Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ίσως όλοι έχουμε ακούσει για γονείς που απειλούν ότι θα αποκληρώσουν το παιδί τους επειδή ερωτεύτηκε «τον λάθος άνθρωπο». Στο «Θανάσιμα Πλούσιος», η απειλή γίνεται πράξη.

Η Μαίρη Ρέντφελοου εξορίζεται επειδή αρνείται να εγκαταλείψει την εγκυμοσύνη της και ο γιος της, Μπέκετ, – ο οποίος δεν γνώρισε τον πατέρα του- μεγαλώνει φτωχός και ορφανός, αντιμετωπίζοντας την οικογενειακή περιουσία ως κάτι που του στερείται ενώ του ανήκει. Ο  σκηνοθέτης της ταινίας Τζον Πάτον Φορντ, ακολουθεί τον Μπέκετ καθώς κόβει, κυριολεκτικά, ένα ένα τα κλαδιά του γενεαλογικού του δέντρου. Όπως στο νορβηγικό έργο  «Με σειρά εξαφάνισης» του Χανς Πέτερ Μόλαντ, οι φόνοι σχηματίζουν μια μακάβρια αλυσίδα επαναλαμβανόμενων κάδρων , μόνο που στους τάφους, το όνομα ήταν διαφορετικό.

 Στο «Θανάσιμα Πλούσιος» δεν βλέπουμε τις επιτύμβιες επιγραφές μέσα στο χιόνι, όπως στο νορβηγικό έργο. Εδώ  το επαναλαμβανόμενο αστείο είναι η παρουσία του ίδιου του δολοφόνου στις κηδείες, όπου γνωρίζει τον επόμενο συγγενή και διεισδύει βαθύτερα στην οικογενειακή επιχείρηση.

Σε κάποιες στιγμές η πλοκή είναι τραβηγμένη από τα μαλλιά, εντούτοις,    η αφήγηση διαθέτει τον τρόπο να είναι  κομψή, γρήγορη και ψυχαγωγική. Πίσω από το μαύρο χιούμορ κρύβεται μια αμερικανική εκδοχή της απληστίας όπως την είδαμε στην ταινία του Σκορσέζε   « O Λύκος  της Wall Street». Από τα χαμηλά γίνονται τα αδύνατα-δυνατά ούτως ώστε ο κεντρικός ήρωας να φτάσει στα ψηλά, όπου ο θάνατος σου,  είναι η ζωή μου. Το χρήμα   είναι μέσο κοινωνικής ταυτότητας και άλλοθι για κάθε ηθική έκπτωση. Ο παππούς, τον οποίο υποδύεται επιβλητικά ο Εντ Χάρις, συμπυκνώνει αυτή τη λογική όταν ουσιαστικά προκαλεί τον εγγονό του

«Το θέλεις; Σκότωσέ με».

Ο Γκλεν Πάουελ ισορροπεί αποτελεσματικά ανάμεσα σε έναν -αρχικά- συνεσταλμένο άνθρωπο και αργότερα σε ένα αδίστακτο αρπακτικό. Είναι όμως η Μάργκαρετ Κουόλεϊ- ως η  χειριστική Τζούλια- που κλέβει τις εντυπώσεις, σε ένα ρόλο όπου το χρήμα και το κοινωνικό στάτους είναι αυτά που την μαγεύουν και ο ερωτευμένος μαζί της Μπέκετ, θα πέσει στην παγίδα της. Η  Τζέσικα Χένγουικ, ως Ρουθ, προσφέρει το ανθρώπινο αντίβαρο, τη δυνατότητα μιας μικρής, αληθινής ευτυχίας που ο Μπέκετ θυσιάζει για δισεκατομμύρια. Διασκεδαστική ταινία μυστηρίου με συγκεκριμένες δυνατότητες και αρκετές υπερβολές.

