Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Οτιδήποτε υφολογικά γνώριμο είχαμε δει τα τελευταία δέκα χρόνια, για το ιρανικό σινεμά, αποσυντίθεται, από τον Μάνι Χαγκίγκι, εγγονό ενός πρωτεργάτη του κινηματογράφου μέσου , του Ιμπραχήμ Γκολεστάν.
Στο έργο αυτό, αποτάσσει τη γραμμική κλασική αφήγηση( στο πρότυπο του αείμνηστου Κιαροστάμι, των πρώτων του χρόνων), ανακαλεί τα φαντάσματά, τους θρύλους και τους «δράκους» της ιρανικής ιστορίας και προσπαθεί να εξιχνιάσει μια χαοτική υπόθεση και τα μυστήρια της, κατασκευάζοντας ένα ασυνήθιστο πολιτικό θρίλερ, με κινηματογράφηση, χάρμα οφθαλμών.
Η πλοκή λαμβάνει χώρα σε ένα μικρό νησί, το οποίο ανήκει στο Ιράν, ουσιαστικά είναι ένας ξερότοπος, όπου στέλνονταν πολιτικοί κρατούμενοι.
Η αντίστοιχη Μακρόνησος.
Το 1965, την ημέρα της δολοφονίας του πρωθυπουργού του Ιράν, ένας πράκτορας της μυστικής αστυνομίας του Σάχη, συνοδευόμενος από έναν γεωλόγο και ένα ηχολήπτη, κατευθύνονται εκεί, για να διερευνήσουν μια περίεργη κατάσταση, την αυτοκτονία ενός αντιφρονούντα. Τα τρία πρόσωπα, αντιλαμβάνονται πως αυτός ο τόπος έχει πολλά μυστικά. Περίεργα συμβάντα έχουν συμβεί εκεί και προσπαθούν να τα ξεδιαλύνουν. Ανακαλύπτουν μέσα σε ένα παρατημένο και στοιχειωμένο πλοίο( σε μια έρημο), ένα νεκροταφείο ψυχών. Όταν κάποιος πεθαίνει, γίνεται σεισμός.
Ο Χαγκίγκι διατηρεί τον ίδιο χώρο, αλλά ξετυλίγει την ιστορία σε τρεις διαφορετικές περιόδους, παρόν, παρελθόν και ξανά παρόν, όπου η ανακάλυψη μιας βαλίτσας δίνει πολλές απαντήσεις.

Είμαστε σχεδόν βέβαιοι, πως η ιστορία δεν θα γίνει απόλυτα κατανοητή από το κοινό, όπως δεν έγινε ούτε σε μας. Ο Χαγκίγκι, επιθυμεί διακαώς να διατηρεί τη σύγχυση,  και εδώ έγκειται η γοητεία της. Μας μεταφέρει στο περίπλοκο και ασταθές παρελθόν της χώρας, σαν όλο αυτό που βλέπουμε, να είναι ένα παραμύθι. Οι χαρακτήρες έχουν μια απροσδιόριστη φινέτσα, παραπλήσιοι με τις καρικατούρες του Χιλιανού Γιοντορόφσκι. Ο μυστηριώδης άνθρωπος με το καπέλο, ο βγαλμένος από φιλμ νουάρ ανακριτής, ο μουσάτος χίπης ηχολήπτης.
Τοποθετεί συνωμοσιολογικά ζιζάνια, καθ’ όλη την διάρκεια, ενώ παράλληλα, μας κάνει να αμφιβάλουμε για την αλήθεια των πραγμάτων, υπαινίσσεται το απροσδόκητο τέλος, διοχετεύει αλληγορικές αναφορές και για τη σημερινή πραγματικότητα, της ισλαμικής δημοκρατίας.
Εξόριστοι, αντιφρονούντες, πολιτικοί κρατούμενοι, θάνατοι, εξαφανίσεις, ανακρίσεις. Κάτι ελληνικό μας θυμίζει.
Αυτή η ταινία , παρά τα μπερδέματά της, είναι από μόνη της μια μεγάλη εμπειρία, πρωτόγνωρη και εμμέσως πλην σαφώς,καυστική για την εξουσία, τους «υποτελείς» της και για τους ανθρώπους με ηθική, όπως και οι τρεις ήρωες της.

“Ένας Δράκος Έρχεται!”  από την Πέμπτη 4 Μαίου στους Κινηματογράφους σε διανομή ΑΜΑ

The post Ένας Δράκος Έρχεται! appeared first on screeneye.gr.

Δράμα,91′, Ιράν 2014

Πρωτότυπος Τίτλος:Melbourne Γλώσσα: Ιρανικά

Του Νιμά Τζαβιντί

Με τους Ροσάνακ Γκεραμί, Μάνι Χαγκίγκι, Νεγκάρ Τζαβαχεριάν, Βίντα Τζαβάν, Ελχάμ Κόρντα, Πεϊμάν Μοααντί, Αλιρέζα Οστάντ

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Ενώ είστε ένα βήμα πριν φορτώσετε σε ένα ταξί την πραμάτεια σας για να  πάρετε το πρώτο αεροπλάνο και  να μεταναστεύσετε στο εξωτερικό, σας ζητούν να κάνετε ένα ολιγόωρο babysitting και διαπιστώνετε με τρόμο, πως το νεογέννητο παιδί είναι νεκρό…στο δικό σας σπίτι και στα δικά σας χέρια.

