Ο Ντίγκερ Ρόκγουελ ξυπνά στο αριστοκρατικό υπνοδωμάτιό του, με τη γάτα του, τη Μάγκι, στην αγκαλιά. Τη λούζει και αφήνει το προσωπικό να τη στεγνώσει.

Ο Ιναρίτου στήνει εξαρχής έναν άνθρωπο αποκομμένο από την πραγματικότητα. Κλεισμένο σε έναν κόσμο όπου τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τη δική του άνεση.

Και ο αγνώριστος Τομ Κρουζ, με βαμμένα μαλλιά, προγούλια και πλαδαρό σώμα, δίνει μία από τις πιο τολμηρές ερμηνείες της καριέρας του.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι αποφεύγει να ερμηνεύσει τον Ντίγκερ με τον εύκολο τρόπο. Δεν τον κάνει απλώς καρικατούρα. Τον βλέπει και ως ένα γελοίο, αλλά και επικίνδυνο πρόσωπο.

Ο Ντίγκερ είναι κληρονόμος μιας πετρελαϊκής αυτοκρατορίας. Που πέρασε από τον παππού στον πατέρα και ύστερα σε εκείνον.

Ο Ιναρίτου χρησιμοποιεί αυτό το γεγονός για να μιλήσει για μια εξουσία κληρονομική, αυτάρκη και βαθιά πεπεισμένη ότι δεν χρειάζεται να λογοδοτεί.

Η παραπομπή στη ρητορική του Τραμπ είναι ευδιάκριτη. Ίσως μάλιστα υπερβολικά ευδιάκριτη.

Όταν ο Ντίγκερ ενημερώνεται ότι ο παγετώνας στη Γροιλανδία έχει μετακινηθεί και ότι η δραστηριότητα της εταιρείας του έχει προκαλέσει διαρροή μεθανίου, αρνείται τα πάντα. Κατηγορεί τους άλλους. Ποτέ όμως τον εαυτό του.

Απέναντί του στέκεται ο Γκανές του Ριζ Άχμεντ. Ένα από τα ελάχιστα καθαρά ηθικά πρόσωπα της ταινίας.

Στη σκηνή ενώπιον των Ευρωπαίων, ο Κρουζ απογειώνεται. Και η σάτιρα γίνεται πιο ενδιαφέρουσα.

Γιατί ο Ιναρίτου δεν χαρίζεται ούτε στην υποκριτική Ευρώπη ούτε στην αμερικανική αλαζονεία.

Και μετά αλλάζει το παιχνίδι.

Χτίζει ένα δεύτερο επίπεδο αφήγησης, όπου οι ίδιοι άνθρωποι αποκτούν διαφορετική υπόσταση και διαφορετική σχέση με τους ρόλους τους.

Η ιδέα είναι ευφυής. Αλλά η ένωση των δύο επιπέδων δεν λειτουργεί πάντα καλά.

Ο Ιναρίτου θέλει να μιλήσει για πολλά. Για την κλιματική κρίση. Το πετρέλαιο. Την πολιτική. Την ανδρική αλαζονεία. Την Ευρώπη. Την Αμερική. Και την τέχνη.

Σε μεγάλο βαθμό το πετυχαίνει. Γιατί οργανώνει την εικόνα, τα αντικείμενα και τον ήχο με αξιοθαύμαστη ακρίβεια.

Πουλιά. Φύση. Και το μονότονο χτύπημα ενός ρολογιού.

Όλα δημιουργούν ένα υπόγειο τέμπο.

Το βασικό μειονέκτημα της ταινίας είναι ότι ο Ιναρίτου εξηγεί υπερβολικά πολλά. Δεν εμπιστεύεται πάντοτε τον θεατή. Και συχνά του δίνει τα νοήματα έτοιμα.

Η σάτιρα είναι από τα δυσκολότερα είδη. Και ο Ιναρίτου κάποιες στιγμές χάνει το μέτρο.

Αγγίζει την υπερβολή.

Αλλά τελικά επανέρχεται.

Και αφήνει μια πικρή εικόνα.

Έναν κόσμο που ακόμη ψάχνει ποιος φταίει, ενώ η καταστροφή έξω από το θέατρο έχει ήδη αρχίσει.

Από την Πέμπτη 1/10 στους κινηματογράφους

The post Digger appeared first on screeneye.gr.

Έγκλημα/Δράμα/Θρίλερ, 117′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Nightcrawler / Night Call

Γλώσσα: Αγγλικά

Του Νταν Γκίλροϊ

Με τους Τζέικ Τζίλενχαλ, Ρενέ Ρούσο, Μπιλ Πάξτον, Ριζ Άχμεντ

Η δίχως ορίων επαγγελματική φιλοδοξία,  η κοινωνική ανέλιξη  πατώντας επί πτωμάτων, τα σαρκοβόρα ανθρώπινα ένστικτα, φωτίζονται εύστοχα αυτή τη φορά από τον Νταν Γκίλροϊ, στην αξιοπρόσεκτη, πρώτη ταινία του μεγάλου μήκους. Στον πυρήνα του, το δέλεαρ του, η αχαλίνωτη ροπή των ανθρώπων της τηλεόρασης και του δημοσιογραφικού κόσμου για  προσωπική προβολή και ανέλιξη, πορευμένος πάνω στον σκηνοθετικό δρόμο, πρωτίστως του  Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ (σε νοηματικό και αισθητικό επίπεδο) και δευτερευόντως του  Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν ( όσον αφορά την τεχνοτροπία).

