Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Καταπιανόμενος με τον «Παραχαράκτη» του Ζαν-Πολ Σαλομέ, ο θεατής δύσκολα αποφεύγει την σύγκριση με το «Catch Me If You Can» του Σπίλμπεργκ. Και στις δύο ταινίες έχουμε έναν απατεώνα που βρίσκεται διαρκώς ένα βήμα μπροστά από τον βασικό του διώκτη, ενώ η σχέση ανάμεσα στον παραβάτη και τον αστυνομικό αποκτά σταδιακά τον χαρακτήρα προσωπικής κόντρας, αλλά και ενός ιδιότυπου αλληλοσεβασμού. Ιδίως όταν ο κεντρικός ήρωας, ο Μπογιάρσκι, επιδιώκει να συναντήσει τον επιθεωρητή Ματέι σε μπαρ ξενοδοχείου, η αναφορά στον Σπίλμπεργκ επιβεβαιώνεται.

Ο Ζαν-Πολ Σαλομέ χτίζει την ταινία πάνω σε αυτό ακριβώς το αφηγηματικό μαγκάφιν, την έλξη ανάμεσα στον κυνηγό και στο θήραμα.

Είναι αυτός λόγος να κατακεραυνώσουμε τον «Παραχαράκτη»; Όχι.

Άλλωστε, η ταινία βασίζεται σε υπαρκτό πρόσωπο, τον Γιαν Μπογιάρσκι, ο οποίος απασχόλησε τις γαλλικές αρχές από το 1951 και μετά, κάτι που ο σκηνοθέτης υπενθυμίζει στο τέλος με μια ασπρόμαυρη αναφορά. Παρά το παλιομοδίτικο ύφος ενός γαλλοαμερικανικού μυστηρίου, η ταινία διαθέτει αρετές. Αποφεύγει την περιττή δράση, διατηρεί το σασπένς και οδηγεί την ιστορία με τέτοιον τρόπο ώστε ο ήρωας να αναδεικνύεται και απατεώνας, αλλά κι ένας άνθρωπος με ικανότητες και ευφυΐα. Εάν τότε οι Γάλλοι, ήταν πιο δίκαιοι απέναντι στους πρόσφυγες, ίσως ο Μπογιάρσκι θα μπορούσε να είχε μεγαλουργήσει νόμιμα, ίσως και να παρέμενε εσαεί εκτός νομιμότητας . Η ταινία το αφήνει ανοιχτό.

Ο Ρεντά Κατέμπ αποδίδει τον Μπογιάρσκι με γήινη ηρεμία, ακόμη και όταν ο χαρακτήρας του, πατάει σε δύο βάρκες, στην παρανομία και σε μια καμουφλαρισμένη ηθική τάξη, απέναντι στη σύζυγο και τα παιδιά του. Ερμηνεύει έξοχα μια μυστηριώδη φυσιογνωμία που φέρνει στον νου τον Μόργκαν Φρίμαν, όχι μόνο εμφανισιακά, αλλά και ως προς την εσωστρέφεια, τη χαμηλόφωνη αξιοπρέπεια και τη συγκρατημένη ένταση. Ο Μπαστιέν Μπουγιόν στέκεται άξια δίπλα του, ως ο Επιθεωρητής Ματέι, ενώ ο Πιερ Λοτέν προσθέτει μια γνώριμη, ελαφρώς μανιερίστικη ερμηνεία- ενός μικροαπατεώνα, εθισμένου στις δικές του εξαρτήσεις-  αρκετά κοντά σε εκείνη που είδαμε στον «Ξένο» του Οζόν.

Η βασική αδυναμία της ταινίας βρίσκεται κυρίως στη γυναικεία πλευρά της ιστορίας. Η σύντροφος του Μπογιάρσκι παρουσιάζεται με επαναλαμβανόμενη μελαγχολία και περιορισμένο δραματικό βάθος. Ωστόσο, ούτε αυτό το μειονέκτημα δεν αρκεί για να στερήσει από το έργο του Γάλλου σκηνοθέτη τη θετική του αξιολόγηση.

Ο Παραχαράκτης από την Πέμπτη 25/6 στους κινηματογράφους

The post Ο Παραχαράκτης appeared first on screeneye.gr.