Δράμα, 105′, Ταιβάν 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: The Assassin/Nie yin niang

Γλώσσα: Mανδαρίνικα

Του Χου Χσιάο Χσιέν

Με τους Σου Κι, Τσανγκ Τσεν, Ζου Γιουν, Τσουμαμπούκι Σατόσι

Γράφει η Ελένη Ανδρεάδου

Η Yinniang ύστερα από μια σειρά ατυχών συγκυριών, απομακρύνεται από την οικογένειά της και εκπαιδεύται από την πολύ τρυφερή της ακόμα ηλικία στις πολεμικές τέχνες, με σκοπό να εξελιχθεί σε μια ικανή δολοφόνο. Αποστολή της η εξουδετέρωση διεφθαρμένων κυβερνητικών και αρχόντων που καταδυναστεύουν το λαό και επωφελούνται καταστάσεων διάγωντας μια ζωή αφθονίας και απολαύσεων. Μια “λανθασμένη” απόφαση της Yinniang σε αποστολή, αφορμώμενη από ηθικά κίνητρα, την οδηγεί σε μια πιο δύσκολη αποστολή με ηθικές και συναισθηματικές προεκτάσεις, καθώς καλείται να σκοτώσει τον ξάδερφό της τον οποίο προοριζόταν να παντρευτεί.

Το Assasssin θα μπορούσε να είναι μια λαογραφική αναπαράσταση της Κίνας του 9ou αιώνα παραθέτοντας πλήθος στοιχείων της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, της οργάνωσης του παλατιού, των κοινωνικών εκδηλώσεων, των δοξασιών και προλήψεων. Την ίδια στιγμή αποτελεί μια δημιουργία με κέντρο βάρους της τη γυναικεία παρουσία.

Ο Hou Hsiao-Hsien δεν παραδίδει τη γυναίκα στο έλεος των περιστάσεων και συνθηκών ζωής. Αντιθέτως, την μετατρέπει σε εν ενεργεία ιστορικό υποκείμενο δράσεως που με τις αποφάσεις της επηρεάζει οριστικά και αμετάκλειτα τις ζωές άλλων σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Μοιάζει να αναψηλαφεί τη γυναικεία δυναμικη υπό το φως μιας ταραγμένης ιστορικά εποχής.
Στο κέντρο της μυθεικασίας του υπάρχει η έννοια της ευθύνης. Το βάρος της ευθύνης απέναντι στην προσωπική της ηθική ωθεί την Yinniang σε αποφάσεις ενάντια στις εντολές που έχει δεχτεί και ενάντια στο σκοπό της εκπαίδευσής της, ώστε μεταλλασσόμενη από την επαφή της με το πόνο των αποκαλύψεων, που γίνεται προοδευτικά περισσότερο ευανάγνωστος στην ταινία, να οδηγείται στην αποτίναξη της επιβληθείσας ταυτότητας ως στυγερής δολοφόνου χωρίς δικαίωμα αμφισβήτησης της ορθότητας της αποστολής της . Η Yinniang τελικά κηδευμονεύει τη ζωή της δίνοντας ένα φωτεινό μάθημα στο σκοτεινό κόσμο.

