Δράμα, 98’, Ελλάδα 2013

του Αλέξανδρου Αβρανά

Η κριτική γράφτηκε στο Φ. Βενετίας 2013

Ο Αλέξανδρος Αβρανάς επαναφέρει το αγαπημένο θέμα των ελλήνων δημιουργών που αρέσκονται να καταπιάνονται με θέματα οικογένειας, αλλά  αφήνει κατά μέρος του έντονους συμβολισμούς όλων των προγενέστερων ταινιών που διαπραγματεύονται το ίδιο θέμα( επί παραδείγματι «Κυνόδοντας»), γίνεται ευθύς, ξεκάθαρος, και περισσότερο επιθετικός. Υπάρχει όμως ένα ερώτημα, αν όλο αυτό που βλέπουμε είναι σαν θέμα κάτι σύγχρονο ή κάτι ξεπερασμένο. Αν επίσης πετυχαίνονται οι επιθυμητοί συμβολισμοί της βίας σε όλα τα επίπεδα( πολιτικοί και κοινωνικοί).

Το έργο ανοίγει με την πολυμελή οικογένεια στο σπίτι, κάπου έξω από την Αθήνα, σε στιγμή επιτηδευμένης ευφορίας αναμνηστικών φωτογραφιών,  και με μια τούρτα γενεθλίων στο τραπέζι. Η μουσική  υπόκρουση παίζει Λέοναρντ Κόεν και το «Dance Me to The End of Love». Η μικρή Αγγελική ξαφνικά  πηδάει από το μπαλκόνι, και ουσιαστικά απ’ εκεί και πέρα ο σκηνοθέτης και συν-σεναριογράφος έχοντας στο μυαλό του όλα τα κομμάτια του πάζλ, τα ανασύρει, με τον πιο περίτεχνο τρόπο.

Το βάρος των επόμενων ημερών μετά την αυτοκτονία  θα πέσει στους ώμους του δεσποτικού πα»τέρα» ο οποίος ελέγχει κυριολεκτικά ακόμα και την ανάσα των μελών της οικογένειας του. Χαρακτηριστική η σκηνή που αφαιρεί τη πόρτα του υπνοδωματίου του μικρού αγοριού, με το αιτιολογικό ότι,  « Σε αυτό το σπίτι δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε». Κι’ όμως έχουν ήδη κρύψει πολλά, γιατί εκεί μέσα γίνονται πράγματα και θαύματα. Η δασκάλα της μικρής Αγγελικής προσπαθεί να μάθει για τις συνθήκες της αυτοκτονίας και παραπληροφορείται, αλλά οι υπάλληλοι της πρόνοιας που θα επισκεφτούν  το σπίτι, θα ανακαλύψουν ότι η μεγάλη κόρη του ζεύγος η Ελένη είναι ξανά  έγκυος.

Ο 37 χρόνος σκηνοθέτης από το σημείο εκείνο θα δημιουργήσει μερικές πανέξυπνες κινηματογραφικές διακλαδώσεις που  θα αρχίσουν να απαντούν τα προηγούμενα ερωτήματα, αλλά ταυτόχρονα  να δημιουργούνται  νέα.

Ο  Αβρανάς χρησιμοποιεί μια τελείως διαφορετική τεχνική  για τα δεδομένα που ξέραμε στο σύγχρονο ελληνικό σινεμά των τελευταίων 3 ετών. Θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ως ένα είδος » κινηματογραφικού αποπροσανατολισμού», όπου ο θεατής σύρεται από τη πλοκή, η οποία  λαμβάνει χαρακτηριστικά θρίλερ,  και τα γεγονότα αποκαλύπτονται βήμα με βήμα. Μοιάζει πολύ με τον τρόπο που δομεί το σασπένς στις ταινίες του ο σπουδαίος Ιρανός Ασγκάρ Φαραντί (Τι Απέγινε η  Έλι, Παρελθόν).

