Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

Δεν υπάρχει στην πρόσφατη ευρωπαϊκή κινηματογραφία, πιο ευδιάκριτο παράδειγμα συνεργασίας, σκηνοθετών αδελφών, έχοντας κερδίσει δεκάδες Ευρωπαϊκά βραβεία, εδραιώνοντας παράλληλα μια μοναδική κινηματογραφική φόρμα. Μιλάμε φυσικά για τους αδελφούς Νταρντέν (Ζαν Πιέρ και Λικ).
Κι όμως, οι πρώτες μυθοπλαστικές τους απόπειρες, πόρρω απέχουν από το γνώριμο «Νταρντενικό» σύμπαν. Η πορεία τους θυμίζει την περίπτωση του Λαρς Φον Τρίερ κάνοντας στροφή, από την στιλιζαρισμένη πλανοθεσία ( όπως επί παραδείγματι «Το Στοιχείο του Εγκλήματος» και το «Europa») για να γυρίσει ταινίες με βάση τους κανόνες του «δόγματος». Τοιουτοτροπώς, και οι αδελφοί Νταρντέν στο «Falsch» (1986), την πρώτη τους ταινία μυθοπλασίας έπειτα από ντοκιμαντέρ, έπαιξαν με τη στιλιζαρισμένη θεατρικότητα και τα έντονα χρώματα, ενώ στο «Σαν Σκέφτομαι»(1992) σκηνοθέτησαν συμβατικά, με κίνηση της κάμερας και μουσική επένδυση. Μέχρι που ήρθε η « Υπόσχεση» (1996), με κάμερα στο χέρι, δίνοντας την αίσθηση ντοκιμαντέρ, για να τους εκτινάξει στο διεθνές καλλιτεχνικό στερέωμα. Ακολούθησε η «Ροζέτα» (1999), «Ο Γιος» (2002), «Το Παιδί» (2005), «Η Σιωπή της Λόρνα» (2008), «Το παιδί με το ποδήλατο» (2011), «Δύο μέρες Μια νύχτα» (2014), το «Άγνωστο Κορίτσι» (2016), ενώ ήρθαν βροχή οι υποψηφιότητες και τα βραβεία στο φεστιβάλ των Καννών.

Σε όλες τους τις ταινίες, μπορεί κάποιος να βρει έναν έντονο θεματικό άξονα: τις καταπιεσμένες γυναίκες και τις «κατώτερες τάξεις». Όπως λένε και οι ίδιοι «τυγχάνει να μην μας ενδιαφέρει η μπουρζουαζία». Παράνομοι μετανάστες, άνθρωποι που πασχίζουν να κρατήσουν μια δουλειά, παιδιά ενός κατώτερου θεού, έντονες καταστάσεις και διαδρομές για έναν πληθυσμό παραγκωνισμένο που είναι με το ένα πόδι στη ζωή και με το άλλο στο συνεχές φόβο του θανάτου και της εγκατάλειψης.
Απουσιάζει ο στρατευμένος κοινωνικός ρεαλισμός και τα αντιθετικά ήρωα- ανταγωνιστή με απολυτότητες. Οι Νταρντέν ενδιαφέρονται για τον άνθρωπο πρωτίστως, στα σημεία όπου το καλό και το κακό εξαλείφονται, η όποια «κριτική» για την κοινωνία είναι μια υπόθεση ανοιχτή προς ερμηνεία και ο άνθρωπος είναι τρωτός ανάλογα με τις δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει. Έτσι στις ταινίες τους, η σχέση δημιουργού-θεατή διαμορφώνεται ισότιμα. Οι Νταρντέν δίνουν την ελευθερία στο θεατή να αναλύσει και να κρίνει τις ενέργειες των χαρακτήρων. όπως αυτός νομίζει, δεν δίνουν έτοιμη μασημένη τροφή. Μένουμε να ακολουθούμε με κομμένη την ανάσα τους πρωταγωνιστές σε γκρίζες ζώνες. Δεν υπάρχουν δραματικοί φωτισμοί και γωνίες λήψεις (ιταλικός νεορεαλισμός), ούτε «μουσικά χαλιά» για κατευθυνόμενες συγκινήσεις («καμία μουσική ως συνοδεία, στήριγμα ή ενδυνάμωση» – Ρομπερτ Μπρεσόν). Όμως είναι πιο γήινοι από τον Μπρεσόν και πιο αδογμάτιστοι από τους Ιταλούς νεορεαλιστές. Κι όσο για τις πολυπόθητες λύσεις, επειδή οι σχέσεις των ανθρώπων και οι καταστάσεις που τους συνδέουν είναι ένα σύνθετο οικοδόμημα, δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις (ή αλλιώς οι απαντήσεις διεγείρουν επιπλέον ερωτήματα). Ο κόσμος είναι φτιαγμένος από αντικρουόμενα πάθη. Πάθη μεταξύ των ανθρώπων αλλά και του ίδιου του εαυτού. Κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να δίνεται η ευκαιρία στο θεατή να κοιτάξει πίσω από τις αποφάσεις του κάθε χαρακτήρα, αν όχι με «συγχωροχάρτι» τουλάχιστον με ένα «δικαιολογητικό».

Οι αδελφοί Νταρντέν το συνηθίζουν να κάνουν γυρίσματα στη Seraing, που βρίσκεται διπλα από τη Liege, εκεί όπου έχουν ζήσει χρόνια. Παρότι γνωρίζουν καλά τη συγκεκριμένη πόλη, δίνουν ιδιαίτερο βάρος στην προετοιμασία, στο ρεπεράζ, έτσι ώστε «ο θεατής να αισθανθεί ότι υπάρχει ζωή- πραγματική ζωή» στην ταινία. Επίσης βλέπουν καθαρά «με ποιο τρόπο θα κινηθούν οι ηθοποιοί και η κάμερα…δεν χρειαζόμαστε storyboard… δεν χρησιμοποιούμε ποτέ storyboard… έχουμε το storyboard ήδη στο μυαλό μας αν και δεν το αποκαλύπτουμε σε κανέναν.» Άλλη μια ιδιαιτερότητα είναι πως κάνουν τα γυρίσματα, μέσα στο καταχείμωνο. Οι ίδιοι δίνουν την απάντηση γιατί. «Μας αρέσει το κρύο… Μας αρέσει ότι δεν υπάρχει πολύ φως… Το φως το χειμώνα κάνει τα χρώματα πιο έντονα: το κόκκινο, το μαύρο, το γκρι, τα λουλούδια, όλα φαίνονται πιο ζωντανά.». Όσο για τις αναμενόμενες εκπλήξεις των γυρισμάτων, αφήνουν στους ηθοποιούς να προτείνουν αλλαγές ή αν δεν λειτουργήσει το πλάνο την ώρα της λήψης, σκέφτονται εναλλακτικές λύσεις. Αποφεύγουν τους αυτοσχεδιασμούς αλλά είναι συζητήσιμοι σε πιθανές τροποποιήσεις στο διάλογο αν οι ηθοποιοί τους νιώθουν άβολα με κάποια πρόταση.
Οι Νταρντέν μάλιστα συγκατοικούσαν στο παρελθόν. Κάτι που προκάλεσε πρόβλημα στην οικογενειακή τους ζωή, αφού είναι και οι δύο παντρεμένοι. Παρ’ολ’αυτά κράτησαν όσο μπορούσαν στενές συνεργατικές σχέσεις. «Βλεπόμαστε πολύ συχνά, αρκετές φορές την εβδομάδα. Μένουμε πλέον σε δύο διαφορετικές πόλεις. Liege και Dessel. Κι αυτό πάλι λόγω των συζύγων μας.»Στα γυρίσματα, η δουλειά διαμοιράζεται. Αν ο ένας ασχοληθεί με τον διευθυντή φωτογραφίας ο άλλος θα ασχοληθεί με τους ηθοποιούς. Και μετά αλλάζουν τους σκηνοθετικούς ρόλους.

