Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Οι διαζευγμένοι σινεφίλ, θα έχουν κάθε λόγο να μνημονεύουν για καιρό το έργο αυτό, όχι τόσο για την σπουδαία του συνεισφορά στην 7η τέχνη, αλλά για να θυμηθούν ( εάν το επιθυμούν), σκηνές από το δικό τους –ατελέσφορο-γάμο.
Διαδραματίζεται σε εσωτερικούς χώρους, μέσα σε μια κουζίνα, σε ένα σαλόνι, στον κήπο και στο υπνοδωμάτιο, μιας μονοκατοικίας, εκείνες τις ηλεκτρισμένες μέρες, λίγο πριν, ο ένας από τους δύο, μαζέψει την πραμάτεια του και δει την πόρτα της εξόδου.

Η Μαρί κοντά στα 40, έχοντας παντρευτεί τον Μπόρις- πριν από δεκαπέντε χρόνια- και κάνοντας μαζί του δυο κόρες, βρίσκεται σε τέλμα, θέλει να ξεφύγει. Η αρχική ερωτική και συναισθηματική έλξη για το σύντροφό της, έχει εξελιχθεί σε « δεν τον αντέχω άλλο». Ούτε να κοιμάται θέλει μαζί του, ούτε να τον βλέπει, την ενοχλούν οι άλλοτε αποδεκτές συνήθειες του, ενώ έχει δρομολογήσει την αίτηση διαζυγίου.
Αυτός, φαίνεται να την επιθυμεί ακόμα, αλλά από εγωισμό εξαιτίας της απόρριψης, της κάνει bullying και τη ζωή δύσκολη. Ημί-απασχολούμενος αρχιτέκτονας γαρ, διεκδικεί αποζημίωση για το 50% της μονοκατοικίας, την οποία έχτισαν οι γονείς της Μαρί, αλλά ο ίδιος ισχυρίζεται, ότι είχε συνεισφέρει στην ανακαίνιση της.
Οι έντονοι καυγάδες ακόμα και μπροστά στις δίδυμες κόρες τους, αποτελούν καθημερινό φαινόμενο, στον αντίποδα όμως, υπάρχουν στιγμές που το ζευγάρι λυγίζει, μπροστά στην οικογενειακή θαλπωρή και στις όμορφες αναμνήσεις, δίνοντας λανθασμένα την εντύπωση στα παιδιά, πως ο χωρισμός τους, δεν είναι δεδομένος. Τα αντικρουόμενα συναισθήματα, θα τα πληγώσουν και το γνωστό ρητό, λάθη γονέων παιδεύουσι τέκνα, οι δύο γονείς θα το νιώσουν για τα καλά.
Το θέμα, ο ρυθμός, η ένταση, οι φορτισμένοι διάλογοι και ο χειρισμός της κάμερας « μέσα στους τέσσερις τοίχους», που παρατηρεί ψυχρά και αποστασιοποιημένα, προκαλεί μια θεμιτή «ασφυξία» στο θεατή. Από τις φλόγες ενός σπίρτου, δηλαδή μιας αφορμής, ξεσπούν διαρκώς εκρήξεις, τονώνοντας την κινηματογραφική δράση.
Αποτελεί μια καλώς νοούμενη αντιγραφή του κινηματογράφου του Ιρανού Ασγκάρ Φαραντί( ακόμα και το στήσιμο της κάμερας του τελευταίου πλάνου εδώ, θυμίζει τον « Ένα Χωρισμό»), ο οποίος αποτύπωσε σε όλες τις πρόσφατες ταινίες του, το πώς, οι προσωπικές τραγωδίες, τα πιθανά και απίθανα συμβάντα, μπορούν να ορίσουν τη μοίρα μιας οικογένειας.
Ο σκηνοθέτης της ταινίας, ο Βέλγος Γιοακίμ Λαφός, βάζει αυτοβιογραφικά στοιχεία, αλλά δεν έχει ακόμα τα εχέγγυα να πλάσει ιστορίες τέτοιου βεληνεκούς, ακολουθεί μια πιο απλουστευμένη λογική, σε κάποιες στιγμές η φλυαρία υπερβαίνει το μέτρο και το έργο αποκτά ξανά ενδιαφέρον προς το τέλος του. Η Μπερενίς Μπεζό και ο Σεντρίκ Καν, στις αδύναμες σεναριακές και σκηνοθετικές στιγμές, αποκαλύπτουν μέρος των δυνατοτήτων τους, στο σκληρό ρεαλιστικό παιχνίδι και καλύπτουν-όσο μπορούν-αυτές τις αστοχίες.

“Όταν Τελειώσει ο Έρωτας”από την Πέμπτη 4 Μαίου στους Κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Όταν Τελειώσει ο Έρωτας appeared first on screeneye.gr.

Δράμα,111′ Γαλλία 2012 Γλώσσα: Γαλλικά

του Γιοακίμ Λαφός

Με τους Εμιλί Ντεκέν, Ταχάρ Ραχίμ, Νιλς Άρεστρουπ, Στεφάν Μπισό

Στις 28 Φεβρουαρίου του 2007 και η 41 ετών Βελγίδα Ζενεβιέβ Λερμίτ αποπειράται να αυτοκτονήσει, έπειτα από μια μακρά περίοδο ψυχολογικής ανισορροπίας, που της θόλωσε το μυαλό, δολοφονώντας με ένα κουζινομάχαιρο τα πέντε της παιδία.