Ο Hou Hsiao-Hsien μέσα από μια ιδιότυπη φορμαλιστική προσέγγιση απεικονίζει το σεναριακό του υλικό με εικαστική ευλάβεια. Ο χειροτεχνημένος κινηματογραφικός του λόγος χάνεται σε μια φωτογραφική σιωπή που μοιάζει να αδρανεί στην επιφάνειά της με στοιχείο αιφνιδιασμού τις ξαφνικές σκηνές πολεμικών αναμετρήσεων. Η αισθητική του χαρακτηρίζεται από αργό διαλογιστικό ρυθμό, φυσικό φωτισμό και απουσία οποιασδήποτε μουσικής επένδυσης. Οι ήχοι που φτάνουν στον θεατή είναι αποκλειστικά προερχόμενοι από τη φύση. Επιλέγει σχεδόν πάντα την ασφάλεια των μεσαίων και μακρινών πλάνων, τα κάδρα του κεντράρουν το θέμα που τον ενδιαφέρει και με τη λογική του κινηματογραφιστή-επισκέπτη που δεν παρεμβαίνει στη διαδικασία της δημιουργίας φαίνεται να διακρίνεται από κινηματογραφική συστολή και αυτοπεριορισμό, που όμως είναι απόλυτα και κομψά υπολογισμένα. Οι εικόνες του “πάσχουν” από μία σχεδόν αυτάρεσκη τελειότητα. Είναι σε τέτοιο βαθμό αριστοτεχνικά δουλεμένες που τούς λείπει η διαλεκτικότητα, ενώ την ίδια στιγμή ξεχειλίζουν από μυστικιστικούς υπαινιγμούς που αυξάνουν μεν το αίσθημα μιας αναμονής αλλά δεν το τελειώνουν ποτέ.

Βραβείο Σκηνοθεσίας Φ. Καννών 2015

“Η Σιωπηλή Δολοφόνος” από 31/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Η Σιωπηλή Δολοφόνος appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 105′, Ταιβάν 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: The Assassin/Nie yin niang

Γλώσσα: Mανδαρίνικα

Του Χου Χσιάο Χσιέν

Με τους Σου Κι, Τσανγκ Τσεν, Ζου Γιουν, Τσουμαμπούκι Σατόσι

Γράφει η Ελένη Ανδρεάδου

Η Yinniang ύστερα από μια σειρά ατυχών συγκυριών, απομακρύνεται από την οικογένειά της και εκπαιδεύται από την πολύ τρυφερή της ακόμα ηλικία στις πολεμικές τέχνες, με σκοπό να εξελιχθεί σε μια ικανή δολοφόνο. Αποστολή της η εξουδετέρωση διεφθαρμένων κυβερνητικών και αρχόντων που καταδυναστεύουν το λαό και επωφελούνται καταστάσεων διάγωντας μια ζωή αφθονίας και απολαύσεων. Μια “λανθασμένη” απόφαση της Yinniang σε αποστολή, αφορμώμενη από ηθικά κίνητρα, την οδηγεί σε μια πιο δύσκολη αποστολή με ηθικές και συναισθηματικές προεκτάσεις, καθώς καλείται να σκοτώσει τον ξάδερφό της τον οποίο προοριζόταν να παντρευτεί.

Το Assasssin θα μπορούσε να είναι μια λαογραφική αναπαράσταση της Κίνας του 9ou αιώνα παραθέτοντας πλήθος στοιχείων της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, της οργάνωσης του παλατιού, των κοινωνικών εκδηλώσεων, των δοξασιών και προλήψεων. Την ίδια στιγμή αποτελεί μια δημιουργία με κέντρο βάρους της τη γυναικεία παρουσία.

Ο Hou Hsiao-Hsien δεν παραδίδει τη γυναίκα στο έλεος των περιστάσεων και συνθηκών ζωής. Αντιθέτως, την μετατρέπει σε εν ενεργεία ιστορικό υποκείμενο δράσεως που με τις αποφάσεις της επηρεάζει οριστικά και αμετάκλειτα τις ζωές άλλων σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Μοιάζει να αναψηλαφεί τη γυναικεία δυναμικη υπό το φως μιας ταραγμένης ιστορικά εποχής.
Στο κέντρο της μυθεικασίας του υπάρχει η έννοια της ευθύνης. Το βάρος της ευθύνης απέναντι στην προσωπική της ηθική ωθεί την Yinniang σε αποφάσεις ενάντια στις εντολές που έχει δεχτεί και ενάντια στο σκοπό της εκπαίδευσής της, ώστε μεταλλασσόμενη από την επαφή της με το πόνο των αποκαλύψεων, που γίνεται προοδευτικά περισσότερο ευανάγνωστος στην ταινία, να οδηγείται στην αποτίναξη της επιβληθείσας ταυτότητας ως στυγερής δολοφόνου χωρίς δικαίωμα αμφισβήτησης της ορθότητας της αποστολής της . Η Yinniang τελικά κηδευμονεύει τη ζωή της δίνοντας ένα φωτεινό μάθημα στο σκοτεινό κόσμο.

