Δράμα, 96′, Νορβηγία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Blind, Γλώσσα Νορβηγικά

Του Έσκιλ Βογκτ

Με τους  Έλεν Ντόριτ Πιτερσεν, Χένρικ Ραφαέλσεν, Βέρα Βιτάλι

Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο σεναριογράφος Έσκιλ Βογκτ κατάφερε να κερδίσει το βραβείο σεναρίου στο φετινό φεστιβάλ του Σαντανς καθώς και άλλα βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ.

Το «Στο Σκοτάδι» ξεκινά με την υποκειμενική αφήγηση της Ίνγκριντ, η οποία έχοντας πρόσφατα χάσει την όραση της φαντάζει εύθραυστη και δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Με τον σύζυγό της να λείπει στη δουλειά η πρωταγωνίστρια περνά την ώρα της συνεχώς μέσα στο σπίτι, κοιτάζοντας το παράθυρο ή ακούγοντας μουσική. Συγχρόνως  διαδραματίζονται παράλληλες ιστορίες, με την αφήγηση της Ίνγκριντ πάντα παρούσα. Ο Έιναρ είναι ένας μοναχικός άντρας , εθισμένος σε πορνογραφικές ιστοσελίδες με συγκεκριμένα φετίχ και κατασκοπεύει από την απέναντι πολυκατοικία μια διαζευγμένη γυναίκα (Έλιν), επίσης μοναχική που ζει με το παιδί της. Στο παζλ αυτό προστίθεται και ο Μόρτεν, ένας παντρεμένος αρχιτέκτονας που συνάπτει ερωτική σχέση με την Έλιν.

Σταδιακά γίνεται αντιληπτό πως όλα αυτά σχετίζονται με τον υποκειμενισμό της Ίνγκριντ, φλερτάροντας μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, με τις ιστορίες να μπλέκουν αρχικά μέχρι να ξεμπλέξουν στο τέλος. Η σεναριακή ιδέα της μυθοπλασίας μέσα στη μυθοπλασία δίνει της δυνατότητα στον Βογκτ να παίξει σε πολλά επίπεδα.

Από την αρχή της ταινίας ο σκηνοθέτης εισάγει τον θεατή στον κόσμο της ηρωίδας, ακούγοντας τις σκέψεις της (υποκειμενισμός), βλέποντάς την να αντιμετωπίζει τις αλλαγές στη ζωή της λόγω τυφλότητας (ακούει μουσική, νιώθει απομονωμένη) αλλά και χρησιμοποιώντας κοντινά πλάνα (ημι-υποκειμενισμός) όταν προσπαθεί να πιει τσάι.

Μόνο που ο Βογκτ δεν μένει σε αυτά τα πλάνα. Όσο περνά η ώρα αρχίζει να αποκτά ο χωροχρόνος άλλες διαστάσεις   και να μεταλλάσσονται  οι ίδιοι οι χαρακτήρες. Υπάρχουν σκηνές που το φόντο ενός πλάνου έρχεται στο προσκήνιο για να μεταμορφώσει την τοποθεσία στην οποία εξελίσσεται η δράση, όπως στη σκηνή που συνομιλεί ο Μόρτεν με τον Έιναρ σε μια καφετέρια.

Και ακόμα παραπέρα, οι χαρακτήρες αρχίζουν να γίνονται κομμάτια του ίδιου του ψυχισμού της Ίνγκριντ για να αναδείξουν τις φοβίες και γενικότερα τον εσωτερικό της κόσμο. Η πολυπλοκότητα της αφηγηματικής δομής δεν είναι παρά η αντανάκλαση, ο κατακερματισμός  του ίδιου της του εαυτού. Όταν όλα τα θραύσματα ενωθούν είναι γιατί η Ίνγκριντ αποφασίζει να αποκαλύψει και να αποκαλύπτεται.

Ο Βογκτ εύστοχα αντιπαραθέτει στην απώλεια της όρασης  ένα πλούσιο οπτικουακουστικό τοπίο. Δείχνει έτσι, πως όσο κάποιος τυφλώνεται με τις ανασφάλειες που ακολουθούν, μπορεί να ανοίξει τα μάτια του σε φαντασιακά πεδία. Το τι αισθανόμαστε και βιώνουμε είναι μια υπόθεση που δεν ταυτίζεται πάντα με τον άμεσα ορατό μας κόσμο. Γιατί πόσοι από μας καθόμασταν σε ένα λεωφορείο αλλά βρισκόμασταν κάπου αλλού;

“ Στο Σκοτάδι” από 9/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

The post Στο Σκοτάδι appeared first on screeneye.gr.