Ο Ντίγκερ Ρόκγουελ ξυπνά στο αριστοκρατικό υπνοδωμάτιό του, με τη γάτα του, τη Μάγκι, στην αγκαλιά. Τη λούζει και αφήνει το προσωπικό να τη στεγνώσει.

Ο Ιναρίτου στήνει εξαρχής έναν άνθρωπο αποκομμένο από την πραγματικότητα. Κλεισμένο σε έναν κόσμο όπου τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τη δική του άνεση.

Και ο αγνώριστος Τομ Κρουζ, με βαμμένα μαλλιά, προγούλια και πλαδαρό σώμα, δίνει μία από τις πιο τολμηρές ερμηνείες της καριέρας του.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι αποφεύγει να ερμηνεύσει τον Ντίγκερ με τον εύκολο τρόπο. Δεν τον κάνει απλώς καρικατούρα. Τον βλέπει και ως ένα γελοίο, αλλά και επικίνδυνο πρόσωπο.

Ο Ντίγκερ είναι κληρονόμος μιας πετρελαϊκής αυτοκρατορίας. Που πέρασε από τον παππού στον πατέρα και ύστερα σε εκείνον.

Ο Ιναρίτου χρησιμοποιεί αυτό το γεγονός για να μιλήσει για μια εξουσία κληρονομική, αυτάρκη και βαθιά πεπεισμένη ότι δεν χρειάζεται να λογοδοτεί.

Η παραπομπή στη ρητορική του Τραμπ είναι ευδιάκριτη. Ίσως μάλιστα υπερβολικά ευδιάκριτη.

Όταν ο Ντίγκερ ενημερώνεται ότι ο παγετώνας στη Γροιλανδία έχει μετακινηθεί και ότι η δραστηριότητα της εταιρείας του έχει προκαλέσει διαρροή μεθανίου, αρνείται τα πάντα. Κατηγορεί τους άλλους. Ποτέ όμως τον εαυτό του.

Απέναντί του στέκεται ο Γκανές του Ριζ Άχμεντ. Ένα από τα ελάχιστα καθαρά ηθικά πρόσωπα της ταινίας.

Στη σκηνή ενώπιον των Ευρωπαίων, ο Κρουζ απογειώνεται. Και η σάτιρα γίνεται πιο ενδιαφέρουσα.

Γιατί ο Ιναρίτου δεν χαρίζεται ούτε στην υποκριτική Ευρώπη ούτε στην αμερικανική αλαζονεία.

Και μετά αλλάζει το παιχνίδι.

Χτίζει ένα δεύτερο επίπεδο αφήγησης, όπου οι ίδιοι άνθρωποι αποκτούν διαφορετική υπόσταση και διαφορετική σχέση με τους ρόλους τους.

Η ιδέα είναι ευφυής. Αλλά η ένωση των δύο επιπέδων δεν λειτουργεί πάντα καλά.

Ο Ιναρίτου θέλει να μιλήσει για πολλά. Για την κλιματική κρίση. Το πετρέλαιο. Την πολιτική. Την ανδρική αλαζονεία. Την Ευρώπη. Την Αμερική. Και την τέχνη.

Σε μεγάλο βαθμό το πετυχαίνει. Γιατί οργανώνει την εικόνα, τα αντικείμενα και τον ήχο με αξιοθαύμαστη ακρίβεια.

Πουλιά. Φύση. Και το μονότονο χτύπημα ενός ρολογιού.

Όλα δημιουργούν ένα υπόγειο τέμπο.

Το βασικό μειονέκτημα της ταινίας είναι ότι ο Ιναρίτου εξηγεί υπερβολικά πολλά. Δεν εμπιστεύεται πάντοτε τον θεατή. Και συχνά του δίνει τα νοήματα έτοιμα.

Η σάτιρα είναι από τα δυσκολότερα είδη. Και ο Ιναρίτου κάποιες στιγμές χάνει το μέτρο.

Αγγίζει την υπερβολή.

Αλλά τελικά επανέρχεται.

Και αφήνει μια πικρή εικόνα.

Έναν κόσμο που ακόμη ψάχνει ποιος φταίει, ενώ η καταστροφή έξω από το θέατρο έχει ήδη αρχίσει.