Ο Hou Hsiao-Hsien μέσα από μια ιδιότυπη φορμαλιστική προσέγγιση απεικονίζει το σεναριακό του υλικό με εικαστική ευλάβεια. Ο χειροτεχνημένος κινηματογραφικός του λόγος χάνεται σε μια φωτογραφική σιωπή που μοιάζει να αδρανεί στην επιφάνειά της με στοιχείο αιφνιδιασμού τις ξαφνικές σκηνές πολεμικών αναμετρήσεων. Η αισθητική του χαρακτηρίζεται από αργό διαλογιστικό ρυθμό, φυσικό φωτισμό και απουσία οποιασδήποτε μουσικής επένδυσης. Οι ήχοι που φτάνουν στον θεατή είναι αποκλειστικά προερχόμενοι από τη φύση. Επιλέγει σχεδόν πάντα την ασφάλεια των μεσαίων και μακρινών πλάνων, τα κάδρα του κεντράρουν το θέμα που τον ενδιαφέρει και με τη λογική του κινηματογραφιστή-επισκέπτη που δεν παρεμβαίνει στη διαδικασία της δημιουργίας φαίνεται να διακρίνεται από κινηματογραφική συστολή και αυτοπεριορισμό, που όμως είναι απόλυτα και κομψά υπολογισμένα. Οι εικόνες του “πάσχουν” από μία σχεδόν αυτάρεσκη τελειότητα. Είναι σε τέτοιο βαθμό αριστοτεχνικά δουλεμένες που τούς λείπει η διαλεκτικότητα, ενώ την ίδια στιγμή ξεχειλίζουν από μυστικιστικούς υπαινιγμούς που αυξάνουν μεν το αίσθημα μιας αναμονής αλλά δεν το τελειώνουν ποτέ.

Βραβείο Σκηνοθεσίας Φ. Καννών 2015

“Η Σιωπηλή Δολοφόνος” από 31/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Η Σιωπηλή Δολοφόνος appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Σωστός γλωσσοδέτης, μα θα ήταν ψέμα να ισχυριστούμε πως είναι το πιο περίπλοκο όνομα στο Ασιατικό σινεμά, από τη στιγμή που οι γραφιάδες του εξωτερικού βρήκαν τη λύση. Ο άνθρωπος με τα τρία «H».

Ο περί ου ο λόγος Χου Χσιάο Χσιέν(Hou Hsiao-Hsien) κατάφερε από το 1994 μέχρι το 1996… το ασύλληπτο. Να κάνει τον μέγα Ιάπωνα Ακίρα Κουροσάβα, τέσσερα χρόνια πριν αφήσει τον κόσμο τούτο, να εκθειάσει τη φιλμογραφία του. Επίσης, τον νεαρό –τότε- και σήμερα φημισμένο Ολιβιέ Ασαγιάς, να γυρίσει για την αφεντιά του το πρώτο γαλλικό τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ εξολοκλήρου πάνω σε σκηνοθέτη της μεγαλύτερης ήπειρο και παράλληλα, τον πρώτο εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας με τα τρία ονόματα (Ταϊβάν ή Φορμόζα ή Δημοκρατία της Κίνας) τον Λι Τεν Χουί, να ανακηρύξει αυτόν( αντί του Ανγκ Λι) «Πρέσβη επί τιμή», για την ανάδειξη ανά την υφήλιο του Ταϊβανέζικου πολιτισμού. Μελάνι έχει χυθεί για το έργο του, σε δεκάδες ακαδημαϊκές εργασίες και πανεπιστημιακές διατριβές, στις κορυφαίες σχολές κινηματογράφου των Η.Π.Α και της Ευρώπης, όσο περίπου και για τους διάσημους Ασιάτες σκηνοθέτες Γιασουτζίρο Όζου, Σατιαζίτ Ρέι, Αμπάς Κιαροστάμι και Γουόνγκ Καρ Γουάι.