Χαρακτήρες του περιθωρίου και της εργατικής τάξης, κάμερα στο χέρι, συναίσθημα χωρίς μελόδραμα, ήχοι πέρα από το διάλογο «ο ήχος των κινούμενων σωμάτων, οι ανάσες των χαρακτήρων, αυτή είναι η μουσική μας». Στους ήχους και τις εικόνες των δρόμων της Seraing μας ταξιδεύουν σταθερά οι αδελφοί Νταρντέν που στο δρόμο προς την οθόνη ο θεατής «βρίσκει το δικό του δρόμο κι όχι απαραίτητα το δικό μας.» Κι εδώ όμως μας κλείνουν το μάτι πως αν το κοινό δεν έρθει «πρέπει να έχεις υπομονή και πίστη σ’αυτό που νιώθεις και σ’αυτό που σκέφτεσαι… αυτό που νομίζεις σωστό για σένα και συνεχίζεις να δουλεύεις.» Αναμένουμε με ανυπομονησία τη συνέχεια, τα βήματα των ηρώων τους μέσα από τα δικά τους σκηνοθετικά αδερφικά βήματά που προχωράνε στον ίδιο ρυθμό και μας συντροφεύουν.

 Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥΣ ΤΑΙΝΙΑ( ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ) ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ

The post Αδελφοί Νταρντέν appeared first on screeneye.gr.

The post Καρδιά Βουνό appeared first on screeneye.gr.

Ντοκιμαντέρ,120′, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος:Where to Invade Next Γλώσσα: Αγγλικά

Του  Μάικλ Μουρ

Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

Σε αυτό το ντοκιμαντέρ ο Μουρ ταξιδεύει σε χώρες ανά τον κόσμο, εισβάλλοντας αποσπασματικά στον τρόπο οργάνωσης της κάθε κοινωνίας, για να επιλέξει τα θετικά τους στοιχεία και να τα «κατακτήσει». Με αυτό τον τρόπο, το έργο αυτομάτως χωρίζεται σε κεφάλαια, ανάλογα με την κάθε χώρα και το θέμα πάνω στο οποίο καταπιάνεται. Για κάθε «που» της εισβολής συνοδεύεται και ένα «γιατί», με μια κοινωνικοπολιτική απλουστευμένη επιχειρηματολογία για το πως η Αμερική θα μπορούσε να καλυτερεύσει μέσα από πνευματικά «δάνεια» αντί για οικονομικά.

Είναι έργο ψυχαγωγικό; Σίγουρα είναι. Ο Μουρ υποκρίνεται συνεχώς τον δικηγόρο του διαβόλου με ξεκαρδιστικά αποτελέσματα. Μα είναι δυνατόν στη Γαλλία να μην έχει το μενού των σχολείων κόκα κόλα; Παίρνετε 13ο μισθό, έτσι χωρίς να δουλεύετε; Και ο εργοδότης είναι χαρούμενος όταν είναι χαρούμενοι οι εργαζόμενοι; Δωρεάν εκπαίδευση; Ειλικρίνεια ιστορικών εγκλημάτων σε εθνικό επίπεδο; Μα αυτό είναι παράλογο, μας λέει ουσιαστικά ο Μουρ… παράλογο αν ζεις σε ένα σαθρό σύστημα.Βλέποντας διάφορες πτυχές όπως εργασία, εκπαίδευση, συστήματα φυλακών, διατροφικές συνήθειες, μπολιάζει χιούμορ με σοβαρά ζητήματα.

Είναι παραπλανητικό; Και ναι και όχι. Διότι κανένα κράτος δεν είναι τέλειο και η ταινία επιλέγει να απομονώσει συγκεκριμένα κομμάτια αποκρύβοντας τις δυσλειτουργίες. Αλλά ο Μουρ το ξέρει, διότι όταν στήνει την σημαία του σε κάθε χώρα λέει «από εδώ κρατώ τη θετική πλευρά των πραγμάτων». Ναι, δεν δείχνει την αρνητική αλλά δεν ισχυρίστηκε και οτι δεν υπάρχει. Αντιθέτως με αυτή την κίνηση υπονοεί οτι υπάρχει αλλά για λόγους σεναριακούς και δομικούς την βάζει στην άκρη.

Εξάλλου εδώ παίζεται κι ένα παιχνίδι με το κοινό όπου ως «κακός» παρουσιάζεται η Αμερική, η οποία με τις επεκτατικές τις διαθέσεις αντί για πόλεμο κερδίζει «τα καλά των άλλων». Κι όμως τελικά «ο κακός» δεν είναι και τόσο «κακός» αφού ο Μουρ μας υπενθυμίζει οτι όλες αυτές οι ιδέες που υλοποιούνται και ομορφαίνουν τον κόσμο, ουσιαστικά προέρχονται από την Αμερική. Κι έτσι επαναφέρεται το πατριωτικό συναίσθημα στο κοινό, χαϊδεύοντας τ’αυτιά του με εθνική ανύψωση για τα χαμένα που δεν πραγματώθηκαν, όμως είναι κτήμα της ιστορίας τους.
Και ναι, χρειαζόμαστε περισσότερες γυναίκες σε θέσεις διαχείρισης της εξουσίας αλλά Μαικλ Μουρ ποιος μου λέει οτι δεν θα βγούνε στην επιφάνεια μελλοντικές Μάργκαρετ Θάτσερ; Αν όλα τούτα τα δεινά απορρέουν από μια πατριαρχική κοινωνία δεν σημαίνει πως αυτομάτως θα λύνονταν αν βρίσκονταν οι γυναίκες στο τιμόνι.

Νομίζω πως η λέξη κλειδί είναι ανθρωπιά, που προέρχεται από τη λέξη άνθρωπος, ανεξαρτήτου φύλου. Γιατί πίσω από την κάθε «εισβολή», η ταινία αναδεικνύει πως το να νοιάζεσαι για τον συνάνθρωπο σου, τον εργαζόμενο, τον μαθητή, τον φυλακισμένο, αυτό είναι πολιτική και πολιτισμός ταυτόχρονα. Δεν αναλύεται σε βάθος το κάθε θέμα που πραγματεύεται σε όλες του τις εκφάνσεις, παρουσιάζεται κάπως «εύπεπτα» αλλά αν καταφέρει να αλλάξει συνειδήσεις στο ευρύ κοινό (κι αν αναλογιστούμε ότι κυρίως απευθύνεται στους Αμερικάνους) θα είναι «ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα». Καλά θα κάνει να το ακούσει αυτό το «κέντρο ελέγχου» της Αμερικής.