Το καθηλωτικό σεναριακό εύρημα το εκμεταλλεύεται δεόντως, ο Ιρανός Νιμά Τζαβιντί, προσδίδοντας στο έργο του την οσμή ενός θρίλερ όπως του Πολάνσκι( Το Μωρό της Ρόζμαρι),-γυρισμένο θεατρικά εντός των τειχών ενός διαμερίσματος της Τεχεράνης- και πληθώρα συμβολισμών, από τη χειριστική συμπεριφορά του άνδρα προς τη γυναίκα μέχρι τη διαβρωμένη ατομική ηθική. Ισχυρό το πρότυπο του Ασγκάρ Φαραντί( Ένας Χωρισμός) και στη δομή και στη φιλοσοφία αυτής της ταινίας, θα ήταν ιδανική για μικρού μήκους, πάλι όμως θα πετύχει το στόχο της, θέτοντας πολλά ερωτήματα και γεννώντας ενδιαφέρουσες συζητήσεις.

Ο Αμίρ, η Σάρα και η έφηβη κόρη τους, αδειάζουν το σπίτι και τοποθετούν τα τελευταία πράγματα στις βαλίτσες. Από την Τεχεράνη πάνε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, εκεί διαμένουν συγγενείς, που τους έχουν ήδη εξασφαλίσει στέγη και δουλειά. Την ίδια μέρα του ταξιδιού η  μπέιμπι-σίτερ των γειτόνων της διπλανής πόρτας, τους παρακαλεί να κρατήσουν για λίγο το βρέφος. Το μωρό κοιμάται, μόνο που ο ύπνος αυτός αποδεικνύεται αιώνιος. Ο Αμίρ όταν αντιλαμβάνεται την τραγωδία, κάνει κινήσεις πανικού. Καλεί ασθενοφόρο, το σκέφτεται καλύτερα και το ακυρώνει. Στον πατέρα του νεογέννητου υπεκφεύγει, λέγοντας πως η σύζυγός του, το έχει πάει βόλτα. Τελικά τι έγινε; Η μπέιμπι-σίτερ τους έδωσε το παιδί ήδη νεκρό ή πέθανε όταν αυτό βρισκόταν στο σπίτι το ζεύγους….υπ’ατμών. Τι ακριβώς θα πράξει ο Αμίρ και ποια η ευθύνη της συντρόφου του; Στο τέλος θα νικήσει η αλήθεια ή το «Ου μπλέξεις» και το «Νίπτω τας χείρας μου»;

Η αφηγηματική δομή της Μελβούρνης στηρίζεται πάνω στα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του σασπένς και του απρόβλεπτου, διαλύοντας εις τα εξ ων συνετέθη το πλάνο μια ολόκληρης ζωής των δύο κεντρικών ηρώων της. Το βρέφος είναι το πρόσχημα μιας γενικότερης αλληγορίας πάνω στις ανθρώπινες αντοχές, στις φοβίες και ενοχές, άκρως πεσιμιστικό, μια αλυσίδα ατόμων(συμπεριλαμβανομένων των γονέων του βρέφους και της μπέιμπι-σίτερ), όλοι συμπεριφέρονται επιπόλαια και επιλέγουν το δρόμο της φυγής, όπως βλέπουμε να συμβαίνει γύρω μας. Βέβαια εδώ, ο Αμίρ και η Σάρα όποια απόφαση κι αν λάβουν, τίποτα δεν θα είναι όπως πριν και αυτό επιβεβαιώνεται στα τελευταία δευτερόλεπτα της ταινίας. 

Υπάρχει κινηματογραφική φλυαρία, το έργο θα μπορούσε να συμπτυχθεί κάτω από τα 90 λεπτά, θα ήταν πιο λειτουργικό και πιο δεμένο. Ο σκηνοθέτης διατηρεί εκτός κάδρου τη κόρη του ζεύγους, ίσως χρειαζόταν και η δική της θέση στις ειλημμένες από τον πατέρα της αποφάσεις. Είναι βέβαια –διακριτικά- εμφανής ο κυρίαρχος ανδρικός-συζυγικός ρόλος, ακόμα και σε νεαρά ζευγάρια του σύγχρονου Μουσουλμανικού κόσμου. Οι πεποιθήσεις της μάνας, μέχρι ενός σημείου κινούνταν στο πλαίσιο του δικαίου και της λογικής, αλλά δεν το ολοκληρώνει έτσι το πορτρέτο της ο νεαρός σκηνοθέτης, τελευταία μεν αλλά την εντάσσει στο φαύλο κύκλο της σήψης.
Κανένα ερμηνευτικό ψεγάδι, ρόλοι οικείοι που τους παίζουν στα δάχτυλα οι Ιρανοί ηθοποιοί, ανάμεσα τους και ο πρωταγωνιστής, ο Μάνι Χαγκίγκι που είναι παράλληλα και διακεκριμένος σκηνοθέτης.

«Από το πουθενά ξεπηδούν τα νέα ταλέντα στο ιρανικό σινεμά, σε κάποιες περιπτώσεις δεν πέρασαν από το φημισμένο Πανεπιστημίου των Τεχνών της Τεχεράνης, όπως ο 34 χρόνος Νιμά Τζαβιντί απόφοιτος του Πολυτεχνείου και μηχανολόγος. Έμαθε τα βασικά της 7ης τέχνης στο σχολείο( είναι μάθημα επιλογής),πειραματιζόμενος αργότερα σε μικρού μήκους και σε ντοκιμαντέρ».

Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας 2014 και στις »Νύχτες Πρεμιέρας» της Αθήνας το 2016.

“Μελβούρνη” από 19 Μαΐου στους κινηματογράφους σε διανομή  Feelgood

The post Μελβούρνη appeared first on screeneye.gr.