κάτι από το «Μωρό της Ρόζμαρι» του Πολάνσκι, αλλά ο συνδυασμός δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχής. Οι Νταρντέν κι ο Πολάνσκι σχεδόν  σε όλες τους τις ταινίες παίζουν άριστα με τα εκφραστικά μέσα του κινηματογράφου, και η ατμόσφαιρά τους έχει στο επίκεντρο τις ισχυρές ερμηνείες, που μπορούν να προκαλούν έντονα συναισθήματα. Εδώ υπάρχει βαρετή αφήγηση άσκοπων λεπτομερειών από την καθημερινότητα των ηρώων. Οι παρενέργειες της κατάθλιψης, της απώλειας της λογικής και η παράνοια, όταν γίνονται σε μας αντιληπτές ,είναι πια αργά, γιατί όλο αυτό που βλέπουμε μοιάζει εντελώς ασύνδετο και ξεκομμένο από το υπόλοιπο κομμάτι της ταινίας.

Πέρα από τη Λογική από 6/3 στους κινηματογράφους σε διανομή One From the Heart

The post Πέρα από τη Λογική(Our Children) appeared first on screeneye.gr.