Τι πέτυχε ο σκηνοθέτης με αυτό τον τρόπο; Να μας συμπαρασύρει σε ένα παιχνίδι που κανείς δεν θα έβαζε το χέρι του στη φωτιά για το πώς θα καταλήξει η ταινία. Η φιγούρα του βασανιστή πατέρα Θέμη Πάνου χαράζεται έντονα στη μνήμη, όπως και της κόρης-θύματος  Ελένης Ρουσινού. Η Ρενή Πιττακή μας θύμισε κάτι από τους καλύτερους ρόλους της θεατρικής της διαδρομής.Ο συνδυασμός αυτός του σασπένς, ταυτόχρονα και με ερμηνείες στη κόψη του ξυραφιού, είναι σίγουρα τα ατού της ταινίας

Γενική Παρατήρηση: Το μοναδικό σημείο που θα λέγαμε ότι παραμένει σκοτεινό, είναι  η πτυχή που έχει να κάνει με τον συμβολισμό της πολιτικής βίας που διακαώς επιθυμούσε ο Λαρισαίος σκηνοθέτης να προβάλει, αλλά αυτό αμήχανα αγγίζεται, όπως επίσης και με το ίδιο το θέμα που διαπραγματεύεται Τα μέλη της οικογένειας στο « Miss Violence» δεν έχουν ιδιαίτερα ερεθίσματα από τον έξω κόσμο. Ο πατέρας αποφασίζει, αυτοί δεν θέλουν, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, και ακολουθούν.

Μπορούμε να ισχυριστούμε  ότι τώρα το  2013  ο ρόλος και η λειτουργία των δομών της οικογένειας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό παραμένουν οι ίδιες μέσα στο χρόνο;  Το ερώτημα  δεν αφορά μόνο το « Miss Violence»  αλλά όλες τις ελληνικές ταινίες που καταπιάστηκαν με ζητήματα οικογένειας τα τελευταία χρόνια.

 Το ” Miss Violence” κέρδισε Αργυρή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βενετίας και βραβείο ανδρικής ερμηνείας για τον Θέμη Πάνου.

Απο 7/11/2013 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Miss Violence appeared first on screeneye.gr.

The Awards at the 70th Venice Film Festival VENEZIA 70

GOLDEN LION for Best Film: SACRO GRA του Gianfranco Rosi (Italy, France)

SILVER LION for Best Director : Alexandros Avranas για το MISS VIOLENCE (Greece)

GRAND JURY PRIZE: JIAOYOU του Tsai Ming-liang (Chinese Taipei, France)

COPPA VOLPI for Best Actor: Themis Panou για το MISS VIOLENCE του Αλέξανδρου Αβρανά (Greece)

COPPA VOLPI for Best Actress: Elena Cotta για το VIA CASTELLANA BANDIERA της Emma Dante (Italy, Switzerland, France)

MARCELLO MASTROIANNI AWARD for Best Young Actor or Actress: Tye Sheridan για το JOE του David Gordon Green (US)

AWARD FOR BEST SCREENPLAY: Steve Coogan και Jeff Pope για το PHILOMENA του Stephen Frears (United Kingdom)

SPECIAL JURY PRIZE: DIE FRAU DES POLIZISTEN του Philip Gröning (Germany)

LION OF THE FUTURE – “LUIGI DE LAURENTIIS” VENICE AWARD FOR A DEBUT FILM: WHITE SHADOW του Noaz Deshe (Italy, Germany, Tanzania) ORIZZONTI AWARDS

ORIZZONTI AWARD FOR BEST FILM: EASTERN BOYS του Robin Campillo (France) ORIZZONTI AWARD FOR BEST DIRECTOR: Uberto Pasolini για το STILL LIFE (United Kingdom, Italy)

SPECIAL ORIZZONTI JURY PRIZE: RUIN του Michael Cody και Amiel Courtin-Wilson (Australia)

SPECIAL ORIZZONTI AWARD FOR INNOVATIVE CONTENT: MAHI VA GORBEH του Shahram Mokri (Iran)

ORIZZONTI AWARD FOR BEST SHORT FILM: KUSH του Shubhashish Bhutiani (India)

VENEZIA CLASSICI AWARDS VENEZIA CLASSICI AWARD FOR BEST DOCUMENTARY ON CINEMA: DOUBLE PLAY: JAMES BENNING AND RICHARD LINKLATER του Gabe Klinger (US, Portugal, France)

