Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Η πιο δραστήρια των Βαλκανίων κινηματογραφική σχολή, είναι η ρουμανική, όπου ξεπηδούν τα ταλέντα , σαν τα μανιτάρια.

Μανιτάρι,  διαμάντι, πείτε τον όπως θέλετε, ο Μπογκνταν Μιρίτσα, ξεκίνησε ως δημοσιογράφος, απόφοιτος του Εθνικού Πανεπιστημίου στο Βουκουρέστι, για να εμπλακεί στα 27 με τα διαφημιστικά σποτ στο Λονδίνο και τώρα στα  38 του, να σκηνοθετεί την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους, φεύγοντας από το παράλληλο πρόγραμμα των Καννών, με το βραβείο των Κριτικών.

Τα « Σκυλιά» του, σπάνια  οχλαγωγούν, αν  δεν περάσει το δικό τους, τότε απειλούν. Αν  μπεις στα χωράφια τους, τότε  δαγκώνουν, κόβουν μέχρι και πόδια, όπου τα  επεξεργάζονται. Έχει διαφορά αισθητικής, να   βλέπεις για δέκα λεπτά  κάποιον πάνω σε ένα τραπέζι να τρώει ρύζι( Police Adjective) και άλλο να βλέπεις έναν τύπο, να μετατρέπει το τραπέζι της κουζίνας σε μια διαδικασία ταυτοποίησης ενός ποδιού. Όλα αυτά, μπροστά στα μάτια μας.

Ο φόβος, η απειλή,συγκαλύπτονται για ώρα  από τις σιωπές και το  μαύρο χιούμορ,  ενώ, αν κάτι αργότερα αποκαλύπτεται, είναι τα αρχέγονα ανθρώπινα ένστικτα. Ένας κόσμος που κυριαρχείται από την ανδρική βία. Άρτια σχεδιασμένη παραγωγή, οκ, ναι υποκλίνεται στους Κοέν, μα  το στιλ του, για την Ευρώπη, δείχνει να  είναι ξεχωριστό.

Ένας νεαρός άντρας, επιστρέφει στη γη του και στον « τόπο του εγκλήματος». Θέλει να πουλήσει τα χωράφια του παππού του, τα οποία κληρονόμησε. Μια ομάδα λαθρεμπόρων, έχουν αυτοβούλως οικειοποιηθεί την περιοχή και τον απειλούν, να σταματήσει τις ενέργειες του και να κάνει πίσω.

Οι χαρακτήρες, ήθελαν περισσότερο σεναριακό δούλεμα, αφήνεται μια αίσθηση ασάφειας στο τέλος, όμως εδώ,  ακόμα και οι σιωπές, αναδεικνύουν με μαεστρία τα ζωώδη ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Η ρουμανική επαρχία από την άλλη, δείχνει παραλυμένη, παρατημένη, τώρα, 26 χρόνια μετά την αλλαγή, εμμέσως πλην σαφώς, η κριτική του σκηνοθέτη, για τη στασιμότητα, τη βία, τον ατομικισμό.