Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Φ. Καννών 2013

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Εδώ και 30 χρόνια η Βαλέρια Γκολίνο βρίσκεται στο προσκήνιο και κερδίζει το ένα βραβείο ερμηνείας πίσω από το άλλο. Τι να πρωτοθυμηθούμε. Την ερμηνεία της στο “Tale of Love” που της χάρισε βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου στη Βενετία, ή στο “Respiro” με την Γκολίνο να σαρώνει ευρωπαϊκά και ιταλικά βραβεία. Στις Κάννες του 2013 η ελληνικής καταγωγής σταρ, ως σκηνοθέτις πια, εκπλήσσει με τον τρόπο που δομεί την ταινία της και που χρησιμοποιεί την ηρωίδα της, σε ένα φιλμ που μοιάζει καταθλιπτικό αλλά μετατρέπεται σε φωτεινό. Η “Miele”, την οποία ερμηνεύει η υπερταλαντούχα Τζασμίν Τρίνκα, ουσιαστικά εργάζεται χωρίς αυταπάτες αλλά απόλυτα συνειδητοποιημένα για τον ρόλο που διάφοροι ασθενείς την καλούν να παίξει, ως βοηθός στην απόφασή τους να θέσουν τέλος στη ζωή τους. Η Γκολίνο ακολουθεί βήμα – βήμα το κεντρικό της πρόσωπο, περνάει με το γάντι τα όποια κοινωνικοπολιτικά μηνύματα και μένει προσηλωμένη στο ψυχολογικό υπόβαθρο, καταγράφει τα σκαμπανεβάσματα και την αφοσίωση αυτού του προσώπου για μια ιδέα και για ένα σκοπό, που στην Ιταλία όπως και στις περισσότερες χώρες θεωρείται παράνομο. Αναφερόμαστε στην ευθανασία.

Ενώ ο Χάνεκε με το “Amour” και ο Μπελόκιο με την “Ωραία Κοιμωμένη” πήραν ξεκάθαρη θέση υπέρ της ευθανασίας, εσείς με το “Miele” αφήσατε το θεατή μόνο του να αποφασίσει για τα υπέρ και τα κατά. Γιατί το κάνατε αυτό; Μήπως τελικά το συγκεκριμένο θέμα είναι πιο περίπλοκο απ’ ό,τι φαίνεται;

Θα στο πω μια κι έξω. Είμαι υπέρ της ευθανασίας ή όπως αλλιώς κάποιοι το λένε «υποβοηθούμενης αυτοκτονίας». Αλλά με το έργο αυτό δεν ήθελα να κάνω μια ιδεολογική-πολιτική ταινία σαν ένα είδος μανιφέστου και αφύπνισης του κόσμου. Αυτό το έχουν κάνει οι σκηνοθέτες που αναφέρατε, μάλιστα πολύ επιτυχημένα. Με ενδιέφερε το πρόσωπο, η Miele, οι κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες θα έπρεπε να ξεχωρίσει τους διάφορους ρόλους, διατηρώντας ισορροπία ανάμεσα στη προσωπική ζωή και στη δουλειά, ανάμεσα στους διάφορους μελλοθάνατους που ο καθένας από αυτούς ζούσε τον δικό του εσωτερικό πόνο.

Ίσως για αυτό επιλέξατε από την αρχή μέχρι το τέλος να κινηματογραφήσετε μέσα σε ένα θολό μελαγχολικό τοπίο ήχου και εικόνας;

Ασφαλώς. Είναι ένα κοινωνικό δράμα, στηριζόμενο σε ένα άτομο που πρέπει να διαχειριστεί μια ομάδα άγνωστων μεταξύ τους μελλοθανάτων. Δεν θα μπορούσε να κινηματογραφηθεί χωρίς τον ήχο και την εικόνα που να παραπέμπουν σε αυτό. Θα δείτε ότι δεν τοποθετούνται στο κάδρο όλοι οι χαρακτήρες με τον ίδιο τρόπο, αλλά μέσα από τη Miele εξωτερικεύονται ένα σωρό συναισθήματα αντίθετα μεταξύ τους που ενώνονται σε ένα κοινό παρανομαστή. Πώς δηλαδή βιώνει ο καθένας τη δική του δυστυχία.

Είχατε κάνε κάποια έρευνα για το θέμα αυτό; Ή το υλικό προήλθε εξολοκλήρου από το βιβλίο “Σε Συγχωρώ” του Mauro Covacich;

Χρησιμοποίησα σ’ ένα μεγάλο μέρος αναφορές από το βιβλίο του, επιπλέον είχα δει και κάποια ντοκιμαντέρ για αυτούς που υποβοηθούν τους ανθρώπους πριν την ευθανασία, και μαζί με την πρωταγωνίστρια χαρτογραφήσαμε τον χαρακτήρα που έπρεπε να υποδυθεί. Αυτό που είδαμε ήταν σοκαριστικό, καθόλου ευχάριστο και σίγουρα υπήρξε φόβος με ποιο τρόπο θα περάσει όλο αυτό στο θεατή χωρίς να τον καταθλίψει.

Φαίνεται όμως ότι τα καταφέρατε. Τρεις μέρες μετά την επίσημη προβολή της ταινίας οι κριτικοί και το κοινό συζητούν για την ταινία σας, όλοι μιλούν για το ελπιδοφόρο σκηνοθετικό σας ντεμπούτο μαζί για μια εξαιρετική πρωταγωνίστρια.

Χαίρομαι για αυτή την αποδοχή. Η Τζασμίν Τρίνκα είναι όμορφη και εντυπωσιακή, είχαμε δε μια αρμονική συνεργασία. Την είχα δει στο “Δωμάτιο του Γιου μου” του Νάνι Μορέτι. Με εντυπωσίασε με την ερμηνεία της και την φαντάστηκα με κουρεμένο μαλλί ως γυναίκα – «ανδράκι» σε έναν ρόλο διαφορετικό. Πιστεύω ότι η μεταμόρφωσή της για την ταινία ταίριαζε γάντι στην Τζασμίν.

Στην εποχή της κρίσης πόσο δύσκολο ήταν το δικό σας εγχείρημα να εξευρεθεί το μπάτζετ για να ολοκληρωθεί η παραγωγή;

Ιδιαίτερα δύσκολο και επίμονο. Το κόστος δεν έχει υπερβεί τα 170.000 ευρώ και για τα δεδομένα που μιλάμε δεν μπορεί να θεωρηθεί ένα τρομερά μεγάλο ποσό.

Το γεγονός της επιτυχίας που σημειώνει το “Miele” στις Κάννες,είναι το κίνητρο για μια νέα ταινία;

Υπάρχει κάτι στα σκαριά, αλλά είναι εξαιρετικά πρόωρο να πούμε κάτι παραπάνω. Το οικονομικό είναι το βασικό εμπόδιο.

The post Βαλέρια Γκολίνο appeared first on screeneye.gr.