Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το « The Fabelmans», η πιο προσωπική και  αυτοβιογραφική ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, διαθέτει στοιχεία μοναδικής αισθητικής κι αποδεικνύει την  καλλιτεχνική ωριμότητα του 75χρόνου δημιουργού.

Mέσα σε δύο χρόνια,  παρουσίασε δύο  ταινίες  πολύ υψηλού επιπέδου.

Του « The Fabelmans»,  προηγήθηκε,   η εξαιρετική διασκευή του μιούζικαλ « West Side Story».

Η οικογένεια Σπίλμπεργκ  μετονομάζεται σε οικογένεια Fabelmans ,

από Στίβεν σε Σάμι, από τον τόπο καταγωγής  το Σινσινάτι, στο Φοίνιξ της Αριζόνα.

Ξεδιπλώνει τα παιδικά χρόνια του νεαρού ήρωά του,

όπου η φαινομενικά αρμονική σχέση των μελών της οικογένειας, διαταράσσεται τη στιγμή  που ο νεαρός Σάμι, εξασκώντας το ερασιτεχνικό του  πάθος  με το φιλμ, καταγράφει τη μεγάλη οικειότητα της μητέρας του, με τον αποκαλούμενο θείο Μπένι.

Τότε όλα αλλάζουν.

Ο Σπίλμπεργκ, κινηματογραφεί με μεγάλη ακρίβεια, το μοτίβο μιας  δεμένης εβραϊκής οικογένειας , αλλά άκρως δυσλειτουργικής και παρακολουθεί μέσα από δύο φακούς, το δικό του αλλά και του πρωταγωνιστή, όλα τα στάδια της μεταβατικής περιόδου, ανάμεσα στον τρόπο που αντιμετωπίζονται οι επιθυμίες , αλλά και οι καταστάσεις, από ένα παιδί  και μετά από ένα έφηβο.

Το πώς μετατοπίζεται και πάλλεται η  σχέση του παιδιού  με τη μάνα, παρουσιάζεται από τον Σπίλμπεργκ , μαεστρικά.

Χρησιμοποιεί βήμα- βήμα τα  στάδια, όπου αρχικά η σχέση γίνεται  βίαιη και απόμακρη, αλλά τραγικά αποδεικνύεται,  πως μάνα και γιος, έχουν πολλές ομοιότητες.

Ο έφηβος Σάμι αντιλαμβάνεται, με ποιο τρόπο η μητέρα του θα ήταν ισορροπημένη κι ευτυχισμένη, όπως κι ο ίδιος γνωρίζει τις δικές του επιθυμίες.

Αλλά κι ο πατέρας, για τον Σπίλμπεργκ είχε ιδιαίτερη θέση στις ταινίες του.

Πλέον ξεκαθαρίζεται,  ότι ο χαρακτήρας του Τζορτζ Μακφλάι, του  έξυπνου μα φοβισμένου και δειλού πατέρα του Μάρτι, στην ταινία « Back to the Future»,

ήταν στην πραγματικότητα ο δικός του πατέρας.  Στο « Back to the Future» , ο Σπίλμπεργκ, μπορεί να ήταν τύποις εκτελεστικός παραγωγός, ουσιαστικά ήταν ο εμπνευστής της ταινίας.

Στο « The Fabelmans», παρουσιάζεται αρχικά κι ο νεαρός Σάμι, να αντιμετωπίζει αμυνόμενος το μπούλινγκ των συμμαθητών του.

Στην πορεία,  κάπως αλλάζει, γιατί δεν επιθυμεί σε αυτό να του μοιάσει.

Ο πατέρας,  διαδραματίζει κι ένα θετικό ρόλο, παρά την αντίθεσή του για την επιθυμία του γιου του,  να ασχοληθεί με τη «φαντασία» ( δηλαδή με το σινεμά).

Τον δείχνει στα δύσκολα,  βαθιά στοργικό.

Το πρώτο κινηματογραφικό  ερέθισμα για τον Σάμι,  δηλαδή για τον Σπίλμπεργκ, ήταν μια ταινία του σκηνοθέτη που λάτρευε τις μεγάλες παραγωγές αλλά ήταν και ορκισμένος αντικομμουνιστής, του Σεσίλ Ντε Μιλ.

Το τελευταίο ερέθισμα, ήταν η συνάντηση με τον αριστερό  σκηνοθέτη του Χόλιγουντ, τον Τζον Φορντ κι αυτή η συνάντηση, έμελλε να τον στιγματίσει εξίσου.

Ορθά επιμελημένο το σάουντρακ  και στοχευμένο   στις εναλλαγές του,

αλλά    και  σπουδαίες ερμηνείες, από τους Πολ Ντέινο- Σεθ Ρόγκεν, ιδιαίτερα όμως,  από την Μισέλ Γουίλιαμς.

                                                           “The Fabelmans” από την Πέμπτη 24/11 στους κινηματογράφους

The post The Fabelmans appeared first on screeneye.gr.