Δράμα, 106′, Ιταλία 2015

Του Νάνι Μορέτι

Πρωτότυπος Τίτλος: Mia Madre/ My Mother

Γλώσσα: Ιταλικά

Με τους Τζον Τουρτούρο, Τζούλια Λαζαρίνι, Νάνι Μορέτι, Μαργκερίτα Μπάι, Μπεατρίς Μαντσίνι, Στέφανο Αμπάτι

Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

»Η μητέρα μου», η τελευταία ταινία του Νάνι Μορέτι ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες ενώ κέρδισε το βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής στο ίδιο φεστιβάλ.

Η πλοκή αφορά μια γυναίκα σκηνοθέτη, την Μαργκερίτα, η οποία προσπαθεί να αντιμετωπίσει τον επικείμενο θάνατο της μητέρας της εν μέσω γυρισμάτων για τη νέα της ταινία.

Alter ego του ίδιου του Μορέτι, ο οποίος έχασε την μητέρα του, επίσης δασκάλα κλασικής φιλολογίας, όταν γύριζε το «Έχουμε Πάπα!». Αν ο τίτλος αποτελεί απόσταγμα του έργου, η μητέρα δεν βρίσκεται σε πρώτο πλάνο σωματικά. Βρίσκεται όμως έμμεσα, η ιδέα της απουσίας της είναι αυτή που καθορίζει τις αντιδράσεις και την συμπεριφορά της πρωταγωνίστριας. Ενώ αρχικά ο Μορέτι παρουσιάζει μια γυναίκα δυναμική στον εργασιακό της χώρο, μια γυναίκα που έχει τον έλεγχο, που σπάνια εκδηλώνεται συναισθηματικά, που φαντάζει λίγο ψυχρή, σταδιακά ραγίζει και παίρνει την κάτω βόλτα ψυχολογικά. Στο ενδιάμεσο, υπάρχει χιούμορ, ιδιαίτερα στον χαρακτήρα του διάσημου ηθοποιού που υποδύεται ο Τζον Τορτούρο κλείνοντας το μάτι στις παραξενιές και τους εγωκεντρισμούς ενός υπερφίαλου σταρ σύστεμ. Φαντάζει τόσο εκ διαμέτρου αντίθετος με την οδύνη και τον προσωπικό πόνο της ηρωίδας, τόσο υπερβολικός μπροστά στη σιωπηρή μητέρα που δεν μπορεί να αρθρώσει λέξη στο κρεβάτι της εντατικής…

Ακόμα και η ίδια η ταινία για την Μαργκερίτα καταλήγει να βρεθεί σε δεύτερο πλάνο. Όνειρα, σκέψεις, εσωτερικοί μονόλογοι μπαίνουν εμβόλιμα μέσα στην ταινία προκαλώντας αρκετές φορές σύγχυση στο θεατή. Αλλά είναι μια συνειδητή επιλογή του Μορέτι για να υποδείξει την εσωτερική σύγχυση της πρωταγωνίστριας καθώς χάνει όλο και περισσότερο τον έλεγχο τόσο των γυρισμάτων όσο και της καθημερινότητάς της. Ναι, ο Μορέτι δημιουργεί έναν γυναικείο χαρακτήρα που μόλις έχει χωρίσει, που βιώνει μια απόσταση με την κόρη της, που βρίσκεται σε εργασιακή ένταση, καταστάσεις που ίσως λειτουργούν συσσωρευτικά σε συνδυασμό με τη μητέρα της σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο.

Όμως αφηγηματικά υπάρχει μια χαλαρότητα, σκηνές και πρόσωπα έρχονται και φεύγουν χωρίς να οδηγούνται σε ένα τελικό στόχο, είτε ως πλοκή είτε ως δομή χαρακτήρα, είτε ως κοινωνικό σχόλιο. Καταλήγουν σε κάτι άνευρο και υποτονικό, σαν να βρίσκεται ο Μορέτι σε μια σεναριακή αδυναμία, αμήχανος και θολός μπροστά σε μια ημιτελή κινηματογραφική καταγραφή.

«Η μητέρα μου» είναι σίγουρα ένας φόρος τιμής στη μητέρα του σκηνοθέτη, περισσότερο ως εξομολόγηση και ίσως ως καλλιτεχνική θεραπευτική προσέγγιση της δύσκολης αυτής περιόδου της ζωής του, της λείπει όμως η αναγκαία διεισδυτική ανάλυση.

“Η Μητέρα Μου” από 24/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Η Μητέρα Μου appeared first on screeneye.gr.