Συνέντευξη στον Ιάκωβο Γωγάκη από το Φεστιβάλ Βερολίνου 2013

Τα «Ραγισμένα Όνειρα» (ή αλλιώς το «Broken Circle Breakdown»)  ανήκουν στη κατηγορία των ταινιών που γυρίζονται χωρίς προσδοκίες, αφ’ετέρου θα κερδίσουν δικαιωματικά μια θέση στις καρδιές μας. Η επιτροπή των ευρωπαϊκών κινηματογραφικών βραβείων που θα απονεμηθούν στις 7 Δεκεμβρίου, έδωσε στο έργο αυτό πέντε υποψηφιότητες. Κάτι τέτοιο δεν έχει προηγούμενο για τη χώρα του Βελγίου, ούτε οι αδερφοί Νταρντέν το είχαν πετύχει.

Η ταινία, αφηγείται την ιστορία της Ελισέ και του Ντίντιερ  . Η Ελισέ ασχολείται με τα τατουάζ , εκείνος είναι ένας Φλαμανδός καουμπόι που παίζει μπάντζο . Είναι εντελώς διαφορετικοί, αλλά εξακολουθούν να αισθάνονται έλξη ο ένας για τον άλλον. Η γέννηση της Μειμπέλ θα αναθερμάνει τη σχέση τους, μέχρι τη στιγμή που η μικρή ξαφνικά αρρωσταίνει.

Το έργο γράφτηκε από τον πρωταγωνιστή της ταινίας Γίοχαν Χέλντενμπεργκ. Ο σκηνοθέτης  Φέλιξ Βαν Γκρόνινγκεν στη συνομιλία μας, δηλώνει  περήφανος για το δημιούργημα του, που χρηματοδοτήθηκε από το βελγικό κέντρο κινηματογράφου μαζί με  ιδιωτικά κεφάλαια και πρωτοπαρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.

Ενώ η ταινία είναι γεμάτη από τραγούδια και υπέροχές μουσικές, ο Γκρόνινγκεν με αυτοσαρκασμό αποκαλύπτει ότι δεν έχει βαθιά μουσική παιδεία.

«Σε όλες τις ταινίες που έχω σκηνοθετήσει η μουσική αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της εξέλιξης των ιστοριών. Δεν την κατέχω σε βάθος, αλλά οι ήχοι και τα τραγούδια αποτελούν μια μέθοδο για μένα άκρως κινηματογραφική».

Ο 35 χρόνος Βέλγος αναγνωρίζει ότι δεν είχε πέσει στα χέρια του τόσο καλοδουλεμένο σενάριο όσο αυτό, που να περικλείει τον έρωτα, το πάθος και τον πόνο,  κι η μουσική ήρθε κι  έδεσε απόλυτα  με τη ρομαντική ιστορία.

Είναι εκπληκτικό ότι 60 χιλιάδες αντίτυπα του Soundtrack πωλήθηκαν κατά τη πρώτη βδομάδα κυκλοφορίας του.

« Όσοι ακούνε το cd θέλουν να δουν τη ταινία, και όσοι βλέπουν τη ταινία ψάχνουν να ακούσουν τα τραγούδια», μας ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στο έργο χρησιμοποιείται η τεχνική του flash back. Ο Γκρόνινγκεν πιστεύει ότι βρήκε την ιδανική μέθοδο που διευκόλυνε την αφήγηση, στη χρήση των διαφορετικών χωροχρόνων. Με ειλικρίνεια παραδέχεται ότι η «μαγική» όπως την χαρακτηρίζει διαδικασία του μοντάζ, αποδείχθηκε πολύ χρήσιμη, γιατί εκεί είδε τι σκηνές θα μπορούσαν να προστεθούν να αφαιρεθούν, κι αυτό έπραξε, ως εκ τούτου το τελικό αποτέλεσμα είναι διαφορετικό από αυτό που είχε στο μυαλό του.

Το περίεργο με τα ««Ραγισμένα Όνειρα» είναι το αμερικάνικο στυλ που υιοθετείται από τους συντελεστές της ταινίας.