Η νέα ταινία του Μάικλ Μουρ «Που να κάνετε την επόμενη εισβολή» παίχτηκε σε διάφορα φεστιβάλ και απέσπασε το βραβείο κοινού στο φεστιβάλ του Σικάγο.

“Που να Κάνετε την Επόμενη Εισβολή” από 10 Μαρτίου στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Που να Κάνετε την Επόμενη Εισβολή appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό δράμα, 124′, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Trumbo

Του Τζέι Ρόουτς

Με τους  Μπράιαν Κράνστον,  Έλεν Μίρεν, Νταιάν Λέιν, Τζον Γκούντμαν, Ελ Φάνινγκ, Άλαν Τάντικ

Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

Το «Trumbo» του Τζέι Ρόουτς, με τον Μπράιαν Κράνστον στον πρωταγωνιστικό ρόλο να βρίσκεται σταθερά στις υποψηφιότητες πρώτου ανδρικού ρόλου, μεταξύ των οποίων και υποψηφιότητα για Όσκαρ, έρχεται και στις ελληνικές αίθουσες.
Η ταινία αποτελεί βιογραφία του σεναριογράφου Ντάλτον Τράμπο, με κεντρικό πυρήνα τις ημέρες του Μακαρθισμού στο Χόλιγουντ και την επίδραση που είχε η συγκεκριμένη περίοδος για τον πρωταγωνιστή. Από το Κογκρέσο στις φυλακές, στην απαγόρευση και στο εναλλακτικό του σχέδιο «επαγγελματικής φυγής» μέχρι την δικαίωση, ο κινηματογραφικός Τράμπο θα παλέψει για την αναγνώριση, έστω και ετεροχρονισμένη.

Είναι σαφές από τον τίτλο της ταινίας οτι τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τον ήρωα, τον οποίο ενσαρκώνει ο Κράνστον με αληθοφάνεια. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες όμως, και λόγω σεναριακής αδυναμίας φαίνονται κάπως «χοντροκομμένοι», ίσως και λόγω του γεγονότος οτι λειτουργούν ως ρόλοι βοηθητικοί που εντείνουν τα συγκρουσιακά στοιχεία της δράσης. Από την ερμηνευτική αυτή παγίδα δεν ξεφεύγει ούτε η Έλεν Μίρεν. Παρελαύνουν έτσι αντίπαλοι του κομμουνισμού, σύμμαχοι που λυγίζουν στα δικαστήρια, ένας ετοιμοθάνατος φίλος και μια οικογένεια που καταρρέει. Ευτυχώς όμως υπάρχουν ψευδώνυμα και παραγωγοί που κάνουν τα στραβά μάτια, και τελικά άνθρωποι που «θα πουν τα πράγματα με το όνομά τους». Κι όλο αυτό το «πλήρωμα» έχει «καπετάνιο» τον Τράμπο.

Αυτό που κυρίως διαφαίνεται μέσα από το έργο είναι οτι ο «καπετάνιος» σε κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» δεν μπορεί παρά να συνεχίσει να κρατά το τιμόνι της γραφομηχανής του… με αμφεταμίνες, με ουίσκι, τσιγάρο και ατελείωτες ώρες αϋπνίας.. Μπορεί να γράψει b-movie για να ζήσει και να κερδίσει όσκαρ σεναρίου στα κρυφά. Κάνει όμως και λάθη στην πορεία, χάνεται από τα αγαπημένα του πρόσωπα, γιατί το λιμάνι της συγγραφικής ελευθερίας, αργεί πολύ για να το φτάσει, περνώντας από τους σκοπέλους της μαύρης λίστας.
Τι κρίμα όμως που δεν γίνεται αντιληπτή η μοναδική πένα του σεναριογράφου, παρά μόνο ως περιγραφικό στοιχείο! Παρά τις σκηνοθετικές πινελιές μείγματος αρχειακού υλικού με μυθοπλαστικό, το αποτέλεσμα αναπαραγωγής της εποχής εκείνης κάποιες στιγμές φαντάζει «προσποιητό» και χαλάει τη γενική εικόνα. Όπως επίσης «το να μοιράζεσαι το φαγητό» είναι απλουστευμένος ορισμός του κομμουνισμού παρά την ευστοχία ένταξής του σε σκηνή γονέα-παιδιού με την ανάλογη «ελαφράδα».

Ας μην είμαστε άδικοι όμως με τον σκηνοθέτη, ιδιαίτερα αναλογιζόμενοι οτι ο Τζέι Ρόουτς έχει στο ενεργητικό του ένα διαφορετικό είδος ταινιών όπως τον «Γαμπρό της Συμφοράς» και «Austin Powers». Με τη βοήθεια του Κράνστον ως ιδιοφυής Τράμπο, ιδιοφυΐες δεν λες τελικά το «Trumbo», σίγουρα όμως εκπλήσσει ευχάριστα ως εξελικτική πορεία του σκηνοθέτη.

“Τράμπο” από 11/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Τράμπο appeared first on screeneye.gr.

Ντοκιμαντέρ,73′,Ελλάδα 2014

Του Βαγγέλη Καλαμπάκα

Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

«Ο Θεός Δεν Μοιράζει Καραμέλες» του Βαγγέλη Καλαμπάκα έρχεται από την Αιθιοπία στην Ελλάδα έχοντας κερδίσει το Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ της Κριτικής Επιτροπής των Παιδιών στο 18ο Φεστιβάλ Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους.
Σ’ένα χριστιανικό ορφανοτροφείο, στην Αντίς Αμπέμπα παιδιά διαφόρων ηλικιών ζουν με τη βοήθεια νοσοκόμων, βρεφοκόμων και εθελοντών. Η ταινία παρακολουθεί την καθημερινότητα των παιδιών αυτών, μέσα από τις σχέσεις τους με το προσωπικό, τη σχέση μεταξύ τους και δίνοντας έμφαση στο ρόλο της εκμάθησης και της θρησκείας.

Ο Βαγγέλης Καλαμπάκας καταγράφει έναν άλλο κόσμο μακρινό και αλλιώτικο από το τοπίο ενός αστικού δυτικού πολιτισμού, χρησιμοποιώντας στυλ cinema verite, αποφασίζοντας να μην παρέμβει με αφήγηση ή συνεντεύξεις. Έτσι μέσα από την παρατήρηση δημιουργείται η αίσθηση ότι ο θεατής βρίσκεται εκεί, στην Αιθιοπία, σαν σιωπηλός μάρτυρας του ορφανοτροφείου.
Στο μέρος αυτό τα υλικά αγαθά των δυτικών φαντάζουν ως μάννα εξ ουρανού, τρως με τα χέρια, πλένεσαι στον κουβά, και κοιτάζεις με ανοιχτό στόμα ακόμα την τηλεόραση ενώ παίζει τα «Παιχνίδια Επιβίωσης» του Λι Ταμαχόρι, παλεύοντας για την δική σου επιβίωση.
Σωτήρια όμως η αγάπη που μαθαίνεται από την συνεργασία και την ομαδικότητα ως μέσο για να ευημερήσει το άτομο. Είναι σπουδαίο μάθημα αυτό και χτυπάει το καμπανάκι για όλες τις κοινωνίες που θέτουν την προσωπική ευτυχία πάνω από το κοινό καλό. Από την άλλη δυστυχώς το να βάφεις με χρώμα έναν βασιλιά ή να μαθαίνεις πως το πρωί πρέπει να τρως δημητριακά είναι άτοπο και παραπλανητικό. Κι ακόμα περισσότερο ταπεινωτικό να πετάς πράγματα σ’έναν άνθρωπο σαν να δίνεις ψίχουλα στα περιστέρια.

