Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ταινία δομημένη πάνω σε διαπλεκόμενες ιστορίες, με πολλούς βασικούς χαρακτήρες και κεφάλαια, που αποκαλύπτουν σταδιακά, πώς οι ζωές τους ενώνονται. Η συγγένειά της με το Babel και το Traffic είναι εμφανής, όμως εδώ ο κοινός παρονομαστής δεν είναι απλώς η σύμπτωση, αλλά τα δεινά του πολέμου, η προσφυγιά και τα προσωπικά ηθικά διλήμματα.

Ο Μπραντ Άντερσεν στήνει σωστά τις ιστορίες, μετακινείται από πρόσωπο σε πρόσωπο με ρυθμό και κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό.

Ουσιαστικά, ο συριακός εμφύλιος λειτουργεί ως ένα είδος μαγκάφιν, δηλαδή ως ο βασικός αφηγηματικός μηχανισμός που θέτει τα πάντα σε κίνηση και ενώνει τους ήρωες, χωρίς να είναι το μόνο θέμα της ταινίας. Αν και λειτουργεί ως κινητήρια δύναμη, η ταινία συχνά τον συριακό εμφύλιο τον προσεγγίζει με μονομέρεια, παρουσιάζοντας το καθεστώς Άσαντ αποκλειστικά ως πηγή κακού, χωρίς ιδιαίτερη πολυπλοκότητα. Μάλιστα, συγκεκριμένες αναφορές, όπως η επανάληψη φράσεων που παραπέμπουν στο μίσος κατά του Ισραήλ, σε συνδυασμό με το ιστορικό πλαίσιο του 2024 και τα γεγονότα στη Γάζα, υποδηλώνουν μια σαφή ιδεολογική κατεύθυνση, υπέρ του Ισραήλ.

Παράλληλα, η ταινία δεν αποφεύγει μια σχετική ωραιοποίηση της Αμερικής, η σωτηρία μιας ηρωίδας που καταλήγει να εργάζεται σε νοσοκομείο του Σικάγο, αλλά και η επιθυμία ενός δουλέμπορου να μεταναστεύσει εκεί, λειτουργούν ως αφηγηματικές επιλογές που απλοποιούν την πραγματικότητα.

Από την άλλη, υπάρχουν και δυνατές στιγμές. Ξεχωρίζει ιδιαίτερα η ιστορία του στρατιώτη του Άσαντ, ο οποίος αρχίζει να λυγίζει από τις τύψεις όταν έρχεται αντιμέτωπος με τον αντικαθεστωτικό πατέρα του. Εκεί η ταινία αποκτά αληθινή ηθική ένταση, υπακοή ή αυτομόληση, βία ή συνείδηση.

Αντίστοιχα, η παρουσία του Έλληνα λιμενικού, τον οποίο ενσαρκώνει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, προσδίδει μια έντονη ανθρωπιστική διάσταση, έστω και με μια δόση υπερβολής.

Η πομπώδης μουσική επένδυση, ενισχύει τη δραματικότητα, αν και σε σημεία γίνεται υπερβολική. Ένα έργο ανθρωποκεντρικό, καθηλωτικό και συναισθηματικά φορτισμένο.

I was a Stranger από την Πέμπτη 23/4 στους κινηματογράφους

The post I was a Stranger appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Πτυχές από την τραυματική περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στην Αφρική,  και δη στους υπόδουλους λαούς της,  που βρίσκονταν υπό τη γαλλική κυριαρχία,  διερευνά ο Ματιέ Βαντεπιέ  σε ένα κοινωνικό και πρωτίστως αντιμιλιταριστικό έργο, για τη βίαιη στράτευση ενός 17χρόνου Σενεγαλέζου και την θαρραλέα «βουτιά» του πατέρα του, να βρεθεί στα ίδια  χαρακώματα με το γιό του.

Η Γαλλία στρατολόγησε εκατοντάδες χιλιάδες αφρικανούς   άνδρες από τις αποικίες της, μεταξύ  1914-1918 , μετά την κήρυξη πολέμου από τη Γερμανία. Οι Γάλλοι υποσχέθηκαν τη γαλλική υπηκοότητα στους αφρικανούς υπηκόους που θα πολεμούσαν και άλλα προνόμια, έχοντας εν τέλει –αναλογικά- μεγαλύτερες απώλειες στη μάχη από τους Γάλλους, γιατί εστάλησαν στην πρώτη γραμμή, χωρίς τη θέλησή τους.

