Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ειδήμονας της τεχνικής  animation, ο Αμερικανός Γουές Άντερσον(  Moonrise Kingdom), με το “ Isle of Dogs” υποκλίνεται στον μεγάλο δάσκαλο του είδους, τον  Χαγιάο Μιγιαζάκι.

Από το “Grand Budapest Hotel” και μετά, ο Άντερσον  άφησε πίσω τις δυσλειτουργικές ιδιοφυΐες και τους μεγάλους έρωτες( βέβαια ένας  έρωτας εδώ υπάρχει, τον οποίο τροφοδοτεί η φωνή της Γκρέτα Γκέργουικ) και φτιάχνει από το 0 μια ταινία  για τα αγαπημένα του σκυλιά.

Επιλέγει ενίοτε την ύπαρξη αφηγητή, τις διαφορετικές γλώσσες,  όπως επίσης  και τα χωροχρονικά μπρος πίσω, ενώ η ιστορία είναι χωρισμένη σε κεφάλαια.

Βρισκόμαστε, περίπου στο 2037, στην Ιαπωνία, σε μια  “φανταστική” πόλη,  που θυμίζει Ναγκασάκι, αλλά λέγεται Μαγκασάκι. Η γρίπη των σκύλων  σαρώνει τα πάντα και ο δήμαρχος της πόλης, ο Καμπαγιάσι, οδηγεί όλα τα σκυλιά σε μια απομονωμένη περιοχή, κάτι σαν  χωματερή. Ένα 12χρόνο ορφανό αγόρι, ο Ατάρι, ο οποίος είναι και συγγενής του δημάρχου, έχει βαλθεί να βρει το αγαπημένο του κατοικίδιο.

Το πιο συναρπαστικό με την ταινία του Γουές Άντερσον, δεν είναι η παρακολούθηση μιας αναζήτησης ενός “ Λευκού Θεού-σκυλιού”, αλλά ο τρόπος που παρουσιάζει την κοινότητα των σκύλων. Ο αρχηγός ( δίνει τη  φωνή του ο Μπράιαν Κράνστον),  θέλει να επιβληθεί, αλλά εν τέλει  αποδέχεται την αμεσοδημοκρατική απόφαση των υπολοίπων( μεταξύ των υπολοίπων ακούμε και τη φωνή του Μπιλ Μάρει και του Έντουαρντ Νόρτον) .

Την συγκεκριμένη διάσταση, την βλέπουμε -τόσο έντονα-  για πρώτη φορά σε ταινία του σκηνοθέτη και γίνεται η πιο πολιτική του, γιατί ακριβώς υπάρχουν οι δύο όψεις, με τη δεύτερη να είναι η αλληγορική, δηλαδή  “ όσοι δεν μας κάνουν, τους σπρώχνουμε στο περιθώριο”.

Εμπλέκονται  στην ταινία  δεκάδες  χαρακτήρες,  και αυτομάτως αυτό το γεγονός καθιστά το εγχείρημα κάπως δυσλειτουργικό. Ταυτόχρονα,   δεν λειτουργούν πάντοτε προς την σωστή κατεύθυνση  οι παράλληλες αφηγήσεις, ενώ τα ακραία συμβάντα, τα οποία εμφανίζονται  από τα μισά της ταινίας και μετά, δίνουν μια παράλογη διάσταση. Είναι μια γοητευτική αλλά περίπλοκη ιστορία, βέβαια ο δημιουργός της, φτιάχνει ο,τι πιο περίτεχνο μπορεί να φανταστεί κανείς…. ακόμα και ένα χταπόδι… που μας άνοιξε την όρεξη.

“Το Νησί των Σκύλων” από 19/4 στους κινηματογράφους

The post Το Νησί των Σκύλων appeared first on screeneye.gr.

Κριτική της ταινίας έναρξης του  68ου Φεστιβάλ Βερολίνου

Ιάκωβος Γωγάκης

Ειδήμονας της τεχνικής  animation, ο Αμερικανός Γουές Άντερσον(  Moonrise Kingdom), με το “ Isle of Dogs” υποκλίνεται στον μεγάλο δάσκαλο του είδους, τον  Χαγιάο Μιγιαζάκι.

Από το “Grand Budapest Hotel” και μετά, ο Άντερσον  άφησε πίσω τις δυσλειτουργικές ιδιοφυΐες και τους μεγάλους έρωτες( βέβαια ένας  έρωτας εδώ υπάρχει, τον οποίο τροφοδοτεί η φωνή της Γκρέτα Γκέργουικ) και φτιάχνει από το 0 μια ταινία  για τα αγαπημένα του σκυλιά.

Επιλέγει ενίοτε την ύπαρξη αφηγητή, τις διαφορετικές γλώσσες,  όπως επίσης  και τα χωροχρονικά μπρος πίσω, ενώ η ιστορία είναι χωρισμένη σε κεφάλαια.

Βρισκόμαστε, περίπου στο 2037, στην Ιαπωνία, σε μια  “φανταστική” πόλη,  που θυμίζει Ναγκασάκι, αλλά λέγεται Μαγκασάκι. Η γρίπη των σκύλων  σαρώνει τα πάντα και ο δήμαρχος της πόλης, ο Καμπαγιάσι, οδηγεί όλα τα σκυλιά σε μια απομονωμένη περιοχή, κάτι σαν  χωματερή. Ένα 12χρόνο ορφανό αγόρι, ο Ατάρι, ο οποίος είναι και συγγενής του δημάρχου, έχει βαλθεί να βρει το αγαπημένο του κατοικίδιο.

Το πιο συναρπαστικό με την ταινία του Γουές Άντερσον, δεν είναι η παρακολούθηση μιας αναζήτησης ενός “ Λευκού Θεού-σκυλιού”, αλλά ο τρόπος που παρουσιάζει την κοινότητα των σκύλων. Ο αρχηγός ( δίνει τη  φωνή του ο Μπράιαν Κράνστον),  θέλει να επιβληθεί, αλλά εν τέλει  αποδέχεται την αμεσοδημοκρατική απόφαση των υπολοίπων( μεταξύ των υπολοίπων ακούμε και τη φωνή του Μπιλ Μάρει και του Έντουαρντ Νόρτον) .

Την συγκεκριμένη διάσταση, την βλέπουμε -τόσο έντονα-  για πρώτη φορά σε ταινία του σκηνοθέτη και γίνεται η πιο πολιτική του, γιατί ακριβώς υπάρχουν οι δύο όψεις, με τη δεύτερη να είναι η αλληγορική, δηλαδή  “ όσοι δεν μας κάνουν, τους σπρώχνουμε στο περιθώριο”.

Εμπλέκονται  στην ταινία  δεκάδες  χαρακτήρες,  και αυτομάτως αυτό το γεγονός καθιστά το εγχείρημα κάπως δυσλειτουργικό. Ταυτόχρονα,   δεν λειτουργούν πάντοτε προς την σωστή κατεύθυνση  οι παράλληλες αφηγήσεις, ενώ τα ακραία συμβάντα, τα οποία εμφανίζονται  από τα μισά της ταινίας και μετά, δίνουν μια παράλογη διάσταση. Είναι μια γοητευτική αλλά περίπλοκη ιστορία, βέβαια ο δημιουργός της, φτιάχνει ο,τι πιο περίτεχνο μπορεί να φανταστεί κανείς…. ακόμα και ένα χταπόδι… που μας άνοιξε την όρεξη.

The post Η άποψή μας για το “ Isle of Dogs” του Γουές Άντερσον appeared first on screeneye.gr.