«Όταν δοξάζουμε τον παντοκράτορα λύνουμε όλα μας τα προβλήματα… το όνομά του θεραπευτικό». Η πίστη στο Θεό προβάλλεται ως ελπίδα για το μέλλον, ως άτυπη ψυχοθεραπεία. Γίνεται άλλοτε σπαρακτική κραυγή, άλλοτε χορός και μουσική. Μια κατήχηση που διαφαίνεται ως μονόδρομος και δεν σε αφήνει να παρεκκλίνεις από τις αρχές τις.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο σκηνοθέτης κρατά αποστάσεις. Καταγράφει έμμεσα αυτά τα ερωτήματα χωρίς να δίνει σαφείς απαντήσεις αφήνοντας τον θεατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Το cinema verite δεν είναι απλά ζήτημα αισθητικής ή ψυχολογίας αλλά και ζήτημα περιγραφής της πολυπλοκότητας των ανθρώπινων συσχετισμών και ομάδων. Θα μπορούσαν ωστόσο να αποφευχθούν στιγμές ή σκηνές επαναληπτικότητας για ένα πιο «δεμένο» αποτέλεσμα. Κρατάω στη μνήμη μου δυο περιστέρια διαφορετικού χρώματος να κάθονται δίπλα δίπλα. Κι εύχομαι τα ψίχουλα να γίνουν τροφή για σκέψη, με ανοιχτούς ορίζοντες ώστε να μπορέσουν και τα δυο περιστέρια να ανοίξουν τα φτερά τους και να ταξιδέψουν πέρα από τα χάρτινα στενά «κουτάκια» των όποιων παρωπιδισμών τους.

“Ο Θεός Δεν Μοιράζει Καραμέλες” από 4/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Mamaloukou PR

The post Ο Θεός Δεν Μοιράζει Καραμέλες appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία φαντασίας, 113′, Γαλλία 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Le Tout Nouveau Testament

Του Ζακό Βαν Ντόρμελ

Με τους Μπενουά Πελβούρντ, Κατρίν Ντενέβ, Φρανσουά Ντεμιέν, Γιολάντ Μορό, Πίλι Γκρουν

Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

«Η ολοκαίνουργια… Καινή Διαθήκη» του Ζακό Βαν Ντόρμελ (Τοτό ο Ήρωας, Η όγδοη μέρα) ήταν υποψήφια για Χρυσές Σφαίρες ξενόγλωσσης ταινίας και… δεν έχει το Θεό της…
Τον Θεό της αγάπης που νομίζουμε… Στον κόσμο του Βαν Ντόρμελ ζει στο Βέλγιο και είναι ένας σαδιστής, στριμμένος πατέρας με μια μάνα που δεν βγάζει άχνα, έναν γιο που επαναστάτησε στα πατρικά πιστεύω και μια κόρη, την Έα, που είναι έτοιμη κι αυτή να επαναστατήσει στα χνάρια του αδερφού της δραπετεύοντας από το απομονωμένο σπίτι τους στο Βέλγιο. Πριν η Έα το σκάσει στέλνει στα κινητά όλων των ανθρώπων την ημερομηνία θανάτου τους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να προκληθεί αναστάτωση, υπαρξιακή αγωνία και φιλοσοφίζουσα διάθεση για αλλαγή της πορείας του κάθε ατόμου. Στη συνέχεια η μικρή, θα διαφύγει από το πλυντήριο του σπιτιού της στον έξω κόσμο και θα συναντήσει τους δικούς της 6 αποστόλους. Ο κάθε απόστολος αποτελεί και ένα ξεχωριστό κεφάλαιο, και μέσα από τα μάτια του θα διηγηθεί τη δική του ιστορία εμπλουτίζοντάς την με πανανθρώπινα στοιχεία.

Πρόκειται για ένα σενάριο αχαλίνωτης φαντασίας που άλλοτε μέσα από τη σάτιρα, άλλοτε μέσα από εικόνες, άλλοτε μέσα από μια ποιητικής υφής αφήγηση, φέρνει τον θεατή αντιμέτωπο με το νόημα της ίδιας της ζωής.
Προσοχή στο θρησκευόμενο κοινό! Η υπόθεση βασίζεται στο γνωστό αντίλογο για την ύπαρξη του θεού, δηλαδή πως αν αυτός υφίσταται δεν γίνεται να μην εμποδίζει τους πολέμους και τις καταστροφές. Με μια αντιδραστική πλοκή προς τα ιερά θέσφατα, ο σκηνοθέτης φτιάχνει έναν «πατήρ» κακόβουλο που αν του πας κόντρα, ίσως μπορέσεις να βρεις τελικά τη σωτηρία.
Κι είναι ο χρόνος ως ημερομηνία λήξης που οδηγεί σε ζητήματα ζωής και θανάτου, διαφορετικά για τον καθένα. Το πώς καθορίζει κανείς την πεμπτουσία του είναι μια υπόθεση προσωπική είτε λέγεται φυγή στη φύση είτε έρωτας είτε ελευθερία έκφρασης. Ευρηματικά συμβολική και η χρήση της μουσικής με την μικρή Έα να ακούει την καρδιά του κάθε αποστόλου σαν μελωδία.

Ο Βαν Ντόρμελ όμως θέλει να πει πολλά σε μια ταινία 2 ωρών ισορροπώντας μεταξύ εξωτερικής και εσωτερικής δράσης. Θέλει «Αμελί» και Μόντι Πάιθον μαζί. Έτσι υπάρχουν σκηνές εικαστικής και συναισθηματικής ευαισθησίας και ευρηματικού χιούμορ ανακατεμένες με σκηνές μελοδραματισμού ή σκηνές που η σοβαρότητα μέσα από το πρίσμα του παραλόγου γίνεται δυσλειτουργική ή ακόμα σκηνές με θολό περιεχόμενο. «Η ολοκαίνουργια… Καινή Διαθήκη» εμπεριέχει πολλές έξυπνες ιδέες με πολλούς χαρακτήρες που καταγράφουν πιο πολύ πρόχειρες σημειώσεις παρά μια ολοκληρωμένη διαθήκη.