Η ταινία γυρίζεται μέσα στα χαρακώματα, με αμυδρό φωτισμό , με την κάννη των όπλων, πολλές φορές να είναι στραμμένη προς το βλέμμα του θεατή και με το διακύβευμα να ορίζεται από την σχέση πατέρα και γιού, όπου ο δεύτερος στο μέτωπο του πολέμου εμφανίζεται ανώτερος , και βέβαια με τους δεσμούς αίματος τους, να παραμένουν άγνωστοι στο υπόλοιπο στράτευμα.

 Ο σκηνοθέτης Ματιέ Βαντεπιέ, θέτει ζητήματα που απασχολούν γονείς και παιδιά, όπως είναι η  ενστικτώδης επιθυμία των γονέων να προστατεύουν τα τέκνα τους, ενίοτε  να τα εξουσιάζουν, τα παιδιά να αντιδρούν και να επιδιώκουν με τις δικές τους δυνάμεις, να χαράξουν τη δικιά τους πορεία. Ο πόλεμος και ο θάνατος που παραμονεύει στη δυναμική της σχέσης του πατέρα  και του γιου   δεν μπορεί να αλλάξει τα διαχρονικά ζητήματα που απασχολούν τις οικογενειακές σχέσεις.

Πρωταγωνιστές της ταινίας που προβλήθηκε στο παράλληλο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Καννών, είναι οι Ομάρ Σι, Αλασάν Ντιονγκ.

 ”Ο Πατέρας του Στρατιώτη” από την Πέμπτη 16/11 στους κινηματογράφους

The post Ο Πατέρας του Στρατιώτη appeared first on screeneye.gr.

Αισθηματική κομεντί / Δράμα, 120΄, Γαλλία, 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Samba

Γλώσσα: Γαλλικά

Των Ερίκ Τολεντανό, Ολιβιέ Νακάς

Με τους: Ομάρ Σι, Σαρλότ Γκενσμπούργκ, Ταχάρ Ραχίμ, Ίζια Ιζλαν

Σαμπά είναι το όνομα ενός Σενεγαλέζου πολιτικού πρόσφυγα, που διαμένει παράνομα στο Παρίσι και αγωνίζεται για τη νομιμοποίηση του. Μέσα στον κυκεώνα της γαλλικής γραφειοκρατίας θα γνωρίσει την Άλις(Σαρλότ Γκενσμπούργκ), μια ψυχολογικά εξουθενωμένη εθελόντρια σε γραφείο βοήθειας αλλοδαπών. Η νεαρή στην κατάσταση που βρίσκεται, σίγουρα το τελευταίο πράγμα που θα επιθυμούσε να της συμβεί, είναι να ακούει διαμαρτυρίες και φωνές από εξαγριωμένους μετανάστες, όταν η αίτηση τους για κάρτα νόμιμης παραμονής, απορρίπτεται. Ο Σαμπά (Ομάρ Σι) είναι ένας από αυτούς. Η Άλις εκρήγνυται ο Σαμπά αμύνεται και το περιστατικό αυτό θα γίνει η αφορμή έτσι ώστε οι δύο μας ήρωες να βρεθούν κοντά και να αναπτύξουν μια δυνατή φιλία κι ένα μακροχρόνιο φλερτ.

Σκηνοθετημένο από το κινηματογραφικό γαλλικό δίδυμο Ερίκ Τολεντανό, Ολιβιέ Νακάς των πέντε ταινιών και της μιας τεράστιας επιτυχίας, τους « Άθικτους» (2011) , το έργο αυτό χαρακτηρίζεται από το προτέρημα ότι οι δημιουργοί του δεν θα αντιγράψουν την εμπορικά πετυχημένη συνταγή του πρόσφατου παρελθόντος. Αφήνουν βεβαίως προς το τέλος το γνώριμο συγκινησιακό και feel-good στίγμα τους-με δόσεις έξυπνου χιούμορ- παράλληλα όμως μέσα από τις ομόκεντρες ιστορίες που ξετυλίγονται, θα διερευνήσουν το κοινωνικό θέμα της μετανάστευσης, από το φακό ενός έντιμου προσώπου όπως ο Σαμπά, όπου ο ίδιος πατάει στο δρόμο της νομιμότητας και η κρατική αναλγησία τον πετάει στο δρόμο της παρανομίας.
Πρόκειται για θέμα ταμπού. Η γαλλική κοινωνία το τελευταίο διάστημα δείχνει σε αυξημένο βαθμό τα ξενοφοβικά της σύνδρομα, οι σκηνοθέτες εδώ φαίνεται να αδιαφορούν από το να γίνουν αρεστοί στους πάντες -στρογγυλοποιώντας την κινηματογραφική τους οπτική- και θα ακολουθήσουν τα βήματα των αδελφών Νταρντέν, του Άκι Καουρισμάκι, αναδεικνύοντας το μεγαλείο του ανθρωπισμού.

