Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Ο Νίκος Πλουμπίδης, μια τραγική αλλά μεγαλειώδης φιγούρα του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, αναδεικνύεται μέσα από το ντοκιμαντέρ «Ο Κόκκινος Δάσκαλος» του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου, ως ένας άνθρωπος που αφιερώθηκε ψυχή τε και σώματι στις αρχές και τις αξίες του ΚΚΕ, θυσίασε την ίδια του τη ζωή, ενώ την ίδια στιγμή, ο τότε Γενικός Γραμματέας του κόμματος, ο Νίκος Ζαχαριάδης, σκόπιμα ή μη, τον χαρακτήριζε «χαφιέ».  Το ντοκιμαντέρ –μέσα από διάφορες αφηγήσεις- επικεντρώνεται κυρίως στην προσωπικότητα του Πλουμπίδη, στον ηθικό του κώδικα και στη στάση του απέναντι στις κατηγορίες που εκτοξεύθηκαν εναντίον του, από το ίδιο του το κόμμα. Παρουσιάζεται η ανθρώπινη πλευρά του, όπως την αφηγείται ο γιος του

-που επί της ουσίας δεν τον έζησε-ο ψυχίατρος Δημήτρης Πλουμπίδης, περιγράφοντας επίσης τις δυσκολίες της παιδικής του ηλικίας, έχοντας μεγαλώσει χωρίς τον πατέρα του.

Μέσα από αυτή την αφήγηση, το ντοκιμαντέρ εγείρει εύλογα ερωτήματα για την ευθύνη του Νίκου Ζαχαριάδη και της ηγεσίας του ΚΚΕ στην υπόθεση Πλουμπίδη. Όπως επισημαίνεται στο ντοκιμαντέρ, δεν ήταν μόνο η ηγεσία που κινήθηκε εναντίον του Πλουμπίδη, αλλά και το γενικότερο κλίμα καχυποψίας που επικρατούσε στο κομμουνιστικό κίνημα εκείνη την περίοδο. Ήταν μια εποχή όπου η παραμικρή απόκλιση από την κομματική γραμμή μπορούσε να ερμηνευθεί ως προδοσία.

Η σύλληψή του έγινε στις 25 Νοεμβρίου 1952 από την κυβέρνηση Παπάγου, στο κρησφύγετό του στον Κολωνό, με την κατηγορία της κατασκοπείας.

Ο Πλουμπίδης, ψύχραιμος και αταλάντευτος, αντιμετώπισε με αξιοπρέπεια τη θανατική του καταδίκη. Στις 14 Αυγούστου 1954, στο άλσος του Δαφνιού, στήθηκε μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα και εκτελέστηκε. Τα τελευταία του λόγια ήταν, «Υπήρξα τίμιος αγωνιστής… Αφήνω στο γιο μου ένα τίμιο όνομα».

Η σύζυγός του, Ιουλία Παπαχρίστου, ήταν επίσης μια σκληραγωγημένη αγωνίστρια που έζησε τις διώξεις και την παρανομία στο πλευρό του Πλουμπίδη

Το ντοκιμαντέρ αξίζει να το δει κανείς, καθώς αναδεικνύει ένα ξεχασμένο κεφάλαιο της ελληνικής ιστορίας και μια τραγική φιγούρα, τον Νίκο Πλουμπίδη,  που δεν πρέπει να  πεθάνει στη λήθη.

Ο Κόκκινος Δάσκαλος από την Πέμπτη 9 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους

The post Ο Κόκκινος Δάσκαλος appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το ντοκιμαντέρ 01, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μουζακίτη, αποτελεί ένα συγκινητικό αφιέρωμα στον Νάνο Βαλαωρίτη και τη Μαρί Γουίλσον, αναδεικνύοντας τη ζωή και το έργο τους με έντονη ευαισθησία . Ο σκηνοθέτης καταφέρνει να αποτυπώσει τη δημιουργική δυναμική του ζευγαριού, με τον σπουδαίο ποιητή Νάνο Βαλαρωίτη να διηγείται,    μέσα από έναν προσωπικό μικρόκοσμο γεμάτο τέχνη, μνήμη και αλληλεπίδραση.