Το Nightcrawler( Νυχτερινός Ανταποκριτής), είναι η ιστορία ενός άνεργου μικροαπατεώνα και  ολίγον σαλεμένου νέου, του Λου Μπλουμ (Τζέικ Τζίλενχαλ) λάτρη του αμερικανικού ονείρου, του κέρδους και της δημοσιότητας. Ένα βράδυ θα βρεθεί μπροστά σε ένα τροχαίο ατύχημα στο Λος Άντζελες. Από μπροστά του, περνάνε απεγνωσμένοι οπερατέρ, που επιθυμούν πρώτοι να καταγράψουν το συμβάν, για να το πουλήσουν σε τοπικούς τηλεοπτικούς σταθμούς. Ο ήρωας της ταινίας μας, μόλις ανακάλυψε το επάγγελμα που θα του προσφέρει αυτό που επιθυμεί. Αρχίζει να συλλέγει πληροφορίες από τη ραδιοσυχνότητα της αστυνομίας, γίνεται ένας νυχτόβιος εικονολήπτης, σε αναζήτηση συγκλονιστικών εικόνων από ατυχήματα, εγκλήματα και καταστροφές. Παράλληλα, προσεγγίζει τη Νίνα,  υπεύθυνη  τηλεοπτικής εκπομπής και ξεκινάει μαζί της συνεργασία. Μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο ανταγωνιστικός…αδίστακτος, ο θάνατος και η δυστυχία των άλλων είναι το εμπόρευμα του. Άραγε μέχρι που μπορεί να φτάσει η ανηθικότητα του; Το αφήνουμε σκόπιμα να αιωρείται.

Δεν χωράει αμφιβολία ότι ο Νταν Γκίλροϊ με το έργο αυτό συνεχίζει την κριτική για τη παραβίαση των ηθικών αρχών από τα μέσα ενημέρωσης, ένα από τα αγαπημένα θέματα πολλών ανεξάρτητων αμερικανών σκηνοθετών, την ίδια στιγμή όμως, επεκτείνει μερικώς τη πεσιμιστική-καταγγελτική του οπτική, για τη παρακμή ευρύτερα του κοινωνικού συνόλου και βεβαίως των νέων γενεών, που έχουν γαλουχηθεί  με αμφιλεγόμενες αρχές ” Να είσαι αυτοδημιούργητος, αν χρειαστεί να γίνεις άπληστος, καιροσκόπος και βίαιος”.

Ο  σκηνοθέτης δίνει μεγάλο βάρος στο κτίσιμο της διφορούμενης προσωπικότητας του Λου Μπλουμ αλλά και των μεθόδων του (γοητεία, κυνικότητα, ελιγμοί), όλοι οι χαρακτήρες που περνούν από μπροστά μας αποκαλύπτουν τη φαυλότητα της ίδιας της προσωπικότητας τους, πλην του νεαρού συνεργάτη του Μπλουμ,  του Μάρκους. Η ερμηνεία  του Τζέικ Τζίλενχαλ  μας υπενθυμίζει ότι αυτός ο ηθοποιός έφτασε δικαίως στα Όσκαρ ( Μυστικό του Brokeback Mountain), δέκα χρόνια πιο πριν- βέβαια με ένα άλλο, εντελώς διαφορετικό υποκριτικό στιλ-.Το μάτι του εδώ, κυριολεκτικά  γυαλίζει, είναι ύπουλος και μυστηριώδης. Πολλοί θα τον ταυτίσουν με τον Ράιαν Γκόσλινγκ, στον παραπλήσιο ρόλο, του “Drive”.  Κοινό τους σημείο, ότι ζουν και αναπνέουν μέσα σε ένα αυτοκίνητο και το γεγονός ότι συμπεριφέρονται σαν ρομπότ.

Αν δεν υπήρχε το Videodrome του Κρόνενμπεργκ, αν ο Νταν Γκίλροϊ άφηνε κατά μέρος την παρωχημένη αισθητική των 80s και την αναμασημένη λογική του politically correct και σαφώς εάν μπορούσε να ξεφύγει από τη δίωρη μονοδιάστατη  ηδονοβλεπτική οπτική της κατάστασης που περιγράφει και έδινε μια διαφορετική προοπτική, τότε θα μιλάγαμε για μια πραγματικά πολύ μεγάλη ταινία.

“Νυχτερινός Ανταποκριτής” από 5/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Tanweer/Village

The post Νυχτερινός Ανταποκριτής appeared first on screeneye.gr.