Παράλληλα η ρομαντική πλευρά της ταινίας δίνει όλο της το βάρος στην εγκεφαλική χημεία που αναπτύσσεται ανάμεσα στην Γαλλίδα Άλις και τον Σενεγαλέζο Σαμπά-αποφεύγοντας σκόπιμα τις ερωτικές σκηνές-, τοποθετώντας σε περίοπτη θέση την ανάγκη τους για αλληλό-κατανόηση και συντροφικότητα, δύο πρόσωπα που ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες αλλά καταλήγουν ψυχικά τραυματισμένοι και αποξενωμένοι από το κοινωνικό σύνολο.

Ο Σαμπά στην πορεία του έργου αποκτά έναν απρόσμενο φίλο, τον επίσης μετανάστη από τη « Βραζιλία» Walid dit Wilson, τον οποίο ερμηνεύει ο εξαιρετικός ηθοποιός Ταχάρ Ραχίμ( Το Παρελθόν), ο οποίος δίνει έναν χαριτωμένο και παιχνιδιάρικο τόνο στην ταινία.
Κάποιες συγκυρίες και συμπτώσεις που φαντάζουν εξωπραγματικές -δυστυχώς-δεν αποφεύγονται, όσο η ταινία πλησιάζει τις δύο ώρες, χρονική διάρκεια που θα μπορούσε να περιοριστεί.

Στο ίδιο νηφάλιο τέμπο με το «Νυμφομάνιακ» βρίσκεται η Σαρλότ Γκενσμπούργκ, με τους σκηνοθέτες να μην αφήνουν την ευκαιρία να πάει χαμένη και να προσθέτουν κάποιες ευρηματικές ατάκες που να παραπέμπουν στην ηρωίδα του Τρίερ( όπως η στιγμή που η Άλις θα αναφερθεί στις ακόρεστες σεξουαλικές της επιθυμίες).

The post Samba appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια φαντασίας, 131΄, ΗΠΑ- Μ. Βρετανία 2014

Του Μπράιαν Σίνγκερ

Με τους Μάικλ Φασμπέντερ, Χιου Τζάκμαν, Τζένιφερ Λόρενς, Τζέιμς ΜακΑβόι, Νίκολας Χουλτ, Πίτερ Ντινκλέιτζ, Χάλι Μπέρι, Έλεν Πέιτζ, Ομάρ Σι, Άννα Πάκουιν, Ίαν Μακέλεν, Πάτρικ Στιούαρτ, Έβαν Πίτερς

Κάπου στο μέλλον η φυλή των μεταλλαγμένων X- Men βρίσκεται στο σημείο μηδέν όσον αφορά την επιβίωση της. Για να αλλάξουν το ρου της ιστορίας προς την καταστροφή τους αποφασίζουν να στείλουν πίσω στο χρόνο τον Γούλβεριν. Εκείνος θα επιχειρήσει να φέρει κοντά τους νέους ακόμη Μαγκνίτο και Χαβιέ, να λύσει τις μεταξύ τους διαφορές και, το κυριότερο, να τους πείσει ότι αυτοί οι ίδιοι είναι που τον έστειλαν από το μέλλον, με σκοπό να τους προειδοποιήσει όχι μόνο για το δικό τους δυσοίωνο μέλλον αλλά για την ολοκληρωτική καταστροφή της ανθρωπότητας. Το σωτήριον έτος 1973 όπου «ταξιδεύει» ο Γούλβεριν ο κόσμος βράζει. Η Αμερική προσπαθεί να συνέλθει από τον πόλεμο του Βιετνάμ, ο Νίξον θέλει να ενισχύσει τη θέση του σε μια νέα τάξη πραγμάτων κι οι κανονικοί άνθρωποι, βουβοί και τρομαγμένοι, αντικρίζουν τα νέα τέρατα, τους μεταλλαγμένους, να κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσα τους. Ο σατανικός δρ. Μπόλιβαρ Σταρκ (θεσπέσιος κακός ο Πίτερ Ντινκλέιτζ του «Game of thrones») αρπάζει την ευκαιρία για να προωθήσει τα δόλια σχέδια του.. 