VENEZIA CLASSICI AWARD FOR BEST RESTORED FILM: LA PROPRIETÀ NON È PIÙ UN FURTO του Elio Petri (Italy, France)

EUROPEAN SHORT FILM 2013 – EFA AWARD: HOUSES WITH SMALL WINDOWS του Bülent Öztürk (Belgium)

GOLDEN LION FOR LIFETIME ACHIEVEMENT 2013: William Friedkin

JAEGER-LECOULTRE GLORY TO THE FILMMAKER: Ettore Scola

PERSOL AWARD: Andrzej Wajda L’ORÉAL PARIS PER IL CINEMA AWARD: Eugenia Costantini

The post Τα Βραβεία του Φ.Βενετίας 2013 appeared first on screeneye.gr.

Μία μέρα μετά την επίσημη προβολή του « Miss Violence» , το όνομα του Αλέξανδρου Αβρανά συζητείται όσο λίγα, εδώ  στη Μόστρα της Βενετίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι φίλοι μου  δημοσιογράφοι που καλύπτουν το φεστιβάλ για ξένα μέσα,  ζητούν να μάθουν περισσότερα  για τον 37χρονο Λαρισαίο. Η ταινία του άρεσε , ταυτόχρονα δίχασε, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που συνέβη  3 χρόνια πριν με το « Attenberg», και  2 χρόνια  πριν με τις  « Άλπεις».

Ο Αβρανάς   επαναφέρει το θέμα της οικογένειας,   αφήνει κατά μέρος του έντονους συμβολισμούς όλων των προγενέστερων ταινιών που διαπραγματεύονται το ίδιο θέμα, γίνεται ευθύς, ξεκάθαρος, και περισσότερο επιθετικός.Υπάρχει όμως ένα ερώτημα, αν όλο αυτό που βλέπουμε είναι σαν θέμα κάτι σύγχρονο ή κάτι ξεπερασμένο. Αν επίσης πετυχαίνονται οι επιθυμητοί συμβολισμοί της βίας σε όλα τα επίπεδα( πολιτικοί και κοινωνικοί).

Το έργο ανοίγει με την πολυμελή οικογένεια στο σπίτι, κάπου έξω από την Αθήνα, σε στιγμή επιτηδευμένης ευφορίας αναμνηστικών φωτογραφιών,  και με μια τούρτα γενεθλίων στο τραπέζι. Η μουσική  υπόκρουση παίζει Λέοναρντ Κόεν και το «Dance Me to The End of Love». Η μικρή Αγγελική ξαφνικά  πηδάει από το μπαλκόνι, και ουσιαστικά απ’ εκει και πέρα ο σκηνοθέτης και συν-σεναριογράφος έχοντας στο μυαλό του όλα τα κομμάτια του πάζλ, τα ανασύρει, με τον πιο περίτεχνο τρόπο.

Το βάρος των επόμενων ημερών μετά την αυτοκτονία  θα πέσει στους ώμους του δεσποτικού πα»τέρα» ο οποίος ελέγχει κυριολεκτικά ακόμα και την ανάσα των μελών της οικογένειας του. Χαρακτηριστική η σκηνή που αφαιρεί τη πόρτα του υπνοδωματίου του μικρού αγοριού, με το αιτιολογικό ότι,  « Σε αυτό το σπίτι δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε». Κι’ όμως έχουν ήδη κρύψει πολλά, γιατί εκεί μέσα γίνονται πράγματα και θαύματα. Η δασκάλα της μικρής Αγγελικής προσπαθεί να μάθει για τις συνθήκες της αυτοκτονίας και παραπληροφορείται, αλλά οι υπάλληλοι της πρόνοιας που θα επισκεφτούν  το σπίτι, θα ανακαλύψουν ότι η μεγάλη κόρη του ζεύγος η Ελένη είναι ξανά  έγκυος.

Ο νεαρός σκηνοθέτης από το σημείο εκείνο θα δημιουργήσει μερικές πανέξυπνες κινηματογραφικές διακλαδώσεις που  θα αρχίσουν να απαντούν τα προηγούμενα ερωτήματα, αλλά ταυτόχρονα  να δημιουργούνται  νέα.