Το ντοκιμαντέρ ξεχωρίζει για τη χρήση πρωτόλειου  αρχειακού υλικού, με πλάνα και φωτογραφίες που «ζωντανεύουν» τη δημιουργική τους πορεία. Η κάμερα παρακολουθεί τον Βαλαωρίτη να ανακαλύπτει και να αναδεικνύει κρυμμένους θησαυρούς, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν. Ταυτόχρονα, το αφηγηματικό ύφος του Μουζακίτη προσφέρει μια ποιητική προσέγγιση, εναρμονίζοντας τη λογοτεχνική μαεστρία του ποιητή με τη ζωγραφική ευαισθησία της Γουίλσον.

Με βαθιά κατανόηση της καλλιτεχνικής τους κληρονομιάς, το ντοκιμαντέρ προσεγγίζει το έργο τους ως αλληλοσυμπληρούμενα κεφάλαια μιας μοναδικής ιστορίας. Ένα έργο που, με αφοσίωση στη λεπτομέρεια και σεβασμό, αποτίει φόρο τιμής σε δύο δημιουργούς που υπερέβησαν τα όρια της εποχής τους.

01 από την Πέμπτη 19/12 στους κινηματογράφους

The post 01 appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το βραβευμένο με τη Χρυσή Άρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου, ντοκιμαντέρ της Ματί Ντιόπ, με τίτλο « Dahomey»,
λαμβάνει χώρα εν μέσω μιας ζωηρής συζήτησης για τον επαναπατρισμό κειμηλίων στις χώρες προέλευσής τους,
όπως στην περίπτωση των Γλυπτών του Παρθενώνα, που είναι ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα παγκοσμίως.
Εν προκειμένω, το ντοκιμαντέρ της Ματί Ντιόπ επικεντρώνεται στην επιστροφή 26 αντικειμένων- από τα 7000-
που λεηλατήθηκαν από τους Γάλλους αποικιοκράτες, από το βασίλειο της Dahomey ( είναι το σύγχρονο Μπενίν),
το 1892.
Ένα από τα κύρια αφηγηματικά μέσα του ντοκιμαντέρ, είναι η φανταστική φωνή ενός αγάλματος,
που θρηνεί την εξορία του και το επερχόμενο ταξίδι του πίσω στο Μπενίν.

Η Ματί Ντιόπ προσωποποιεί τα κειμήλια,

 δίνοντας φωνή στη νοσταλγία και στις ανησυχίες τους, ενώ παράλληλα καταγράφει και τα επιχειρήματα των φοιτητών του Μπενίν, που είτε αμφισβητούν τον επαναπατρισμό, είτε τον υποστηρίζουν και μάλιστα κάποιοι φοιτητές επιθυμούν, να επιστραφεί το σύνολο των κειμηλίων.

Η ένστασή μας, είναι ότι, δίνοντας χρόνο στις συζητήσεις των φοιτητών, αποκαλύπτεται ότι οι φοιτητές παρασύρονται από τα συναισθήματά τους, είτε από την μια πλευρά είτε από την άλλη
κάτι που ενδεχομένως,

τους εμποδίζει να εξετάσουν σε βάθος το ζήτημα του επαναπατρισμού των κειμηλίων.

Ως εκ τούτου, η Ντιόπ, παρά την προσπάθειά της να προσδώσει βάθος στις συζητήσεις, παραμένει και η ίδια στο πρώτο επίπεδο της προσέγγισης αυτών των σύνθετων ζητημάτων.

Ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο του ντοκιμαντέρ, είναι το ερώτημα που θέτει, σχετικά με το μουσείο ως θεσμό.

Τα κειμήλια που επιστρέφονται στο Μπενίν εξακολουθούν να εκτίθενται πίσω από γυάλινα κουτιά, δημιουργώντας μια αίσθηση, ότι, παρόλο που βρίσκονται ξανά στη γη των προγόνων τους, παραμένουν εγκλωβισμένα σε ένα θεσμικό πλαίσιο που δεν τους αποδίδει τον απαραίτητο σεβασμό.
Εν τέλει, είτε τα αγάλματα βρίσκονται σε ένα μουσείο εκτός του τόπου προέλευσής τους είτε μέσα στην ίδια τους την πατρίδα,
δεν θα πρέπει να προβάλλονται μονάχα για να τονώσουν το εθνικό φρόνημα ή να αποτελούν αντικείμενα πολιτικής εκμετάλλευσης.

Αντίθετα, πρέπει να αντιμετωπίζονται ως σύμβολα μιας παγκόσμιας κληρονομιάς που συνδέει τους λαούς του κόσμου
με την πολιτιστική ιστορία ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Δαχομέη από την Πέμπτη 24/10 στους κινηματογράφους

The post Δαχομέη appeared first on screeneye.gr.