Εν τούτοις, είναι μια διαθήκη που σε κερδίζει εν μέρει με την ανατρεπτικότητα της, που δεν πιστεύει σ’ένα θεό πατέρα παντοκράτορα. Σε τι πιστεύει; Στο ότι θαύμα δεν είναι μόνο να περπατάς στο νερό και να ανασταίνεις τον Λάζαρο, είναι να ανασταίνεις ένα χέρι και να χορεύει. Θαύμα είναι να θεραπεύεις το τραύμα… έστω και σαν όνειρο. Κι αν κυνηγήσεις το όνειρο; Ακόμα καλύτερα. Ίσως τότε να ψηλαφήσεις τον παράδεισο

“Η Oλοκαίνουργια… Καινή Διαθήκη” από 28/1 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

The post Η Oλοκαίνουργια… Καινή Διαθήκη appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντικό δράμα, Ιρλανδία 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Brooklyn

Του Τζον Κράουλι

Με τους Σαουάρς Ρόναν, Ντόμναλ Γκλίσον, Έμορι Κοέν, Τζιμ Μπρόντμπεντ, Τζούλι Ουόλτερς

Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

Η ιστορία εκτυλίσσεται αρχικά στην Ιρλανδία, την δεκαετία του 50, όπου η Άιλις αποφασίζει να μετακομίσει στο Μπρούκλιν στην Αμερική, για να βρει μια καλύτερη ζωή. Έχοντας αφήσει πίσω την μητέρα και την αδερφή της, αρχικά δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες. Γνωρίζει όμως έναν νεαρό Ιταλό, τον Τόνι και ερωτεύονται. Όταν εκτάκτως θα γυρίσει πίσω στην Ιρλανδία, θα αναμετρηθεί με το παρελθόν, τις ρίζες της και θα της παρουσιαστεί ένα διπλό δίλημμα. Αυτό μεταξύ δύο αντρών και δύο χωρών.

Παρά τις διθυραμβικές κριτικές και τα βραβεία η ταινία μάλλον απογοητεύει. Το σενάριο προβλεπόμενο και χλιαρό, ο κεντρικός χαρακτήρας αδιάφορος με την Έιλις τόσο ντροπαλή που αγγίζει την υπερβολή, η μουσική να υπερτονίζει τις ήδη μελοδραματικές σκηνές. Το σενάριο του μετανάστη και της προσαρμοστικότητας δεν είναι αρκετό για να κρατήσει την αφήγηση, ούτε και η σταδιακή μεταμόρφωση της πρωταγωνίστριας από νέα και άβγαλτη μπροστά στην πραγματικότητα μιας καινούριας ζωής σε μια γυναίκα γεμάτη εμπειρίες.

Τα διλήμματα και οι μεγάλες αποφάσεις παρουσιάζονται μόνο προς το τέλος, λείπει το έντονο συγκρουσιακό στοιχείο για να μετατρέψει την χλιαρή δομή σε εσωτερική έστω δράση του χαρακτήρα. Το «Brooklyn» περιγράφει ταξίδια μεγάλων αποστάσεων, το οικείο ως μια υπόθεση που χτίζεται με τα χρόνια, αλλά η υπόθεση του «Brooklyn» δεν καταφέρνει να μας «ταξιδέψει».

To «Brooklyn» σκηνοθετημένο από τον Τζον Κράουλι απέσπασε 22 βραβεία 78 υποψηφιότητες σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ ενώ η Σαουάρς Ρόναν κέρδισε το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου στα Ανεξάρτητα Βρετανικά Βραβεία Κινηματογράφου.

“Μπρούκλιν” από 31/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Μπρούκλιν appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 106′, Ιταλία 2015

Του Νάνι Μορέτι

Πρωτότυπος Τίτλος: Mia Madre/ My Mother

Γλώσσα: Ιταλικά

Με τους Τζον Τουρτούρο, Τζούλια Λαζαρίνι, Νάνι Μορέτι, Μαργκερίτα Μπάι, Μπεατρίς Μαντσίνι, Στέφανο Αμπάτι

Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

»Η μητέρα μου», η τελευταία ταινία του Νάνι Μορέτι ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες ενώ κέρδισε το βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής στο ίδιο φεστιβάλ.

Η πλοκή αφορά μια γυναίκα σκηνοθέτη, την Μαργκερίτα, η οποία προσπαθεί να αντιμετωπίσει τον επικείμενο θάνατο της μητέρας της εν μέσω γυρισμάτων για τη νέα της ταινία.

Alter ego του ίδιου του Μορέτι, ο οποίος έχασε την μητέρα του, επίσης δασκάλα κλασικής φιλολογίας, όταν γύριζε το «Έχουμε Πάπα!». Αν ο τίτλος αποτελεί απόσταγμα του έργου, η μητέρα δεν βρίσκεται σε πρώτο πλάνο σωματικά. Βρίσκεται όμως έμμεσα, η ιδέα της απουσίας της είναι αυτή που καθορίζει τις αντιδράσεις και την συμπεριφορά της πρωταγωνίστριας. Ενώ αρχικά ο Μορέτι παρουσιάζει μια γυναίκα δυναμική στον εργασιακό της χώρο, μια γυναίκα που έχει τον έλεγχο, που σπάνια εκδηλώνεται συναισθηματικά, που φαντάζει λίγο ψυχρή, σταδιακά ραγίζει και παίρνει την κάτω βόλτα ψυχολογικά. Στο ενδιάμεσο, υπάρχει χιούμορ, ιδιαίτερα στον χαρακτήρα του διάσημου ηθοποιού που υποδύεται ο Τζον Τορτούρο κλείνοντας το μάτι στις παραξενιές και τους εγωκεντρισμούς ενός υπερφίαλου σταρ σύστεμ. Φαντάζει τόσο εκ διαμέτρου αντίθετος με την οδύνη και τον προσωπικό πόνο της ηρωίδας, τόσο υπερβολικός μπροστά στη σιωπηρή μητέρα που δεν μπορεί να αρθρώσει λέξη στο κρεβάτι της εντατικής…

Ακόμα και η ίδια η ταινία για την Μαργκερίτα καταλήγει να βρεθεί σε δεύτερο πλάνο. Όνειρα, σκέψεις, εσωτερικοί μονόλογοι μπαίνουν εμβόλιμα μέσα στην ταινία προκαλώντας αρκετές φορές σύγχυση στο θεατή. Αλλά είναι μια συνειδητή επιλογή του Μορέτι για να υποδείξει την εσωτερική σύγχυση της πρωταγωνίστριας καθώς χάνει όλο και περισσότερο τον έλεγχο τόσο των γυρισμάτων όσο και της καθημερινότητάς της. Ναι, ο Μορέτι δημιουργεί έναν γυναικείο χαρακτήρα που μόλις έχει χωρίσει, που βιώνει μια απόσταση με την κόρη της, που βρίσκεται σε εργασιακή ένταση, καταστάσεις που ίσως λειτουργούν συσσωρευτικά σε συνδυασμό με τη μητέρα της σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο.

Όμως αφηγηματικά υπάρχει μια χαλαρότητα, σκηνές και πρόσωπα έρχονται και φεύγουν χωρίς να οδηγούνται σε ένα τελικό στόχο, είτε ως πλοκή είτε ως δομή χαρακτήρα, είτε ως κοινωνικό σχόλιο. Καταλήγουν σε κάτι άνευρο και υποτονικό, σαν να βρίσκεται ο Μορέτι σε μια σεναριακή αδυναμία, αμήχανος και θολός μπροστά σε μια ημιτελή κινηματογραφική καταγραφή.