Ο   Αβρανάς χρησιμοποιεί μια τελείως διαφορετική τεχνική  για τα δεδομένα που ξέραμε στο σύγχρονο ελληνικό σινεμά των τελευταίων 3 ετών. Θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ως ένα είδος » κινηματογραφικού αποπροσανατολισμού», όπου ο θεατής σύρεται από τη πλοκή, η οποία  λαμβάνει χαρακτηριστικά θρίλερ,  και τα γεγονότα αποκαλύπτονται βήμα με βήμα. Μοιάζει πολύ με τον τρόπο που δομεί το σασπένς στις ταινίες του ο σπουδαίος Ιρανός Ασγκάρ Φαραντί (Τι Απέγινε η  Έλι, Παρελθόν).

Τι πέτυχε ο σκηνοθέτης με αυτό τον τρόπο; Να συμπαρασύρει τους έμπειρους δημοσιογράφους εδώ στη Μόστρα σε ένα παιχνίδι που κανείς δεν θα έβαζε το χέρι του στη φωτιά για το πώς θα καταλήξει η ταινία. Η φιγούρα του βασανιστή πατέρα Θέμη Πάνου χαράζεται έντονα στη μνήμη, όπως και της κόρης-θύματος  Ελένης Ρουσινού. Η Ρενή Πιττακή μας θύμισε κάτι από τους καλύτερους ρόλους της θεατρικής της διαδρομής.

Ο συνδυασμός αυτός του σασπένς, ταυτόχρονα και με ερμηνείες στη κόψη του ξυραφιού, είναι τα ατού της ταινίας που το θεωρώ πιθανόν να φύγει από την Μπιενάλε με βραβείο κατά την τελετή λήξης.

Γενική Παρατήρηση: Το μοναδικό σημείο που θα λέγαμε ότι παραμένει σκοτεινό, είναι  η πτυχή που έχει να κάνει με το ίδιο το θέμα που διαπραγματεύεται και τους συμβολισμούς της.  Τα μέλη της οικογένειας στο « Miss Violence» δεν έχουν ιδιαίτερα ερεθίσματα από τον έξω κόσμο. Ο πατέρας αποφασίζει, αυτοί δεν θέλουν, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, και ακολουθούν.

Μπορούμε να ισχυριστούμε  ότι τώρα το  2013  ο ρόλος και η λειτουργία των δομών της οικογένειας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό παραμένουν οι ίδιες μέσα στο χρόνο;  Το ερώτημα  δεν αφορά μόνο το « MissViolence»  αλλά όλες τις ελληνικές ταινίες που καταπιάστηκαν με ζητήματα οικογένειας τα τελευταία χρόνια. 

The post “Miss Violence” :Παρουσίαση-Κριτική απο Φεστιβάλ Βενετίας appeared first on screeneye.gr.

“ Η ταινία αυτή είναι μια καλή αφορμή για να μιλήσουμε για ένα κοινωνικό και πολιτικό σύστημα το οποίο με διάφορους τρόπους καταπιέζει και τρώει ανθρώπους. Η συμπεριφορά των μελών μιας οικογένειας είναι η μικρογραφία μιας κοινωνίας. Αυτό ακριβώς καταγράφεται  στο  « Miss Violence» προσπαθώντας να μιλήσει για κάτι μεγαλύτερο”.

Πέρασαν περίπου 4 χρόνια από τότε που ο Αλέξανδρος Αβρανάς με το «Without» σήκωσε 7 βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Από τότε έγραψε το σενάριο του «Eropa», σκηνοθέτησε ένα ημίωρο ντοκιμαντέρ για τους μετανάστες, Στρίντμπεργκ στο θέατρο και τώρα επανέρχεται δυναμικά με το « Miss Violence» που θα μαγνητίσει τα βλέμματα των σινεφίλ στο Φεστιβάλ Βενετίας , διεκδικώντας το μεγάλο βραβείο της διοργάνωσης. Το έργο επιλέχθηκε και στο Cityτο Cityτου Φεστιβάλ του Τορόντο.