Θανάσιμα Πλούσιος από την Πέμπτη 18 Ιουνίου στους κινηματογράφους

The post Θανάσιμα Πλούσιος appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η ταινία «The Substance» , σκηνοθετημένη από τη Γαλλίδα Κοραλί Φαργκ, επιχειρεί να συνδυάσει τον κοινωνικό σχολιασμό περί νεότητας και ομορφιάς με τον υπόγειο ρόλο της πατριαρχίας, μέσα από τον φακό του κινηματογραφικού  τρόμου.

Το αποτέλεσμα  αποδεικνύεται απογοητευτικό,

καθώς η ταινία χάνεται μέσα στις ακραίες  εικόνες της,

θυσιάζοντας –στο βωμό του οπτικού σοκ-

την ανάπτυξη των χαρακτήρων και την εμβάθυνση των θεμάτων που θίγει.

Η εμμονή στις σωματικές παραμορφώσεις και στην ωμή απεικόνιση της φθοράς της ηλικίας, οδηγούν τελικά σε ένα άδειο θέαμα, που δύσκολα συγκινεί ή προκαλεί γνήσια σκέψη.

Η ιστορία ακολουθεί την Ελίζαμπεθ Σπαρκλ ( Ντέμι Μουρ), μια ηθοποιό που βλέπει την καριέρα της να καταρρέει,  λόγω της προχωρημένης- για τα κινηματογραφικά δεδομένα- ηλικίας της. Σε μια ύστατη προσπάθεια να ανακτήσει τη χαμένη της λάμψη, ανακαλύπτει μια «θαυματουργή» ουσία που της επιτρέπει να δημιουργήσει ένα νεαρό αντίγραφο του εαυτού της, τη Σου (Μάργκαρετ Κουάλεϊ).

Η σκηνοθετική προσέγγιση της Φαργκ μένει στο πρώτο επίπεδο αφήγησης, με τις εξωτερικές μεταμορφώσεις των χαρακτήρων,  να δίνουν και να παίρνουν.

Η σχέση μεταξύ της Ελίζαμπεθ και της νεότερης εκδοχής της,

δεν εξελίσσεται πέρα από τις συμβατικές και προβλέψιμες αντιθέσεις που προκύπτουν από την αντιπαραβολή του γήρατος  και της νεότητας.

Ο συμβολισμός της «θαυματουργής» ουσίας,

ως αλληγορία,

για τη σύγχρονη κοινωνική πίεση που υφίσταται οι γυναίκες να διατηρούν μια νεανική εμφάνιση,

αν και ορθά τοποθετείται σαν ιδέα, παραμένει στην οπτική του απεικόνιση επιφανειακός, εξαιτίας της επιμονής της δημιουργού να προκαλέσει απέχθεια με  τις υπερβολικά  ακραίες εικόνες, που επικαλύπτουν συμβολισμούς και θεματικές.

Η Ντέμι Μουρ, με την δυνατή της  ερμηνεία της, μεταφέρει ολόκληρο τον εσωτερικό τρόμο και τη σπαρακτική ανασφάλεια μιας γυναίκας που μάχεται με τη δική της θνητότητα και την πίεση του Χόλιγουντ,  να παραμένει αιώνια νέα. Εάν η ταινία θα συνεισφέρει κάτι θετικό, είναι ότι η Ντέμι Μουρ επαναφέρεται θριαμβευτικά στο προσκήνιο της κινηματογραφικής βιομηχανίας.

The Substance από την Πέμπτη 31/10 στους κινηματογράφους

The post The Substance appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το έργο «My Salinger Year« ( Η Χρονιά μου στον Σάλιντζερ), του  Φιλίπ Φαλαρντό, στηρίζεται  στο ομώνυμο βιβλίο της Αμερικανίδας Τζοάνα Ρακόφ. Το βιβλίο συγκέντρωσε  τα βλέμματα και τον έπαινο γνωστών κριτικών του είδους. 

Ο Γαλλοκαναδός σκηνοθέτης, ακολουθεί  προσωπικές  εμπειρίες της Ρακόφ κατά την περίοδο εργασίας της στο  πρακτορείο βιβλίου του διάσημου συγγραφέα Τζέρι Σάλιντζερ, στη Νέα Υόρκη( δεκαετία ’90).

