The post Το δικό μας ύστατο χαίρε στη “φωνή του Θεού” στην Αρίθα Φράνκλιν appeared first on screeneye.gr.

Ο Φλάβιο και η Κλαούντια είναι ένα ζευγάρι γύρω στα πενήντα , είναι και καθηγητές πανεπιστήμιου στην Ρώμη. Μετά από μια πολυετή και παθιασμένη σχέση, δεν είναι πια μαζί.
Η Κλαούντια είναι δυστυχισμένη στα όρια της λύπησης κι εμμονική στα όρια της υστερίας, αλλά προσπαθεί να συνέλθει. Ο Φάβιο είναι χαμένος σε εσωτερικές σκέψεις, αλλά εμφανώς δυνατός και συγκροτημένος, γνωρίζει μία κοπέλα πολύ νεότερη του και συνάπτει σχέση μαζί της.

Το σενάριο και η σκηνοθεσία ανήκουν στην κόρη του παντοκράτορα της ιταλικής κωμωδίας Λουίτζι Κομεντσίνι (Φραντσέσκα Κομεντσίνι), η οποία στα 56 της χρόνια, προσπαθεί να πείσει κοινό και κριτικούς για τις ικανότητές της, σε ένα κινηματογραφικό είδος( κοινωνικό δράμα), που βρίσκεται στην άλλη όχθη ,από το ύφος και το στιλ του πατέρα της.

Οι ιστορίες της( όπως είδαμε και στην ταινία της του 2009 “The White Space”), διακατέχονται από λεπτό σαρκασμό και απαισιοδοξία για τις ερωτικές σχέσεις και μια αυτοαναφορικότητα,  στοιχεία που επαναλαμβάνονται -περίπου- δέκα χρόνια μετά, παρακολουθώντας την εξέλιξη της ιστορίας μέσα από το φακό της ηρωίδας και μέσα από τις αφηγήσεις της( την ερμηνεύει η γνωστή ηθοποιός Λουτσία Μασίνο).

Η Κομεντσίνι φωτίζει το πολυφορεμένο-αλλά πάντα επίκαιρο- ζήτημα των οικογενειακών κρίσεων της μέσης ηλικίας, εστιάζοντας στο σημείο ναδίρ του έγγαμου βίου, του συγκεκριμένου ζευγαριού.
Η μονοτονία μιας καθημερινότητας χωρίς παιδί, η φθορά της μακροχρόνιας συμβίωσης, οι καλά κρυμμένες επιθυμίες που κάποια στιγμή θα βγουν στο προσκήνιο, παρουσιάζονται μέσα σε ένα πλαίσιο ανασφαλειών και νευρώσεων. Δυο ενήλικες που συμπεριφέρονται σαν δυο ανώριμοι νέοι.

Η σκηνοθέτις προσπαθεί να δημιουργήσει το ιδανικό πορτρέτο των μακροχρόνιων σχέσεων, ο δρόμος προς την αλήθεια είναι στρωμένος με καλές προθέσεις( κι αυτό φαίνεται), γιατί επιβεβαιώνει πολλά κλισέ στην σκιαγράφηση των δύο φύλων, αλλά τα άκαιρα μπρος πίσω στο χρόνο, οι επιτιδευμένες φωνασκίες, δημιουργούν ένα νευρωτικό πορτρέτο των ηρώων στα όρια του αστείου. Το τέλος του έργου δικαιώνει και λυτρώνει ένα από τα δύο πρόσωπα.

Ήταν σίγουρα μια έξυπνη οπτική της Κομεντσίνι, η οποία φανερώνει και τη δική της θέση στα πράγματα.

“Ιστορίες Αγάπης που δεν Ανήκουν σ’ Αυτόν τον Κόσμο” από την Πέμπτη 21 Ιουνίου στους κινηματογράφους σε διανομή Danaos

The post Ιστορίες Αγάπης που δεν Ανήκουν σ’ Αυτόν τον Κόσμο appeared first on screeneye.gr.