Μία μέρα μετά την επίσημη προβολή του « Miss Violence» , το όνομα του Αλέξανδρου Αβρανά συζητείται όσο λίγα, εδώ  στη Μόστρα της Βενετίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι φίλοι μου  δημοσιογράφοι που καλύπτουν το φεστιβάλ για ξένα μέσα,  ζητούν να μάθουν περισσότερα  για τον 37χρονο Λαρισαίο. Η ταινία του άρεσε , ταυτόχρονα δίχασε, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που συνέβη  3 χρόνια πριν με το « Attenberg», και  2 χρόνια  πριν με τις  « Άλπεις».

Ο Αβρανάς   επαναφέρει το θέμα της οικογένειας,   αφήνει κατά μέρος του έντονους συμβολισμούς όλων των προγενέστερων ταινιών που διαπραγματεύονται το ίδιο θέμα, γίνεται ευθύς, ξεκάθαρος, και περισσότερο επιθετικός.Υπάρχει όμως ένα ερώτημα, αν όλο αυτό που βλέπουμε είναι σαν θέμα κάτι σύγχρονο ή κάτι ξεπερασμένο. Αν επίσης πετυχαίνονται οι επιθυμητοί συμβολισμοί της βίας σε όλα τα επίπεδα( πολιτικοί και κοινωνικοί).

Το έργο ανοίγει με την πολυμελή οικογένεια στο σπίτι, κάπου έξω από την Αθήνα, σε στιγμή επιτηδευμένης ευφορίας αναμνηστικών φωτογραφιών,  και με μια τούρτα γενεθλίων στο τραπέζι. Η μουσική  υπόκρουση παίζει Λέοναρντ Κόεν και το «Dance Me to The End of Love». Η μικρή Αγγελική ξαφνικά  πηδάει από το μπαλκόνι, και ουσιαστικά απ’ εκει και πέρα ο σκηνοθέτης και συν-σεναριογράφος έχοντας στο μυαλό του όλα τα κομμάτια του πάζλ, τα ανασύρει, με τον πιο περίτεχνο τρόπο.

Το βάρος των επόμενων ημερών μετά την αυτοκτονία  θα πέσει στους ώμους του δεσποτικού πα»τέρα» ο οποίος ελέγχει κυριολεκτικά ακόμα και την ανάσα των μελών της οικογένειας του. Χαρακτηριστική η σκηνή που αφαιρεί τη πόρτα του υπνοδωματίου του μικρού αγοριού, με το αιτιολογικό ότι,  « Σε αυτό το σπίτι δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε». Κι’ όμως έχουν ήδη κρύψει πολλά, γιατί εκεί μέσα γίνονται πράγματα και θαύματα. Η δασκάλα της μικρής Αγγελικής προσπαθεί να μάθει για τις συνθήκες της αυτοκτονίας και παραπληροφορείται, αλλά οι υπάλληλοι της πρόνοιας που θα επισκεφτούν  το σπίτι, θα ανακαλύψουν ότι η μεγάλη κόρη του ζεύγος η Ελένη είναι ξανά  έγκυος.

Ο νεαρός σκηνοθέτης από το σημείο εκείνο θα δημιουργήσει μερικές πανέξυπνες κινηματογραφικές διακλαδώσεις που  θα αρχίσουν να απαντούν τα προηγούμενα ερωτήματα, αλλά ταυτόχρονα  να δημιουργούνται  νέα.

Ο   Αβρανάς χρησιμοποιεί μια τελείως διαφορετική τεχνική  για τα δεδομένα που ξέραμε στο σύγχρονο ελληνικό σινεμά των τελευταίων 3 ετών. Θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ως ένα είδος » κινηματογραφικού αποπροσανατολισμού», όπου ο θεατής σύρεται από τη πλοκή, η οποία  λαμβάνει χαρακτηριστικά θρίλερ,  και τα γεγονότα αποκαλύπτονται βήμα με βήμα. Μοιάζει πολύ με τον τρόπο που δομεί το σασπένς στις ταινίες του ο σπουδαίος Ιρανός Ασγκάρ Φαραντί (Τι Απέγινε η  Έλι, Παρελθόν).

Τι πέτυχε ο σκηνοθέτης με αυτό τον τρόπο; Να συμπαρασύρει τους έμπειρους δημοσιογράφους εδώ στη Μόστρα σε ένα παιχνίδι που κανείς δεν θα έβαζε το χέρι του στη φωτιά για το πώς θα καταλήξει η ταινία. Η φιγούρα του βασανιστή πατέρα Θέμη Πάνου χαράζεται έντονα στη μνήμη, όπως και της κόρης-θύματος  Ελένης Ρουσινού. Η Ρενή Πιττακή μας θύμισε κάτι από τους καλύτερους ρόλους της θεατρικής της διαδρομής.

Ο συνδυασμός αυτός του σασπένς, ταυτόχρονα και με ερμηνείες στη κόψη του ξυραφιού, είναι τα ατού της ταινίας που το θεωρώ πιθανόν να φύγει από την Μπιενάλε με βραβείο κατά την τελετή λήξης.

Γενική Παρατήρηση: Το μοναδικό σημείο που θα λέγαμε ότι παραμένει σκοτεινό, είναι  η πτυχή που έχει να κάνει με το ίδιο το θέμα που διαπραγματεύεται και τους συμβολισμούς της.  Τα μέλη της οικογένειας στο « Miss Violence» δεν έχουν ιδιαίτερα ερεθίσματα από τον έξω κόσμο. Ο πατέρας αποφασίζει, αυτοί δεν θέλουν, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, και ακολουθούν.

Μπορούμε να ισχυριστούμε  ότι τώρα το  2013  ο ρόλος και η λειτουργία των δομών της οικογένειας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό παραμένουν οι ίδιες μέσα στο χρόνο;  Το ερώτημα  δεν αφορά μόνο το « MissViolence»  αλλά όλες τις ελληνικές ταινίες που καταπιάστηκαν με ζητήματα οικογένειας τα τελευταία χρόνια. 

The post “Miss Violence” :Παρουσίαση-Κριτική απο Φεστιβάλ Βενετίας appeared first on screeneye.gr.