Αν η ομιλούσα γλώσσα δεν ήταν τα Ολλανδικά αλλά τα Αγγλικά θα στοιχηματίζαμε ότι γυρίστηκε κάπου στον Αμερικάνικό Νότο. Μάλιστα σε κάποια σημεία ασκείται σφοδρή κριτική  στον τέως πλανητάρχη Τζορτζ Μπους Τζούνιορ μέσα από ένα τηλεοπτικό του διάγγελμα.

 Ο Φέλιξ Βαν Γκρόνινγκεν λέει για αυτές τις αναφορές  « Όλοι συζητάμε  για τους εξωφρενικούς πολέμους που ξεκίνησε, αλλά υπάρχει και μια πιο εξωφρενική πολιτική που εφάρμοσε εντός των Η.Π.Α. Ο σεναριογράφος του έργου όταν άκουσε την γεμάτη υποκρισία ομιλία του Μπους για τα θέματα υγείας, είχε εκνευριστεί και αποφάσισε να ενσωματώσει την ομιλία του ως μέρος της ιστορίας, για να ξαναθυμηθούμε την υποκρισία των υποσχέσεων του.

Ο νεαρός Γκρόνινγκεν που σκηνοθετεί και θεατρικά έργα στο ερώτημα σινεμά ή θέατρο επιλέγει το πρώτο.

« Ο κινηματογράφος λειτουργεί σε μένα πιο δημιουργικά από το θέατρο, με εμπνέει περισσότερο, ταυτόχρονα είναι και το γεγονός πως μπορείς να γυρίσεις πίσω, να αλλάξεις, να διορθώσεις, και τελικά να παρουσιάσεις στο κοινό αυτό που σε εκφράζει καλύτερα.

 Τα ” Ραγισμένα Όνειρα” απο 28/11 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Φέλιξ Βαν Γκρόνινγκεν appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στον Ιάκωβο Γωγάκη απο το Φ. Βερολίνου 2013

Ο Ρουμάνος Κάλιν Πέτερ Νέτζερ ήταν αναμφισβήτητα το πρόσωπο του περσινού κινηματογραφικού φεστιβάλ του Βερολίνου όταν  με την « Οικογενειακή Υπόθεση « (Child’s Pose) κέρδισε το πρώτο βραβείο της διοργάνωσης, την Χρυσή Αρκούδα, σε μια απόλυτα δίκαιη βράβευση. 

Το έργο που πήρε τον τίτλο του από μια στάση της γιόγκα, ακολουθεί μια μάνα (την οποία ερμηνεύει μοναδικά η βραβευμένη σταρ στη χώρα της αλλά και διεθνώς Λουμινίτα Γκεοργκίου) η οποία με τη δύναμη του χρήματος και της κοινωνικής της επιρροής προσπαθεί να ξελασπώσει το γιο της που αντιμετωπίζει την κατηγορία της ανθρωποκτονίας..

Αυτό που πέτυχε ο Κάλιν Πέτερ Νέτζερ είναι το γεγονός ότι βρήκε τις λεπτές ισορροπίες στην ιδιότυπη σχέση μητέρας-γιου βγάζοντας στην επιφάνεια όλες τις ατομικές διεργασίες, τις κοινωνικές ανισότητες, και πάνω απ’ όλα τα αδυσώπητα κοινωνικά και προσωπικά σύνδρομα.

Αισθάνεται κανείς ότι το έργο αυτό δεν είναι μια τυχαία ιστορία, ότι δηλαδή κρύβει κάτι δικό σου, πολύ προσωπικό. Τι σχέση έχει άραγε η πλοκή αυτή με την πραγματικότητα;

Καλίν Νετσέρ: Καταρχήν η ιδέα για να γυρίσουμε αυτό το έργο υπήρχε τουλάχιστον εδώ και μια τριετία, την οποία επεξεργαζόμασταν με τον Ραζβάν Ραντουλέσκου (ο σεναριογράφος της ταινίας) πάνω σε κάπως διαφορετική βάση. Θέλαμε να μιλήσουμε για το φαινόμενο μιας οικογένειας δυσλειτουργικής, αλλά όσο το συζητούσαμε, βρίσκαμε ότι κι εμείς ίσως να ζήσαμε μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον με την προσωπικότητα της μητέρας να έχει έναν έντονο ρόλο. Κάπως έτσι προέκυψε το σενάριο, και ναι υπάρχουν κάποιες προσωπικές αναφορές αλλά το μεγαλύτερο μέρος είναι μυθοπλασία.

