Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η Λιν Ράμσεϊ,  σκηνοθέτις με ισχυρό  αποτύπωμα στην 7^η τέχνη που κάποτε χαρακτηρίστηκε ως μία από τις πιο επιδραστικές γυναίκες δημιουργούς  (Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν, You Were Never Really Here),  φτιάχνει ένα έργο με τον ζοφερό τίτλο  «Πέθανε Αγάπη μου », μια ταινία που πραγματεύεται τη φλόγα του έρωτα που σβήνει, την απόκτηση παιδιού και μια γυναίκα που βυθίζεται σε έναν συναισθηματικά ασφυκτικό γάμο. Το θέμα της, η ψυχολογική φθορά μέσα στη μητρότητα και η αδιαφορία του συντρόφου, είναι διαχρονικό και έχει απασχολήσει την έβδομη τέχνη σε έργα του μακρινού παρελθόντος αλλά και πιο σύγχρονα,  όπως το »Blue Valentine»  και «Ιστορία Γάμου». Παράλληλα, η θεματική της ψυχικής αποσταθεροποίησης παραπέμπει αναπόφευκτα στο κλασικό έργο του Πολάνσκι  « Το Μωρό της Ρόζμαρυ», που αξιοποιούσε αριστοτεχνικά,  το μοτίβο της μητρότητας ως πηγή παράνοιας.

Η Ράμσεϊ επιχειρεί να συνδυάσει τον αμερικάνικο ρεαλισμό- διόλου τυχαίο δεν είναι πως η ιστορία του ομώνυμου βιβλίου διαδραματίζεται στο Παρίσι και επιλέγει να τοποθετήσει την ιστορία στον αμερικανικό Νότο-  με τον σύγχρονο σουρεαλισμό, υιοθετώντας  Λανθιμικά στοιχεία (ψυχρή παρατήρηση, παράλογες εξάρσεις, συζυγική αποξένωση) για να εξηγήσει τις ψυχικές ρωγμές της ηρωίδας.

Εντούτοις, η κινηματογραφική φόρμα της –αν και ρίχνει εικαστικά πυροτεχνήματα, όπως το φλεγόμενο δάσος ή τις παραισθήσεις με τον μοτοσικλετιστή– παραμένει στατική και αντικινηματογραφική στη ραχοκοκαλιά της αφήγησης.

Η απομόνωση, το δημιουργικό μπλοκάρισμα, ο εγκλωβισμός στο σπίτι και η θολή γραμμή πραγματικότητας–παραισθήσεων είναι καίρια θέματα της εποχής, αλλά χάνονται μέσα σε μια φαντεζί σκηνοθεσία που δεν αποκτά δραματική συνοχή.

Η Τζένιφερ Λόρενς προσφέρει μια έντονη, νευρώδη, αντιφατική ερμηνεία –θυμό, επιθυμία, φόβο, τρυφερότητα– ενώ ο Ρόμπερτ Πάτινσον αποδίδει έναν χειριστικό αλλά ταυτόχρονα εξαρτημένο σύζυγο. Το σάουντρακ ξεχωρίζει, ιδίως στις σκηνές όπου καθρεφτίζει τις ψυχικές μεταπτώσεις της Γκρέις, όμως δεν αρκεί για να στερεώσει το έργο.

Πέθανε Αγάπη μου από την Πέμπτη 27/11 στου; κινηματογράφους 

The post Πέθανε Αγάπη μου appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Από τον ευφυή- αινιγματικό της τίτλο μέχρι και τον τρόπο που δομεί το τελευταίο “φωτεινό” καρέ, η βρετανίδα Λιν Ράμσεϊ αποδεικνύει το εύρος των γνώσεων της επί του κινηματογραφικού « αντικειμένου» και επιβεβαιώνει -έξι χρόνια μετά από το συγκλονιστικό “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”- την πλειοψηφία των κριτικών κινηματογράφου, που την κατατάσσουν ανάμεσα στις 5 καλύτερες σύγχρονες δημιουργούς της 7ης τέχνης,
Εκτός από το βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Καννών-για την ερμηνεία του Χοακίν Φοίνιξ- η ταινία κέρδισε και το βραβείο Σεναρίου. Το ισχυρό ατού της, δεν ήταν το σενάριο της γιατί θα μπορούσε κανείς να το χαρακτηρίσει  κινηματογραφικά γνώριμο και οικείο . Ήταν το σκηνοθετικό της εύρημα να προσδώσει στη βία, στην τιμωρία και στην εκδίκηση μεταφορικό τρόπο απεικόνισής τους , ξεκινώντας από το πως αποτύπωσε την προσωπικότητα του Τζο, για να καταλήξει να τον συνδέει με την κοινωνική και πολιτική σήψη των ημερών. Οι σκληρές σκηνές βίας και ο ρόλος του τιμωρού-εκδικητή, έχουν στο έργο και μια ακόμη διάσταση, έμμεσης ειρωνείας των δεκάδων ταινιών με παρόμοιο περιεχόμενο (εξαιρείται ο Ταξιτζής του Σκορσέζε).
Ο Τζο είναι μπρουτάλ, αγέλαστος κι ανέκφραστος. Τον στοιχειώνει το παρελθόν και μια σχέση ατελέσφορη… προ εικοσαετίας, την οποία του την υπενθυμίζει η κατάκοιτη μητέρα του. Ήταν μέλος του FBI και τώρα αναλαμβάνει “περίεργες” αποστολές, όπως είναι η απελευθέρωση ενός έφηβου κοριτσιού-κόρη Αμερικανού πολιτικού- , όπου κρατείται σε ομηρία από νεαρούς παιδεραστές που την εκδίδουν. Τα λεφτά για τον Τζο είναι πολλά, γιατί στόχος της αποστολής είναι και η δολοφονία των απαγωγέων.
Η  Ράμσεϊ συνδυάζει το παρόν με το παρελθόν του Τζο, διεισδύοντας μέσα στο φαύλο κύκλο των παραισθήσεών του, με μια κάμερα που τρεμοπαίζει. Τον απομονώνει, αφαιρεί τους εξωτερικούς ήχους, ακούγεται μόνο η μουσική υπόκρουση του συνθέτη Τζόννυ Γκρίνγουντ και ο ήχος των σφυριών αλλά και το ανάλαφρο τραγούδι του 1961 με τίτλο « Angel Baby», στις πιο βίαιες στιγμές του έργου.
Ο Χοακίν Φοίνιξ στον αμείλικτα σκληρό  ρόλο που του επιφυλάσσει η Ράμσεϊ, αποδίδει με μεγάλη άνεση-ευχέρεια και φανερώνει όλα τα ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα του κεντρικού ήρωα. Δικαίως έφυγε με το βραβείο  από τις Κάννες.

The post Δεν Ήσουν Ποτέ Εδώ appeared first on screeneye.gr.