«Η μητέρα μου» είναι σίγουρα ένας φόρος τιμής στη μητέρα του σκηνοθέτη, περισσότερο ως εξομολόγηση και ίσως ως καλλιτεχνική θεραπευτική προσέγγιση της δύσκολης αυτής περιόδου της ζωής του, της λείπει όμως η αναγκαία διεισδυτική ανάλυση.

“Η Μητέρα Μου” από 24/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Η Μητέρα Μου appeared first on screeneye.gr.

Ιστορικό βιογραφικό δράμα, 141, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος:  Bridge of Spies

Του Στίβεν Σπίλμπεργκ

Με τους Τομ Χανκς, Μαρκ Ράιλανς, Έιμι Ράιαν, Άλαν Άλντα, Σεμπάστιαν Κοχ

Γράφει η  Ελίνα Τραιφόρου

Η πολυαναμενόμενη «Γέφυρα των Κατασκόπων» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς, επικεντρώνεται στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και σε μια ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα.

Η πλοκή ακολουθεί τον Αμερικανό  Τζέιμς Μπ. Ντόνοβαν(Τομ Χανκς), έναν δικηγόρο που καλείται να υπερασπίσει στο δικαστήριο τον  Σοβιετικό κατάσκοπο Ρούντολφ Έιμπελ,. Μέσα από διάφορα γεγονότα, ο πρωταγωνιστής θα εμπλακεί με την CIA, για να λειτουργήσει ως μεσάζοντας στην ανταλλαγή του Σοβιετικού Έιμπελ, με τον πιλότο-κατάσκοπο της αμερικανικής αεροπορίας ονόματι Πάουερς, τον οποίο έχουν συλλάβει οι Σοβιετικοί. Στο μεταξύ, στο Βερολίνο χτίζεται το τοίχος και οι Ανατολικογερμανοί, έχουν συλλάβει κι αυτοί Αμερικάνο πολίτη -φοιτητή εν προκειμένω-, τον Πράιορ, που έκανε διατριβή στο πανεπιστήμιο . Ο δικηγόρος Ντόνοβαν, θα προσπαθήσει να ανταλλάξει όχι μόνο τον ένα συμπατριώτη του φυλακισμένο, αλλά και τους δύο, σε μια επιχείρηση με μεγάλο ρίσκο. 

Εστιάζοντας στα θετικά χαρακτηριστικά, στο έργο γίνεται κριτική για τη διαφθορά που έχει κατακλύσει και καταλύσει τη δικαιοσύνη της Αμερικής, την περίοδο εκείνη, θέτοντας ζητήματα για το κατά πόσο ένας ξένος ,αν είναι εν δυνάμει εχθρός, πρέπει να τυγχάνει ίσης μεταχείρισης βάσει των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του συντάγματος της χώρας. Ο Σπίλμπεργκ, δεν φοβάται να στηλιτεύσει μεθόδους και πρακτικές, ακόμα και για την πυρηνική τρομολαγνεία των μέσων, μέσα σε μια και μόνο σκηνή, όταν ο γιος του Ντόνοβαν γεμίζει την μπανιέρα με νερό, σαν ένα παιδί ετοιμοπόλεμο, καταδεικνύοντας τον παραλογισμό στην πιθανότητα μιας επικείμενης καταστροφής. Ο Τομ Χανκς στο ρόλο του Ντόνοβαν, είναι η φωνή της λογικής, μιας λογικής που αρχικά δέχεται απειλές ,μαζί με την οικογένειά του, όταν ο γύρω κόσμος  τον κοιτάζει με επικριτικό μάτι.

Από την άλλη, υπάρχει μια αποστασιοποίηση στη μάχη «καλής» Αμερικής και «κακής»Σοβιετικής Ένωσης. Και από τις δύο μεριές ο φόβος, οι υποψίες που κατατρέχουν την συνεχή κατασκοπία, στη μάχη για το ποιος θα έχει τον έλεγχο της ψυχροπολεμικής εποχής, διαφαίνονται μέσα από τα μάτια του Ντόνοβαν. Ο Σοβιετικός Έιμπελ μόνο τέρας δεν είναι,περισσότερο ένας άντρας που κάνει το καθήκον του, πιστός στην πατρίδα του, με καλλιτεχνικές ανησυχίες, που εάν είχε γεννηθεί στην Αμερική, θα αντιμετωπιζόταν ως ήρωας. Ο Αμερικανός πιλότος Πάουερς από την άλλη, είναι ταγμένος στο να υλοποιήσει την  αποστολή του, ακόμαι κι ως όμηρος, και οι ανώτεροι του όμως είναι διατεθειμένοι ακόμα και  να χάθουν ζωές, προκειμένου να μην γίνουν αντιληπτά τα μυστικά τους, στην αντίπαλη όχθη.

Ίσως η «Γέφυρα των Κατασκόπων» , δεν είναι απλά ένας τόπος ανταλλαγής κρατουμένων κατασκόπων. Ίσως η γέφυρα, να είναι μεταφορικά κι ο ίδιος ο ήρωας μας, ο Ντόνοβαν, δηλαδή το ενδιάμεσο σημείο επικοινωνίας μεταξύ των δύο πλευρών. Και η ίδια η ταινία, ακολουθεί την ιδέα της γεφύρωσης των διαφορών και της εξάλειψης των φοβικών στερεοτύπων, αποφεύγοντας τον μανιχαϊσμό. Να σημειωθεί, οτι το «bridge» παραπέμπει και σε είδος χαρτοπαίγνιου. Ο Σπίλμπεργκ -μάλλον όχι τυχαία-, συνδέει έτσι τους διακανονισμούς μεταξύ των χωρών, με όρους«αγοράς» και «δυναμικότητας ομάδων», που εμπεριέχονται στο μπριτζ. Δεν μπορεί όμως ο Σπίλμπεργκ να ξεφύγει από την κλασσική δομή του ήρωα. Ενός ήρωα, που πρέπει να ξεπεράσει εμπόδια για να έρθει τελικά η λύτρωση, διαμέσου Χολιγουντιανών προτύπων, δηλαδή γλυκανάλατη μουσική, αλλά και με την happy end επιστροφή του, ως νικητής στα πάτρια εδάφη, ήρωας στην κυριολεξία που έχει νικήσει, πετυχαίνοντας τον σκοπό του.