Επικό στα όρια του απόλυτου κι ολοκληρωτικού θεάματος, χορταστικό όσο δεν φαντάζεστε, ενίοτε χιουμοριστικό σε σημείο ξεκαρδίσματος και εντυπωσιακό σε βαθμό… προσκυνήματος, τούτο το «X- Men» έχει τοποθετήσει τόσο ψηλά τον πήχυ, που δεν συζητάμε αν πρόκειται απλώς για το κορυφαίο της σειράς. Το ζητούμενο είναι αν υπάρχει άλλο comic action φιλμ στη διάρκεια των τελευταίων 10-15 ετών όπου η ψηφιακή εικόνα έχει τοποθετήσει άλλα στάνταρ και μεγέθη στην τεχνογνωσία του κινηματογράφου, ώστε να μπορεί να το ξεπεράσει σε αξία. Αναμφισβήτητα ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι μόνο ένας κι ακούει στο όνομα Μπράιαν Σίνγκερ. Έχοντας την εμπειρία του γυρίσματος των 2 πρώτων και καλύτερων μέχρι σήμερα φιλμ της σειράς («X- Men», 2000 -  «X- Men 2», 2003) αλλά και το ψύχραιμο βλέμμα της αποστασιοποίησης που προσφέρει η 10ετής αποχή του από τον κόσμο των μεταλλαγμένων – μαζί με τα στραπάτσα από το «Superman Returns» και τις «Βαλκυρίες»- , ο Σίνγκερ επέστρεψε στην αρχική πηγή έμπνευσης πιο σοφός και περισσότερο κατασταλαγμένος σε σχέση με το ποια είναι τα όρια δράματος, ηρωισμού και αυτοθυσίας των ηρώων του.

Ο Γούλβεριν παρουσιάζεται το ίδιο νευρικός, ανυπόμονος και αποφασιστικός όσον αφορά τις αντιδράσεις του αλλά παράλληλα γνωρίζει πλέον τα περιορισμένα πεδία δράσης του και κυρίως ποια είναι τα ευάλωτα όπλα του. Η «Ρέιβεν» που παίρνει οποιαδήποτε μορφή θέλει είναι το πρόσωπο κλειδί του φιλμ που ζητάει την εκδίκηση για το χαμό των πρώτων X- Men. Η Τζένιφερ Λόρενς διαθέτει όλο το πακέτο του χαρακτήρα: είναι σέξι, δυναμική, συγκινητική, θεσπέσια. Ο αληθινός λόγος που προκάλεσε τη ρήξη στη φιλία Μαγκνίτο και Ξαβιέ, δεν θα μπορούσε να ήταν άλλος από μια τέτοια μεταλλαγμένη γυναίκα! Φυσικά ο πλέον πιασάρικος ρόλος του φιλμ ανήκει στον Μάικλ Φασμπέντερ. Ως νέος Μαγκνίτο είναι μια αρχετυπική μεσσιανική φιγούρα, ένας υπεράνθρωπος που μαγεύει όχι μόνο τα μεταλλικά αντικείμενα αλλά και τα πλήθη, χάρη στις ακαταμάχητες δυνάμεις και τη μεταφυσική γοητεία του. Δίπλα τους με μεγάλη χαρά στα όρια της ηδονής οι φαν της σειράς θα δουν όλα, μα όλα, τα πρόσωπα που έχτισαν το μύθο των X-Men στα 6 προηγούμενα φιλμ. Με τη καθοριστική συνδρομή του σεναριογράφου Σάιμον Κίνμπεργκ, ο Σίνγκερ θέλει πάντως να μιλήσει για πολλά παραπάνω από ένα απλώς τέλεια ενορχηστρωμένο θέαμα αξίας 250 εκατομμυρίων δολαρίων και τα καταφέρνει περίφημα.

Η 7η ταινία των «X- Men» λαμβάνει σχεδόν φιλοσοφικές διαστάσεις με κοινωνικοπολιτικη χροιά, αναφερόμενη σε ένα εφιαλτικό μέλλον όπου το κάθε τι έχει το νόημα του. «Αρνητικοί» πρωταγωνιστές σε αυτό το μέλλον είναι οι  Μεταλλαγμένοι που απειλούνται με ολοκληρωτικό πόλεμο και αφανισμό. Είναι οι άνθρωποι δεύτερης και τρίτης κατηγορίας. Οι φοβισμένοι, οι άστεγοι, οι σημαδεμένοι, οι περιθωριακοί. Το χάρισμα του καθενός θα γίνει η γραμμή άμυνας τους. Το φιλμ μιλάει για την αξία της ανεκτικότητας, τη διαφορετικότητα και το φυλετικό μίσος. Ο Σίνγκερ αναφέρεται σε ένα πεσιμιστικό, φουτουριστικό μέλλον, στηρίζοντας τον προβληματισμό του στα λάθη του παρελθόντος και ασκώντας δριμύ κατηγορώ στη σύγχρονη εποχή. Αυτοί οι «X- Men» είναι όντως μια σπάνια περιγραφή του χτες, του σήμερα, του αύριο…

“Χ- Μεν: Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος” από 22/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Χ- Μεν:Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος(X- Men:Days of Future Past) appeared first on screeneye.gr.