Ενώ και στα  δύο( και στο βιβλίο και στην ταινία), προστίθενται  γεγονότα και από το χώρο της μυθοπλασίας.

Το να ισχυριστούμε πως η ταινία διαθέτει μεγάλο σεναριακό εύρος, θα πούμε ψέματα. Ο Φαλαρντό καλύπτει έξοχα το βασικό μειονέκτημα  της ταινίας, με μια ενδελεχή ενδοσκόπηση  στη γυναικεία ιδιοσυγκρασία, πρωτίστως της νεαρής κοπέλας και δευτερευόντως της ώριμης διευθύντριας.

Η νεαρή Τζοάνα, είναι φιλόδοξη, έχει έφεση στην ποίηση και γενικώς στο γράψιμο, όμως η Μάργκαρετ( η διευθύντρια) την υποβαθμίζει,  με καθήκοντα γραμματέας, όπου η ευθύνη της είναι να απαντάει στις επιστολές  των θαυμαστών του Σάλιντζερ.

Η Τζοάνα  είναι ανασφαλής και βρίσκεται σε ένα στάδιο μετάβασης. Αφήνεται να την κυριεύσουν τα συναισθήματα  και οι ανασφάλειες της . Συνάπτει δεσμό χωρίς να είναι ερωτευμένη( ανασφάλεια) και δυσκολεύεται να  προσαρμοστεί στα καθήκοντα της δουλειάς της , που έτσι κι αλλιώς   δεν την εκφράζει.   Φτάνει στο σημείο, να βιώνει τόσο έντονα τη δουλειά της, όπου σε μία επιστολή  προς τον Τζέρι Σάλιντζερ, απάντησε  με το επώνυμό της.

Ο δρόμος προς την εξερεύνηση του εαυτού της, για τον Φαλαρντό, αντιμετωπίζεται και με ένα κινηματογραφικό  παιχνίδι έξω από το πλαίσιο του ρεαλισμού.  Είναι ένας τρόπος που αποδεικνύεται ευφάνταστος και λειτουργικός. Με ταυτόχρονες αφηγήσεις, παρουσιάζει και τη μετάλλαξη  της Μάργκαρετ, όταν ένα τραγικό γεγονός, θα την ταρακουνήσει συθέμελα. Θα την στιγματίσει επίσης  και η σχέση που αναπτύσσει με την νεαρή  Τζοάνα.

Ο σκηνοθέτης -αν και άντρας- διαθέτει την ικανότητα  να  δει και πέρα από το προφανές.  Τα κάδρα του είναι προσεγμένα, δεν φλυαρεί-με αχρείαστες σκηνές-ίσως μόνο προς το τέλος- ενώ έντυσε τις κατάλληλες σκηνές, με μουσικές επιλογές, από την κλασική μουσική μέχρι ονειρική ποπ της ανεξάρτητης σκηνής. Είναι ένα σάουντρακ που θα ακουστεί και θα συζητηθεί.

Ο Φαλαρντό υπογράφει την καλύτερή του ταινία, μετά την προ δεκαετίας επιτυχία του «Ο Εξαιρετικός Κύριος Λαζάρ».

Το  ρόλο της Τζοάνα Ρακόφ, ο Φαλαρντό τον ανέθεσε  στην Μάργκαρετ Κουάλεϊ( είναι η κόρη της Αντι ΜακΝτάουελ) και έγινε ευρέως γνωστή από την εμφάνισή της στο «Κάποτε στο Χόλιγουντ» του Ταραντίνο, Αποτύπωσε πλήρως  όλες τις φανερές και κρυφές επιθυμίες της ηρωίδας. Την επιβλητική και ολίγον αυταρχική διευθύντρια του πρακτορείου βιβλίου, ερμήνευσε  εξαιρετικά  η τρεις φορές υποψήφια για Όσκαρ Σιγκόρνι Γουίβερ.

 «Ένας Χρόνος στη Νέα Υόρκη» από την Πέμπτη 27/5 στους κινηματογράφους

The post Ένας Χρόνος στη Νέα Υόρκη appeared first on screeneye.gr.