Ο Λαρισαίος σκηνοθέτης συνομιλεί μαζί μας στη πρώτη συνέντευξη του Screeneye και αποκαλύπτει ένα προς ένα όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε……

Για το έργο

Θα μπορούσε να πεί κανείς πως είναι ένα αστυνομικό θρίλερ. Δεν είναι αλληγορικό, δεν είναι συμβολικό, είναι απόλυτα ρεαλιστικό. Ο θεατής προσπαθεί να καταλάβει τι έγινε,  πως έγινε, και ποιος  είναι υπεύθυνος για την αυτοχειρία ενός μικρού κοριτσιού.

Για τη δομή του

Το πάζλ ξετυλίγεται κομμάτι κομμάτι. Η ταινία είναι συγκεκριμένη αλλά και αφαιρετική ταυτόχρονα. Μια κάμερα που παρακολουθεί τους χαρακτήρες, μια κατάσταση που σιγοβράζει και οδηγείται σταδιακά στη κορύφωση. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι εξαρχής φαίνεται το τι θα επακολουθήσει αλλά μάλλον κανείς δεν θέλει να το αποδεχτεί.

Για τις προεκτάσεις του

Καθαρά πολιτικές. Η ταινία αυτή είναι μια καλή αφορμή για να μιλήσουμε για ένα κοινωνικό και πολιτικό σύστημα το οποίο ούτως η άλλως καταπιέζει και τρώει ανθρώπους. Η συμπεριφορά των μελών μιας οικογένειας είναι η μικρογραφία μιας κοινωνίας. Αυτό ακριβώς καταγράφεται  στο  « MissViolence» προσπαθώντας να μιλήσει για κάτι μεγαλύτερο”.

Ένα άλλο θέμα που θίγεται είναι η μοναξιά των νέων ανθρώπων. Μια μοναξιά που πολλές φορές τους οδηγεί στην αυτοκτονία. Στην  Αμερική αυτοκτονούν από την ηλικία των 5  και μένεις με το στόμα ανοιχτό και διερωτάσαι πως μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Για τον τρόπο προσέγγισης

 Μαζί με τον συν-σεναριογράφο Κώστα Περούλη για σχεδόν 12 μήνες κάναμε κοινωνιολογική έρευνα, φτάσαμε μέχρι τις παρυφές των ψυχιατρικών αναλύσεων για να καταλάβουμε το πως και το γιατί μπορεί κανείς να οδηγηθεί στην αυτοκαταστροφή.

Για την εξουσία

 Η εξουσία δεν έχει σχέση με το φύλο. Το περιβάλλον στο οποίο ζούμε είναι σίγουρα πιο φιλικό προς τους  άνδρες, αλλά η εξουσία μπορεί να ασκηθεί από οποιονδήποτε και οπουδήποτε. Είναι θέμα καταπίεσης. Πολλές φορές αυτός που καταπιέζεται γίνεται χειρότερος κι από τον καταπιεστή του, όταν πάρει την εξουσία στα χέρια του. Κι έτσι ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Για τον αγγλικό τίτλο

Το θέμα είναι ότι η ταινία δεν είναι ένα πράγμα να πεις για παράδειγμα « Η αυτοκτονία μιας 11χρονης»,  ή τα «Ενδέκατα Γενέθλια». Έτσι κι αλλιώς τέτοιοι  τίτλοι έχουν χρησιμοποιηθεί  κατά κόρον. Το έργο αυτό λειτουργεί σε τουλάχιστον 2 επίπεδα. Έχει ένα μεγάλο άνοιγμα αλλά ταυτόχρονα είναι και πολύ συγκεκριμένο. Αυτό δεν μπορούσα να το βρω στα ελληνικά.  Δηλαδή κάτι γενικό και ειδικό ταυτόχρονα χωρίς να είναι βαρύγδουπο. Έπεσαν στο τραπέζι διάφορες προτάσεις όπως ας πούμε «Εκλειπόμενη Βία» , που θεωρώ ότι είναι πολύ ψυχρό και απόμακρο, κι αν το πεις πιο απλά γίνεται πολύ περιφραστικό και λίγο. Έτσι λοιπόν  το « MissViolence» ήρθε κι έδεσε, αφού μεταφέρει απόλυτα την αίσθηση της ταινίας, χωρίς να την περιορίζει.