Αν ο διάσημος και μάστορας Σπίλμπεργκ, μπορούσε να αποδεσμευτεί από αυτό το εύπεπτο κλισέ, κάνοντας τον ήρωά του πιο γκρίζο, ίσως θα είχε πετύχει ένα πιο πρωτοποριακό αποτέλεσμα, σε Οσκαρικά δεδομένα, αποκαλύπτοντας την ανθρώπινη ύπαρξη στο σύνολό της, ως τρωτή. Ενώ τώρα, ο Ντόνοβαν, φαίνεται πως εκπροσωπεί το καλό του κόσμου, είτε με διδακτικούς διαλόγους, είτε με ένα σωτήριο ρίσκο που όπως αναμένεται, φέρει αίσιο τέλος. Εξάλλου κανείς δεν είναι τέλειος. Ούτε κι οι ατομικές μας γέφυρες, που κάποια στιγμή ραγίζουν. Αυτό που είναι αναγκαίο, σε όλες τις εποχές, είναι, αν όχι η πρόληψη του ραγίσματος, τουλάχιστον η επιδιόρθωση στο γεφύρωμα του χάσματος, των κοινωνιών και των ανθρώπων κατ’επέκταση.

“Η Γέφυρα των Κατασκόπων” από 26/11 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Η Γέφυρα των Κατασκόπων appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στην Ελίνα Τραιφόρου

Μπορεί η ιστορία μιας 17χρόνης, που μένει ξαφνικά έγκυος και βρίσκεται σε δίλημμα, να το κρατήσει το παιδί ή να το ρίξει, να είναι ένα πολυφορεμένο θέμα στο σινεμά, η αμερικανίδα σκηνοθέτις Μάικα Μαγκί, παρουσιάζει μια διαφορετική διάσταση, τόσο πρωτότυπη, που αξίζει της προσοχής των θεατών. Η σκηνοθέτιδα, εστιάζει στα διλήμματα της ηρωίδας με ντοκιμαντερίστικη φυσικότητα. Στο ντεμπούτο της, η Τεξανή δημιουργός, επιστρέφει σε μνήμες και βιώματα από τη γενέτειρά της, σε πρώτο πλάνο τα όνειρα, οι αμφιταλαντεύσεις, οι δύσκολες αποφάσεις σε νεαρή ηλικία. Πρωταγωνίστρια της η πρωτοεμφανιζόμενη Ντέβον Κέλερ.

Μάικα Μαγκί( Σκηνοθέτις)

Αυτή είναι η πρώτη σας ταινία μεγάλου μήκους . Πείτε μας για την μεταβαση αυτή, σε σχέση με τις μικρού μήκους ταινίες σας

Οι κώδικες είναι διαφορετικοί. Κατα τον ίδιο τρόπο δεν θα μπέρδευες την ποίηση με ένα μυθιστόρημα. Μιλάμε για άλλη εντελώς προσέγγιση. Δομικά δεν θεωρώ οτι μετέφερα κάτι από την εμπειρία μου σε ταινία μικρού μήκους. Το σενάριο, το μοντάζ, τα βλέπεις με άλλο μάτι. Ο τρόπος όμως που δούλευα με τους ηθοποιούς ήταν ο ίδιος. Μου αρέσει να χρησιμοποιώ ερασιτέχνες ηθοποιούς και να αναμειγνύω την πραγματικότητά τους μέσα από την ενσωματωση αληθινών ανθρώπων και πραγματικών τοποθεσιών. Έχουμε φυσικά πάντα ένα σενάριο πάνω στο οποίο δουλεύουμε αλλά δημιουργούμε και καταστάσεις στα γυρίσματα, δηλαδή δρώμενα στα οποία θα αντιδράσει ο ηθοποιός με ειλικρίνεια.

Πως προέκυψε η συνεργασία σας με την Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη;

Την Αθηνά Ραχήλ Τσαγκάρη την γνώρισα στο Cinematexas, ένα φεστιβάλ στο Τέξας, εκεί όπου έχω μεγαλώσει. Ήταν κατα κάποιο τρόπο ο μέντοράς μου. Ήταν η πρώτη μου καθηγήτρια κινηματογράφου, μαγειρεύαμε και συζητούσαμε μαζί πάρα πολλές φορές. Οπότε ήταν λογικό όταν αποφάσισα να γυρίσω το «Petting Zoo» να διαλέξω την Αθηνά Ραχήλ Τσαγκάρη ως ένα από τα πρώτα άτομα που θα μιλούσα για το πρότζεκτ μου. Πάντα στάθηκε δίπλα μου, ανταλλάζαμε ιδέες, τις διαφορετικές δομές που θα μπορούσαν να προκύψουν από την πρωταρχική ιδέα. Συνεργαστήκαμε μαζί από το σενάριο, μέχρι το μπάτζετ. Εγώ, ο άντρας μου Γιόχαν και η Αθηνά καθίσαμε και συζητήσαμε μέχρι και την χειρότερη πιθανότητα με την οποία θα υλοποιήσουμε την ιστορία. Και γνωρίζοντας οτι μπορούμε να αντέξουμε και με το μίνμουμ, σίγουρα θα αντέχαμε και με το μάξιμουμ των δυνατοτήτων.

Ποιός είναι ο σπόρος για την δημιουργία μιας ταινίας;

Όταν συζητάς με ανθρώπους και τους λες μια ιστορία και βλέπεις οτι αυτό είναι επαναλαμβανόμενο, καταλαβαίνεις πως έχει μια αξία την οποία θέλεις να αποτυπώσεις και καλλιτεχνικά. Πρώτα στο χαρτί. Και ας είναι μία, μιάμιση σελίδα, όταν το κοιτάζεις έχεις αυτό το ένστικτο οτι μπορεί να εξελιχθεί σε ταινία μεγάλου μήκους. Αλλά πήρε στη συγκεκριμένη περίπτωση πολύ καιρό από τη σύλληψη μέχρι την πραγμάτωσή του. Και ευτυχώς είχα επαγγελματική στήριξη από τον άντρα μου και συμπαραγωγούς γι αυτό το εγχείρημα.

Το να κερδίσει ένας σκηνοθέτης ρεαλιστικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς του είναι εύκολη υπόθεση;

Περνάμε πολύ χρόνο μαζί, μιλάμε για την ιστορία και πως σχετίζονται με αυτήν. Τους δίνω καταστάσεις με δυναμική και εξερευνούμε σημεία αναφοράς. Κι επίσης νομίζω κάθε ηθοποιός βάζει στοιχεία δικά του μέσα στην ταινία. Την Ντέβον (Κέλερ) την γνώρισα σε ένα fashion show, είναι από το Σαν Αντόνιο και έχει αίσθηση του τόπου, είναι ένα με το μέρος στο οποίο λαμβάνει χώρα το «Petting Zoo». Έχει τον τρόπο της, μέχρι και ο τρόπος που κινείται… ήξερα οτι θα καταλάβει την ιστορία. Ήταν τέλεια γι αυτό το ρόλο.