Με τον Ακίρα Κουροσάβα

Γιατί άραγε τα βλέμματα έπεσαν πάνω του; Τι καινοτόμο είχαν για την εποχή τους οι πολυβραβευμένες πια ταινίες του;
Ο 68χρόνος τώρα Χου Χσιάο Χσιέν μπορούμε να ισχυριστούμε πως πέτυχε να μεταπηδήσει, από τον ασιατικό εμπορικό κινηματογράφο (γυρίζοντας στα πρώτα του βήματα συνήθως μελοδραματικές ταινίες, όπως ήταν το « Χαριτωμένο Κορίτσι» το 1980 και ο « Χαρούμενος Άνεμος» το 1981), στο αποκαλούμενο σινεμά του δημιουργού -πράγμα δύσκολο και σπάνιο- , διχάζοντας τους αιθουσάρχες, διανομείς και κριτικούς, κάποιοι τον επιβράβευσαν, οι περισσότεροι όμως τον έστησαν στον τοίχο και τον χαρακτήρισαν αποστάτη. Η ταινία του « Ο Άνθρωπος Σάντουιτς» του 1983, σαρκάζει τον νεοφερμένο καταναλωτισμό και σατιρίζει ταυτόχρονα τον τρόπο που λειτουργεί η βιομηχανία του κινηματογράφου στη Ταϊβάν.

Η μεταστροφή αυτή στις αρχές της δεκαετίας του ’80, δεν έγινε εν μια νυκτί, συνδυάστηκε με την επιστροφή του Αμερικανοσπουδασμένου σκηνοθέτη Έντουαρντ Γιανγκ και με συνοδοιπόρους τρεις ακόμα νεαρούς δημιουργούς, προχώρησαν σε μια άτυπη επανάσταση, φτιάχνοντας το Νέο Ρεύμα του Ταϊβανέζικου Σινεμά το 1982, στηριζόμενο τα πρώτα χρόνια, σε προσαρμογή κειμένων επιφανών λογοτεχνών.
Ο Χου Χσιάο Χσιέν συν τω χρόνω, άφησε πίσω τον Έντουαρντ Γιανγκ και με τις πέντε απανωτές ταινίες του , έγινε ο πρύτανης του αχαρτογράφητου κινηματογράφου της πατρίδας του, κερδίζοντας τα πρώτα του βραβεία στα Φεστιβάλ Λοκάρνο και Βερολίνου.

Από αριστέρα ο Γου Νιέν Τσεν, ο Χου Χσιάο-Χσιέν, ο Έντουαρντ Γιανγκ, ο Τσεν Kου-Φου και ο Ζιαν Χονγκτζί

Το έργο του, το 1985 με τίτλο «Μια εποχή να ζήσεις και μια εποχή για να πεθάνεις» πρώτον, δεν ήταν μόνο ένα αυτοβιογραφικό οδοιπορικό κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του, που συνέπεσαν με τη βία, τη καταστολή και τις δολοφονίες του 1947.
Σκάλισε και ερέθισε την ιστορική μνήμη των συμπατριωτών του και αποσαφήνισε τα ανθρωποκεντρικά χαρακτηριστικά του μαρτυρικού Ταϊβανέζικου λαού, που κατακτήθηκε από την Ιαπωνία, αργότερα από την Κίνα, βρέθηκε στο χείλος εμφύλιων πολέμων, έχοντας αυταρχικές ηγεσίες μέχρι το 1987.

Δεύτερον, ένωσε το παρελθόν με το παρόν, δίνοντας έμφαση στην αξία της αγροτικής ζωής, αμφισβήτησε τη δυτικότροπη, σύγχρονη αστικοποιημένη μα φτωχοποιημένη Ταϊβάν , βλέποντας να αλλοιώνονται και οι ανθρώπινες ηθικές αξίες (Τα παιδιά από το Fengui του 1983 ).