Γιατο Dance Me to the End of Love

Ο Λεοναρντ Κοεν δεν μπορώ να πω πως είναι ο πιο αγαπημένος μου, έτσι δεν γνώριζα δυστυχώς αυτό που λες ότι έχει γράψει σειρά τραγουδιών για τη κατάθλιψη και τις αυτοκτονίες. Το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον αυτό αφού το επέλεξα με πιο συναισθηματικά κριτήρια. Για καιρό έψαχνα ένα κομμάτι όπου ο στίχος θα έδενε με την ειρωνεία της εικόνας. Ήταν το ιδανικό τραγούδι για τη συγκεκριμένη σκηνή, και το χρησιμοποιώ, ακριβώς όπως το είχα φανταστεί.

Για το casting

Από τους τρεις βασικούς πρωταγωνιστές Θέμη Πάνου, Ρενή Πιττακή, Ελένη Ρουσσινού αλλά και οι υπόλοιποι 16 ρόλοι ήταν ουσιαστικά όλοι η πρώτη μου επιλογή. Τα γυρίσματα κράτησαν διακεκομμένα περίπου 3-4 μήνες και η συνεργασία ήταν εξαιρετική.

Για τη διαδικασία παραγωγής

Η ταινία δεν θα γινόταν αν δεν υπήρχε η FaliroHouse Productions. Για ένα χρόνο ήμουνα στη διαδικασία εξεύρεσης των πόρων, όλοι οι παραγωγοί συμφωνούσαν ότι το σενάριο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, αλλά δεν μπορούσαν να διαθέσουν τα χρήματα για να γυριστεί η ταινία. Όταν πήγα το σενάριο στον Χρήστο Κωνσταντακόπουλο δεν τον ήξερα, δεν με ήξερε (μόνο ίσως σαν όνομα από το Without), το διάβασε, του άρεσε και μου είπε πάμε να το γυρίσουμε. Με χαροποιεί  και μου δίνει ελπίδα αυτή η αξιοκρατία. Νομίζω οτι είναι ότι έχει ανάγκη ένας νέος σκηνοθέτης.

Για την Ελένη Ρουσινού

 Η Ελένη  με υποστηρίζει πολύ όλα αυτά τα χρόνια. Παίζει τον πιο σημαντικό και δύσκολο ρόλο στη ζωή μου γιατί υπομένει την αγωνία, το άγχος και την ένταση που κουβαλάω ως νέος σκηνοθέτης. Από την άλλη, ο ρόλος της  στη ταινία είναι πολύπλοκος και ιδιαίτερα απαιτητικός,  αφού κινείται πάνω σε μια γκρίζα ζώνη. Αν στο ένα άκρο είναι ο πατέρας (Θέμης Πάνου) και στο άλλο η μητέρα (Ρενή Πιττακή) στη μέση είναι η Ελένη. Η λεπτή αυτή ισορροπία απαιτεί πολύ λεπτούς χειρισμούς αφού δεν έχει εξάρσεις ή εντάσεις. Είναι ένας ρόλος πολύ εσωτερικός αλλά ταυτόχρονα και πολύ έντονος. Υπαρχούν στιγμές που καταφέρνει μόνο με το βλέμμα της να σε κάνει να συναισθανθείς όλο τον πόνο και τον πανικό του ήρωα.

Για τη κριτική

Είμαι ανοιχτός αρκεί να μην είναι αναιτιολόγητο βρισίδι, όπως πολύ συχνά συμβαίνει. Δεν κρατάω κακίες, προχωράω. Θέλω να εξελίσσομαι. Προσπαθώ πάντα να δώσω ότι πιστεύω πως με εκφράζει απόλυτα και θα αγγίξει τον θεατή.

 Για την επόμενη ταινία

Υπάρχει στο συρτάρι το «Eropa». Θα ήθελα να ξεκινήσω τα γυρίσματα του μέσα στον επόμενο χρόνο. Προέχει η πορεία του «MissViolence» στα διάφορα φεστιβάλ, αλλά ανυπομονώ να αρχίσω να δουλεύω και αυτή τη ταινία.

Η πρώτη επίσημη προβολή του « Miss Violence» θα γίνει την 1 Σεπτεμβρίου στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Βενετίας.

The post Αλέξανδρος ΑβρανάςAlexandros Avranas appeared first on screeneye.gr.