Όντας γυναίκα και πρωτοεμφανιζόμενη, πως βλέπετε τη γυναίκα μέσα στην κινηματογραφική βιομηχανία;

Έχουμε φτάσει στο σημείο να δακτυλοδεικτούμε τον φεμινισμό ως κάτι κακό. Και δεν είναι γυναίκες με κοντά μαλλιά και άλλα στερεότυπα. Έχω γνωρίσει και φεμινιστές άντρες. Ναι, υπάρχει όντως πρόβλημα αναφορικά με τον αριθμό των γυναικών που εργάζονται στον κινηματογραφικό τομέα. Γιατί έρχεται η στιγμή που πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στην οικογένεια και τον εργασιακό χώρο. Εγώ είμαι τυχερή, δεν έχω τέτοιο θέμα, υπάρχει αλληλοβοήθεια με τον σύζυγό μου, ο οποίος είναι σκηνοθέτης και έχουμε και δική μας εταιρία παραγωγής. Εγώ π.χ. γράφω τα σενάρια στις ταινίες μου, αυτός ασχολείται με την παραγωγή για τις δικές μου. Κι έχω και ανθρώπους σαν την Αθηνά (Ραχήλ Τσαγγάρη) που μου έδωσαν στήριξη και γίνεται κάτι πραγματοποιήσιμο. Έτσι με τον ίδιο τρόπο, διδάσκω στο Χάρβαρντ το καλοκαίρι, σκέφτομαι πως αν πάει καλά η ταινία αυτη, θα βοηθήσω κι εγώ τους μαθητές μου όταν δοκιμάσουν να γυρίσουν αυτοί κάτι. Το πρόβλημα είναι πάντα η χρηματοδότηση, όταν βγεις έξω στην αγορά μετά τις σπουδές. Σ’ αύτη την ταινία είχα χρηματοδότηση από πολλούς πόρους για την τέχνη, από το Βερολίνο μέχρι το Τέξας και το Kickstarter.

Η σχέση κινηματογραφικής σπουδής και σκηνοθεσίας;

Ο καθένας μπορεί να κάνει μια ταινία. Αλλά στη διδασκαλία τους δίνεις τα απαραίτητα εργαλεία, να αισθάνονται για παράδειγμα αυτοπεποίθηση και να τους βάζεις ερωτήματα για το τί κάνουν, ποια είναι τα μελλοντικά τους όνειρα, περισσότερο σαν ένα είδος καθοδήγησης. Δεν τους λέω τι να κάνουν αλλά τους δίνω την ευκαιρία να εξερευνήσουν οι ίδιοι τις δυνατότητές τους σε ασφαλές περιβάλλον. Όπως και με τη σχέση σκηνοθέτη-ηθοποιού. Πρέπει φυσικά να υπάρχει εμπιστοσύνη σε μια τέτοια σχέση. Και μπορεί και να αποτύχεις ή να κάνεις κάτι που να μην αρέσει, αλλά αυτό είναι φυσιολογικό.

Και τί είναι αυτό που σας εμπνέει;

Η μεγαλύτερη πηγή δημιουργικότητας για μένα ναι, είναι διάφορα βιβλία, μουσική ταινίες αλλά περισσότερο η ζωή συνολικότερα. Η εμπειρία της ζωής είναι η κύρια έμπνευση.

Ο Κισλόφσκι είχε πει, οτι θα έκανε καφέ για τον Κελ Λόουτς. Υπάρχει κάποιος σκηνοθέτης για τον οποίο θα κάνατε το ίδιο;

Ήμουν σερβιτόρα παλιά οπότε θα έκαωα καφέ για όλους. Έχω όμως πολλούς μέντορες. Αγαπώ τη δουλειά της Αθηνάς Ραχηλ Τσαγγάρη. Του Μπριγιάντε Μεντόζα από τις Φιλιπίννες. Του Παζολίνι. Του Μπιλ Ντάγκλας. Ο Μπιλ Ντάγκλας είναι ο βασιλιάς όλων. Είναι ο καλύτερος σκηνοθέτης όλων των εποχών.

 Ντέβον Κέλερ( Ηθοποιός)

Πρωτοεμφανοζόμενη γενικώς ή έχεις παίξει ξανά κάποιο ρόλο;

Eίχα δουλέψει στο θέατρο, αλλά πρώτη φορά σε ταινία. Και μικρή όταν ήμουν, θυμάμαι έκανα πριβέ παραστάσεις στην οικογένεια σαν παιχνίδι, στο γκαραζ, για την μέρα της μητέρας. Κάπως έτσι ξεκίνησε…βγάζει αδρεναλίνη η υποκριτική… Ομως, άλλο πράγμα το θέατρο, άλλο η ταινία. Το θέατρο είναι λίγο πιο δραματικό σε υπερβολή, μεγαλύτερη εκφραστικότητα στο σώμα. Αν πάρουμε ένα αβγό, το θέατρο είναι πιο κοντά στο κέλυφος ενώ το σινεμά πιο εσωτερικό στο παίξιμο, πιο…κρόκκος. Αν δεν αισθανθείς αυτό που έχει ανάγκη η σκηνή το πλάνο θα το βγάλει λάθος. Και δεν ξέρεις πως θα σου τύχει. Υπάρχουν πλάνα που βγαίνουν με τη μία και άλλα που τα γυρίζεις 20 φορές.

Η πιο δύσκολη σκηνή;   

Η σκηνή της γέννας. Και δεν το έχω νιώσει ποτέ στην πραγματικότητα οπότε προσπαθείς να αισθανθείς κάτι που δεν σου έχει συμβεί. Ρωτούσα ανθρώπους να μου πούνε τις εμπειρίες τους, τη μαμά μου, τη Μάικα. Έφτιαξα πλάνο στο μυαλό μου οτι ο κάθε σπασμός είναι σαν να σε χτυπάνε για να έχω ένα σημείο αναφοράς, μια παρομοίωση.

Πως είναι η εμπειρία των γυρισμάτων γενικότερα;

Δεν πειραματιζόμασταν μόνο με μικροαλλαγές εκφράσεων ή χειρονομιών! Η Μάικα μπορεί να σε αιφνιδιάσει και να αλλάξει μια ολόκληρη σκηνή! Πώς να το παρομοιάσω; Σαν μαγείρεμα, έχεις όλα τα κυρίαρχα συστατικά και βάζεις ένα νέο συστατικό για να πετύχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα. Μερικές φορές δεν υπήρχε καν εκτενές σενάριο, πιο πολύ σαν σχεδίασμα μιας σκηνής και το μορφοποιούσαμε στην πορεία. Και δίνεται έτσι αυθεντικότητα, αποφεύγεις το «μηχανιστικό» κινήσεων και διαλόγων.

Πως αισθάνεσαι να βλέπεις τον εαυτό σου στη μεγάλη οθόνη;

Την πρώτη φορά με είδα και σκεφτόμουνα είναι γελοίο, ωχ είμαι στην οθόνη. Και παρατηρείς το πρόσωπό σου και τις λεπτομέρειές του.  Τη δεύτερη είπα να το δω σαν μια κανονική ταινία αλλά θυμόμουνα τα γυρίσματα και δεν μπορούσα να αποστασιοποιηθώ. Και τελικά μετά από κάποιες αποτυχημένες απόπειρες, την είδα. Και είπα: Ναι, είναι η Λέιλα! Τί παράξενη και όμορφη αίσθηση μαζί! Και είδα την ταινία σαν ταινία και όχι σαν εγώ.

Πρόγραμμα Προβολών
OLYMPION:
Δευτέρα, Νοεμβρίου 9, 2015 – 15:30
Αγορά
FRIDA LIAPPA:
Τρίτη, Νοεμβρίου 10, 2015 – 18:00

The post Μάικα Μαγκί & Ντέβον Κέλερ appeared first on screeneye.gr.