Βλέποντας τη «Βασίλισσα στη Θάλασσα» του Λανς Χάμερ, αναπόφευκτα σκέφτηκα το «Amour» του Χάνεκε. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, η άνοια, η φθορά και τα όρια της αγάπης.

Και κάποια στιγμή έλεγα μέσα μου: «Μεγάλε, μην το τελειώσεις αλά Χάνεκε. Βάλε και τη δική σου σφραγίδα». Δυστυχώς, η τραγική κατάληξη ενισχύει αυτή τη συγγένεια.

Υπήρχε όμως κάτι άλλο που πραγματικά με θύμωσε. Το βασικό δραματουργικό εύρημα.

Μπορεί μια γυναίκα με προχωρημένη άνοια να συναινέσει στη σεξουαλική επαφή; Ποιος αποφασίζει; Η παθούσα; Ο σύντροφός της επί δεκαοκτώ χρόνια ή η κόρη της;

Δεν αμφισβητώ τη σοβαρότητα του ζητήματος, αλλά τον τρόπο που τίθεται.

Όπως και στο «Φιόρδ», διακρίνω ένα επιτηδευμένο ηθικό δίλημμα, κατασκευασμένο για να προκαλέσει αντιπαραθέσεις γύρω από την πολιτική ορθότητα, αντί να προκύπτει αβίαστα από τους χαρακτήρες.

Ευτυχώς, εκεί όπου η σκηνοθεσία εμφανίζει αμηχανία, αναλαμβάνουν δύο σπουδαίοι ηθοποιοί.

Η Ζιλιέτ Μπινός και ο Τομ Κόρτενεϊ δίνουν ένα εξαιρετικό ερμηνευτικό μπρα ντε φερ, γεμάτο συγκρούσεις και αμοιβαία κατανόηση.

Ο Κόρτενεϊ μάς θυμίζει τα «45 Χρόνια» του Άντριου Χέιγκ, δίπλα στη Σαρλότ Ράμπλινγκ. Και εκεί, μια μακρόχρονη σχέση δοκιμαζόταν από κρυμμένες αλήθειες.

Εξαιρετική και η Άννα Κάλντερ-Μάρσαλ ως ηλικιωμένη μητέρα.

Ενδιαφέρουσα η ιδέα των τριών γενεών. Η Μπινός βρίσκεται ανάμεσα σε μια μητέρα που χάνει την αυτονομία της και μια κόρη που διεκδικεί τη δική της.

Είναι ίσως η πιο ουσιαστική πλευρά της ταινίας: η αγωνία μιας κόρης που επιστρέφει, γεμάτη ενοχές, για να φροντίσει τη μητέρα της.

Εντούτοις, η ιστορία του πρώτου έρωτα της έφηβης ενσωματώνεται αμήχανα.

Και όταν ο Χάμερ δυσκολεύεται αφηγηματικά, τι κάνει;

Προσθέτει ακόμη περισσότερο δράμα.

Τελικά, χάνει αισθητά το μέτρο.

Ευτυχώς, οι σπουδαίοι ηθοποιοί του προσφέρουν περισσότερη αλήθεια και συγκίνηση απ’ όση καταφέρνει να αποδώσει το ίδιο του το σενάριο.

Βασίλισσα στη Θάλασσα από την Πέμπτη 22/10 στους κινηματογράφους