Τρίτον, το κινηματογραφικό του στιλ έγινε γνωστό στο σινεφίλ κοινό, από τις στατικές λήψεις, τα μακρινά του πλάνα , τις γεμάτες συναισθηματικό βάθος σκηνές, αναμειγνύοντας το ντοκιμαντέρ με τη μυθοπλασία, διατηρώντας ταυτόχρονα στο καστ, ηθοποιούς που μπορούσαν προτού ενσαρκώσουν, να βιώσουν τους ρόλους τους, όπως ήταν η μούσα του τη δεκαετία του ’80 η Λι- Γιν Γιανγκ.
Βασικός του συνεργάτης ήταν ο Διευθυντής Φωτογραφίας Πίνγκ Μπιν Λι, αλλά το πρόσωπο κλειδί, που χωρίς αυτόν -όπως εξομολογείται ο Χου- δεν θα μπορούσαν οι ιδέες να πάρουν σάρκα και οστά, είναι ο σεναριογράφος Τσάνγκ-Γουέν Λιν.

Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Χου Χσιάο Χσιέν ήταν η ταινία « Η Πόλη της Θλίψης» του 1989, χρησιμοποιώντας στο αφήγημα του μια οικογένεια, η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο της «Λευκής Τρομοκρατίας» και στα δίκτυα της αυταρχικής κυβέρνησης Κουόμινταγκ, στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Η ταινία κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι της Βενετίας και δικαίως χαρακτηρίστηκε ως μία από τις σπουδαιότερες ταινίες όλων των εποχών.

Ακολούθησαν σαν μια άτυπη τριλογία, οι ταινίες ο «Μάστορας του Κουκλοθέατρου» ( Βραβείο Κριτικής Επιτροπής Καννών 1993) και το έργο « Καλοί Άντρες, Καλύτερες Γυναίκες» δύο χρόνια αργότερα, καλύπτοντας θεματολογικά μια περίοδο 100 χρόνων, με τη Ταϊβάν να βρίσκεται σε καθεστώς αποικίας.

Μετέπειτα σταθμοί της σταδιοδρομίας του ήταν οι ταινίες « Τα Λουλούδια της Σαγκάης» του 1998 και το ρομαντικό δράμα « Τρεις Φορές» του 2005.

 Βιογραφικό

Γεννήθηκε στο Μέι Κάντρι της επαρχίας Γκουανγκντόνγκ το 1947, από μια οικογένεια της φυλής Χάκκα και μετανάστευσαν στην νότια Ταϊβάν το 1949, ενώ Χου ήταν ακόμα βρέφος.
Στο δημοτικό γνώρισε το παιδικό θέατρο, ενώ η πρώτη επαφή με τη μεγάλη οθόνη έγινε στα μαθητικά του χρόνια, πηγαίνοντας σινεμά, γιατί δεν είχε κάτι άλλο να κάνει. Η οικογένεια του δεν είχε χρήματα για να του εξασφαλίσει ούτε ένα εισιτήριο κι ο Χου πήδαγε φράχτες, χρησιμοποιούσε πεταμένα εισιτήρια, για να διεισδύσει στο μαγικό κόσμο της 7ης τέχνης.
Αργότερα φοίτησε στο Εθνικό Κολέγιο των Τεχνών της Ταϊβάν, από όπου αποφοίτησε το 1972.Εργάστηκε ως πωλητής αριθμομηχανών μέχρι να γίνει βοηθός σκηνοθέτης του Χσινγκ Λι το 1973 στη ταινία «The Heart with Million Knots».

Η τελευταία του ταινία με τίτλο « Η Σιωπηλή Δολοφόνος» που του εξασφάλισε το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών, ανοίγει στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 31/12

The post Χου Χσιάο Χσιέν appeared first on screeneye.gr.