Από την Πέμπτη 1/10 στους κινηματογράφους

The post Digger appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Τζώρτζης Γρηγοράκης, έγραψε και σκηνοθέτησε μια ιστορία ανάμεσα στον Νικήτα ( πατέρα) και στον Τζόνι (γιο), με επίκεντρο μια αγροτική περιοχή της Βορείου Ελλάδος.
Η περιοχή μεταλλάσσεται βίαια, εξαιτίας των έντονων δραστηριοτήτων μιας εξορυκτικής εταιρίας. Οι κάτοικοι διχάζονται.
Μπορεί- πατέρας και γιος- να κουβαλούν την εξ’ αίματος σχέση, στην πραγματικότητα είναι δύο ξένοι. Η μητέρα εγκατέλειψε τον άντρα της, όταν ο Τζόνι ήταν μικρό παιδί,ο δε πατέρας, ζει με τις τραυματικές αναμνήσεις  σε αγρόκτημα, στο οποίο υπάρχει εκεί μέσα, μέχρι και άλογο. Η πρώην σύζυγος και μητέρα, μεταβιβάζει το μερίδιο του σπιτιού στο γιο της. Η εξορυκτική εταιρία χρειάζεται πάση θυσία το αγρόκτημα. Τους προφέρει 200 χιλιάδες ευρώ. Ο Νικήτας αρνείται πεισματικά , ο Τζόνι θέλει να πουληθεί…επιτακτικά.

Ο Τζώρτζης Γρηγοράκης, φιλμάρει με αξιοσημείωτη ακρίβεια από τη μια, και από την άλλη εξερευνά σε βάθος τις εσωτερικές διεργασίες πατέρα και γιου. Η μεταξύ τους αποξένωση, οι προκαταλήψεις, η επιθυμία του πατέρα να μην παραδεχτεί την αγάπη προς το γιο του και να μην αλλάξει τη ζωή του, αλλά και η επιθυμία του νεαρού να πουληθεί η γη, αποδεικνύει μία μάχη δύο διαφορετικών τρόπων ζωής.

Ο Γρηγοράκης,  πέτυχε και ανέσυρε από τον “εκσκαφέα”του ( digger) , δύο  διαφορετικές αντιλήψεις για τη ζωή. Δύο  κόσμοι  που  φαινομενικά δεν μπορούν να βρουν ούτε ένα σημείο επαφής, αλλά μόνο φαινομενικά.

Πάνω στο μπαρ ενός επαρχιακού καφενείου και με τα τσίπουρα να πηγαινοέρχονται, οι θαμώνες προσπαθούν να αντιληφθούν τις κοσμογονικές αλλαγές. Διχάζονται και  ακολουθούν τα δύο στρατόπεδα.

Τα παιχνίδια οικονομικής δύναμης και εξουσίας, όπως επίσης και τα οικολογικά μηνύματα, ο σκηνοθέτης, πλήρως τα αναδεικνύει.

Ο Βαγγέλης Μουρίκης εξακολουθεί να βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα και γίνεται ορθά ο καθοδηγητής του έργου. Έχει και ρόλο στο σενάριο.

Ο Αργύρης Πανταζάρας με τις μεταμορφώσεις του, από τη μια αγριεύει από την άλλη έχει τύψεις και αγνά συναισθήματα, έδειξε ότι βρίσκεται βαθιά μέσα στο σεναριακό πνεύμα της ταινίας.
Οι ηθοποιοί που πλαισιώνουν τους κεντρικούς ήρωες( Σοφία Κόκκαλη, Μιχάλης Ιατρόπουλος, Παύλος Ιορδανόπουλος, Στέφανος Κουτσαρδάκης, Βασίλης Μπισμπίκης, Μαριάνθη Παντελοπούλου, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος), προέρχονται από την σχολή που θυμίζει το σινεμά του Γιάννη Οικονομίδη, εντούτοις   η οπτική του Γρηγοράκη διαφοροποιείται αισθητά από τη δομή και τον χαρακτήρα των ταινιών του κύπριου δημιουργού.  Η βραβευμένη σκηνοθέτις Αθηνά Ραχήλ Τσαγκάρη, ήταν ανάμεσα στους παραγωγούς του έργου.

Η ταινία αφιερώθηκε από τον σκηνοθέτη στον πατέρα του και -δικαίως- χειροκροτήθηκε θερμά κατά την πρώτη παγκόσμια προβολής της, στο Φεστιβάλ Βερολίνου(2020).

“Digger” από την Πέμπτη  17/6 στους κινηματογράφους

The post Digger appeared first on screeneye.gr.