Ο συμπατριώτης της Γιοακίμ Λαφός, εμπνέεται από το τραγικό περιστατικό που έγινε πρώτο θέμα σε όλο τον κόσμο, αλλάζει τα ονόματα, και ξεδιπλώνει καρέ- καρέ τη γνωριμία της γυναίκας με τον μετέπειτα σύζυγο της,  μέσα σε ένα γάμο που από μεγάλος έρωτας θα καταλήξει για αυτήν παγίδα, εγκλωβισμός και μαρτύριο.Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Καννών το 2012, (εκεί την είδαμε) αλλά δεν προκάλεσε σάλο όπως γράφτηκε σε εγχώρια και ξένα μέσα.

Ο Μαροκινός Μουνίρ ζει στο σπίτι του γιατρού Πίνγκετ στο Βέλγιο που του εξασφαλίζει μια οικονομικά άνετη ζωή. Ερωτεύεται τη Μουριέλ και της κάνει πρόταση γάμου.Ο Πινγκέτ τους παροτρύνει να μείνουν και οι τρεις στο σπίτι του. Ο τρόπος που εξελίσσεται η υπόθεση μας κάνει να σκεφτούμε ότι εδώ θα υπάρξει ένα ερωτικό τρίγωνο, αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Ο Μουνίρ αρχίζει να αποκαλύπτει βίαιες πτυχές του εαυτού του προς τη γυναίκα και τα παιδιά του. Η Μουριέλ μέσα σε ένα σπίτι που δεν είναι δικό της, και με την πλήρη απομυθοποίηση του συντρόφου της, οδηγείται σιγά-σιγά σε παράκρουση.

Ο Βέλγος σκηνοθέτης επιλέγει να κινηματογραφήσει την ηρωίδα του, τον άντρα της και τα υπόλοιπα πρόσωπα με κάποια απόσταση. Οι περισσότερες εσωτερικές λήψεις δημιουργούν σκόπιμη αποστασιοποίηση, που προφανώς θέλουν να καταδείξουν την ουδέτερη  στάση του Λαφός για τα τραγικά γεγονότα που έπονται.

Είναι όμως ουδέτερη; Μόνο στο παιχνίδι με την  κάμερα, δηλαδή στο τεχνικό κομμάτι,  γιατί ο Λαφός θα πάρει μια μονόπλευρη θέση στοχοποιόντας τον μουσουλμάνο σύζυγο και τις οπισθοδρομικές του αντιλήψεις που πηγάζουν από τη θρησκεία του.

Αυτή του η θολή και νευρική τοποθέτηση « το παίζω ουδέτερος αλλά δεν είμαι»  θα φέρει σε μερικούς από μας τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτό που προσδοκούσε. Αναπόφευκτα δημιουργεί ένα άσκοπο περιτείχισμα ανάμεσα στο κοινό και στους πρωταγωνιστές του έργου, που σε μένα προκάλεσε και εκνευρισμό, γιατί δεν μπορούσα επί μακρόν να αντιληφθώ το λόγο που γυρίστηκε η ταινία, από τη στιγμή που το ψυχολογικό θρίλερ είναι ψυχολογικό μόνο κατ’ όνομα, και αφήνει εκτός παιχνιδιού τον θεατή, για να καταλήξει να χάσει το έργο την όποια δύναμη του, ακόμα κι αν έκρυβε έναν άσσο στο μανίκι για το φινάλε.

Ο Λαφός προσπάθησε να δημιουργήσει μια ταινία συμπυκνώνοντας στοιχεία από τους συμπατριώτες του αδελφούς Νταρντέν( η επιλογή της πρωταγωνίστριας από την «Ροζέτα» Εμιλί Ντεκέν εκεί παραπέμπει) και κάτι από το «Μωρό της Ρόζμαρι» του Πολάνσκι, αλλά ο συνδυασμός δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχής. Οι Νταρντέν κι ο Πολάνσκι σχεδόν  σε όλες τους τις ταινίες παίζουν άριστα με τα εκφραστικά μέσα του κινηματογράφου, και η ατμόσφαιρά τους έχει στο επίκεντρο τις ισχυρές ερμηνείες, που μπορούν να προκαλούν έντονα συναισθήματα. Εδώ υπάρχει βαρετή αφήγηση άσκοπων λεπτομερειών από την καθημερινότητα των ηρώων. Οι παρενέργειες της κατάθλιψης, της απώλειας της λογικής και η παράνοια, όταν γίνονται σε μας αντιληπτές ,είναι πια αργά, γιατί όλο αυτό που βλέπουμε μοιάζει εντελώς ασύνδετο και ξεκομμένο από το υπόλοιπο κομμάτι της ταινίας.

Πέρα από τη Λογική από 6/3 στους κινηματογράφους σε διανομή One From the Heart

The post Πέρα από τη Λογική(Our Children) appeared first on screeneye.gr.