Μου κάνει εντύπωση ότι αρκετοί Ρουμάνοι σκηνοθέτες της γενιάς σου θέτουν πολύ έντονα στις ταινίες τους ως κεντρικά πρόσωπα γυναικείους χαρακτήρες. Υπάρχει κάποια εξήγηση; Είναι κάποια σύμπτωση ή στη Ρουμανία υπάρχουν άσχημα κατάλοιπα από το παρελθόν;

Καλίν Νετσέρ: Σαφέστατα και υπάρχουν, αλλά στο «Child’s Pose» θέλω να παρουσιάσω μια ιστορία γυρισμένη μεν στο Βουκουρέστι αλλά με μηνύματα που αγγίζουν κάθε κοινωνία και κάθε ανθρώπινη σχέση. Η σχέση μητέρας-γιού δεν αφορά συγκεκριμένη χώρα αλλά πολλές φορές μια αλληλεξάρτηση φροϋδικών καταβολών, και ως ένα βαθμό αυτές θέλω να αναδείξω.

Θα περιέγραφες τον εαυτό σου ότι ανήκεις σε αυτό το λεγόμενο νέο ρουμάνικο κινηματογραφικό ρεύμα που ξεπήδησε μετά την πτώση του Τσαουσέσκου; Βλέπεις αυτή τη τάση να έχει συνέχεια;

Καλίν Νετσέρ: Ναι εκεί με κατατάσσουν, αλλά δεν θεωρώ ότι θα συνεχίσει για πολύ ακόμη να αποκαλείται με αυτό τον όρο. Το νέο ρουμάνικο ρεύμα περιγράφει κινηματογραφικά κάποια κοινωνικά θέματα που σχετίζονται με το πολιτικό παρελθόν της χώρας. Πέρασαν πάνω από 20 χρόνια από τότε και τα σενάρια που γράφονται όλο και περισσότερο εστιάζουν στο σήμερα της χώρας παρά στο χθες. Και το «Child’s Pose» είναι ένα σύγχρονο έργο, που περιγράφει τις ανθρώπινες σχέσεις και τη διαφθορά μέσα στο σύγχρονο περιβάλλον.

Στη συνέχεια συνομιλήσαμε με την  πρωταγωνίστρια Λουμινίτα Γκεοργκίου

Στο έργο παρουσιάζεσαι σκληρή, αυταρχική, που για χάριν υπερβολής μπορούμε να πούμε ότι πατάς επί πτωμάτων για να βοηθήσεις το γιο σου, αλλά σε μια καταπληκτική σκηνή δίνεις την εντύπωση ότι είσαι και θύμα ταυτόχρονα. Ένιωσες κι αυτό το στοιχείο στην ερμηνεία σου;

Λουμινίτα Γκεοργκίου: Απόλυτα. Αυτή η γυναίκα είναι κατεξοχήν θύμα της παθολογικής εξάρτησης προς το γιο της, της δυστυχίας μιας βαρετής καθημερινότητας, και ενός εσωτερικού κενού. Κι όλο αυτό βγαίνει με τον αντίθετο τρόπο, τον σκληρό και αδίστακτο, που δεν είναι αυτή η αλήθεια.

Με τον σκηνοθέτη είχες αυτή την ελευθερία κινήσεων και αυτοσχεδιασμού όπως σε είδαμε για παράδειγμα στο «Θάνατο του κυρίου Λαζαρέσκου»;

Λουμινίτα Γκεοργκίου: Με το Νέτζερ δεν χρειάστηκε να μιλήσουμε ιδιαίτερα για την κάθε σκηνή, υπήρχε συνεργασία και διαισθητική επικοινωνία. Ο ρόλος είναι ασφυχτικός γιατί βρίσκομαι σχεδόν σε κάθε πλάνο, αλλά αυτό δεν δημιούργησε κανένα πρόβλημα.

The post Κάλιν Πέτερ Νέτζερ-Λουμινίτα Γκεοργκίου appeared first on screeneye.gr.