Κριτική από Φ. Βερολίνου Ελίνα Τραιφόρου

Το «Being 17»η 21η ταινία του Αντρέ Τεσινέ στα 72 του χρόνια παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ Βερολίνου και διαγωνίζεται για τη Χρυσή Άρκτο.

Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τη σχέση δύο εφήβων, του Νταμιέν και του Τομ, και των οικογενειών τους σε ένα απομακρυσμένο μέρος της Γαλλίας. Στη διάρκεια του έργου θα παλέψουν μεταξύ τους, θα μονιάσουν και θα αλληλοβοηθηθούν. Η μητέρα του Νταμιέν είναι γιατρός και η μητέρα του Τομ σε εγκυμοσύνη. Ο Τομ δεν τα πηγαίνει καλά στο σχολείο έχοντας να διανύσει απόσταση μιάμισης ώρας από το σπίτι, να φροντίσει το αγρόκτημα και την εξασθενημένη μητέρα του. Μια μέρα οι δύο μητέρες θα αποφασίσουν να μείνει ο Τομ στο σπίτι του Νταμιέν για να καλυτερεύσει τη βαθμολογία του στο σχολείο αλλά και για να τα βρούνε μεταξύ τους. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να ξεσπάσουν εντάσεις, συναισθήματα και να γίνουν διάφορες αποκαλύψεις.

Το «Being 17» προσεγγίζει το θέμα του bullying ως επικάλυψη φόβων, με την πάλη να βρίσκεται σε συνάρτηση με την σεξουαλική αφύπνιση ως απόρροια σωματικής εκτόνωσης και με μια σύγκρουση της επιθυμίας με την άρνησή της να αντανακλάται σε αποστροφή. Το άτυπο αυτό παιχνίδι φαινομενικά αντίθετων πόλων σε όψεις του ίδιου νομίσματος είναι ένα από τα δυνατά χαρτιά της ταινίας.  Φανερώνεται όμως αρκετά γρήγορα η διάθεση του σκηνοθέτη να σχετίσει την σωματική παρενόχληση ως εκδήλωση μιας ερωτικής ανησυχίας με αποτέλεσμα ο θεατής να καταλαβαίνει ότι αυτό πρόκειται σύντομα να μετατραπεί σε καθαρό πάθος, εφηβικό, με τις απαραίτητες διακυμάνσεις μεταξύ των δύο αγοριών μέχρι την λύτρωση της αποδοχής.  Συγχρόνως κινείται και μια δευτερεύουσα ιστορία στο παρασκήνιο, της μητέρας του Νταμιέν με τον πατέρα να βρίσκεται ως πρόσωπο μέσα από το σκάιπ, να έρχεται και να φεύγει όντας στρατιωτικός.

Αυτή η αφηγηματική υποενότητα δεν εξυπηρετεί την κεντρική ιστορία των αγοριών, δεν ωθεί την πρωταρχική δράση. Αντιθέτως δημιουργεί «κοιλιά», αντί να συνθέτει αποσυνθέτει την όλη ατμόσφαιρα, χαλαρώνει τη δομή και πλατιάζει το έργο ανευ λογου και ουσίας.  Ο Τεσινέ σκηνοθετεί με ρεαλισμό το νεανικό ψυχισμό γύρω από ένα χιονισμένο, απομονωμένο τοπίο σε μια ιστορία που θα έπρεπε να διαρκούσε μια ώρα αν έλειπαν οι επαναλήψεις και οι άσχετες με την θεματολογία του έργου σκηνές. Αν πρόσθετε και μια διαφορετική επιλογή στη μουσική επένδυση μπορεί να μιλούσαμε για μια δυνατή ωριαία ταινία. Τώρα όμως μιλάμε για άνισες σκηνές που αφήνουν μπερδεμένες εντυπώσεις για την επίσης μπερδεμένη εφηβεία που καταγράφει ο Τεσινέ.

The post Σεξουαλική αφύπνιση και bullying ως επικάλυψη των φόβων, στο «Being 17» του Αντρέ Τεσινέ appeared first on screeneye.gr.