Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Δηλωμένος θαυμαστής των φιλοσόφων μας, ο Μεξικανός σκηνοθέτης Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, στο έργο “  Η Μορφή  του Νερού” διευρύνει  τους φιλοσοφικούς του στοχασμούς- όπως τους είχε αποτυπώσει στην γνωστότερη μέχρι τώρα ταινία του “Ο Λαβύρινθος του Πάνα”-, σε έναν ύμνο για τη θέση του Θαλή “πως η ψυχή είναι μία  υπόσταση που βρίσκεται σε κίνηση, όπως το νερό, το οποίο είναι ο καταλύτης των πάντων και δει της ανθρώπινης ύπαρξης”.

Διόλου τυχαίο δεν είναι, το γεγονός πως τα 2 δυσλειτουργικά άτομα της ιστορίας του- χωροχρονικά τοποθετημένη στην Βαλτιμόρη το 1962 -, η  μουγκή  καθαρίστρια του μυστικού εργαστηρίου και ο  άνθρωπος-αμφίβιο, είναι τα πιο αγνά, καθαρά και δοτικά πρόσωπα αυτής της ταινίας. Ο -διαχρονικός-  ρατσισμός της πλειοψηφίας των Αμερικανών και η ταξική ανισότητα,  με ευκρίνεια αποτυπώνονται, όπως και η καταπιεσμένη σεξουαλικότητα.  Κόντρα σε όλα αυτά τα “ωραία”, ο  Ντελ Τόρο επιλέγει να υποτιμήσει το ίδιο του το δημιούργημα, χρησιμοποιώντας mainstream διαλόγους και   αχρείαστες σκηνές splatter ( αίματα, κομμένα δάχτυλα κλπ). Το σάουντρακ του Αλεξάντρ Ντεσπλά δεν συγχρονιζόταν με την συγκεκριμένη ταινία, ενώ από την πρωτοκλασάτη ομάδα των ηθοποιών, ξεχωρίσαμε τον -για άλλη μια φορά σε ρόλο κακού- Μάικλ Σάνον. Η βασική πρωταγωνίστρια, η Σάλι Χόκινς διαθέτει φοβερά υποκριτικά χαρίσματα, δουλεμένα στο έπακρον από τον Γούντι Άλεν στο έργο “ Θλιμμένη Τζάσμιν”, αλλά όχι τόσο δουλεμένα από τον Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο.

Θα μπορούσε το έργο αυτό, να χαρακτηριστεί ένα άριστα σκηνοθετημένο λυρικό παραμύθι…με πλούσια νοήματα. Παρά τις όποιες ενστάσεις μας, ο Μεξικανός σκηνοθέτης, μπόρεσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να δημιουργήσει ένα κινηματογραφικό κομψοτέχνημα, χωρίς να έχει σε κάτι να ζηλέψει από τον  Σπίλμπεργκ και τον  Ζεμέκις.

Οι 13 οσκαρικές υποψηφιότητες είναι κάπως υπερβολικές.

“Η Μορφή του Νερού” από τις 15/2 στους κινηματογράφους

The post Η Μορφή του Νερού appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Θρίλερ, Μ. Βρετανία 2013

Του Ρίτσαρντ Αγιοάντε

Με τους Τζέσι Άιζενμπεργκ, Μία Βασικόφσκα,Γουάλας Σον, Σάλι Χόκινς

Η πρώτη  για το 2014 εισαγόμενη ταινία στην Ελλάδα με επίκεντρο ένα πρόσωπο με δύο εικόνες, βασισμένη στον Ντοστογιεφσκικό ήρωα  Πέτροβιτς Γκολιαντκιν, από τα χέρια  του πολυτάλαντου βρετανού καλλιτέχνη Ρίτσαρντ Αγιοάντε.

Ο Σάιμον(Τζέσι Άιζενμπεργκ) είναι ένας κουστουμαρισμένος και τυπικός υπάλληλος ενός οργανισμού που παραμένει σε μας άγνωστος μέχρι και το τέλος.Η παρουσία του στο χώρο εργασίας για 7 χρόνια είναι σχεδόν αόρατη. Δεν του δίνει κανείς ουσιαστική σημασία. Είναι γοητευμένος με τη συνάδελφο του Χάνα(Μία Βασικόφσκα) την οποία κατασκοπεύει κάθε βράδυ με τηλεσκόπιο, όπως ο Τζέιμς Στιούαρτ την Γκρεις Κέλι στον «Σιωπηλό Μάρτυρα» του Χίτσκοκ. Η καθημερινότητα του θα ανατραπεί από την εισβολή ενός άνδρα με την ίδια εμφάνιση αλλά με ακριβώς αντίθετα χαρακτηριστικά που θα σαγηνέψει τον περίγυρό του, το αφεντικό του, ονόματι Παπαδόπουλος και βεβαίως τη Χάνα, χάνοντας τη γη κάτω από τα πόδια του, με το πιστό του αντίγραφο να αξιοποιεί όλα τα μέσα για ιδίων όφελος.

Ο σκηνοθέτης υιοθετεί μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση κατασκευάζοντας όχι ένα κινηματογραφικό αλλά κατά βάση θεατρικό σκηνικό, μέσα σε χώρους κλειστούς, ελαφρώς σκουρόχρωμα φωτισμένους, με κωδικοποιημένους διαλόγους, με καλοδουλεμένους και τυποποιημένους δευτερεύοντες χαρακτήρες- που μπαινοβγαίνουν στο πλάνο-, για να έρθει ως κερασάκι στην τούρτα η μελέτη του κεντρικού πρωταγωνιστή,  ο οποίος βρίσκεται σε μια πρωτόγνωρη συναισθηματική και ψυχολογική κατάσταση -από την εμφάνιση του κλώνου του-, που δεν μπορεί ούτε να την κατανοήσει ούτε να την αντιμετωπίσει.

 Όλο αυτό που περιγράφουμε μοιάζει σαν να είναι βγαλμένο  από κάποια θεατρική σάτιρα του Λεβ Ντοντίν, του Αντρέι Βασίλεφ ή του δικού μας Στάθη Λιβαθινού που ασχολήθηκαν συστηματικά με τους ρώσους κλασικούς και ιδίως με τον Γκόγκολ – παρά από κάποια κοινή συμπόρευση του Αγιοάντε με τους κινηματογραφικούς Όρσον Γουέλς, Τέρι Γκίλιαμ ή Ντέιβιντ Λιντς όπως γράφτηκε κατά κόρον.

Η εξωτερική εμφάνιση του Τζέσι Άιζενμπεργκ ( Τhe Social Network)  ταιριάζει με τα χαρακτηριστικά των Σοβιετικού τύπου ηρώων και αποδίδει πειστικά και τους δύο αντιθετικούς ρόλους, που ο σκηνοθέτης του επεφύλασσε.

Κρατάμε αυτά τα θετικά, πρέπει όμως να αναφέρουμε ότι από ένα σημείο κι έπειτα ο ρυθμός είναι λιγότερο συναρπαστικός απ’ όσο θα τον θέλαμε. Θα μπορούσε ακόμα να χαρακτηριστεί -οδεύοντας προς το τέλος- και μονότονος. Ευθύνη φέρει και το γεγονός ότι το σενάριο δίνει μεγάλο βάρος στο θέμα της ταυτότητας και των εμφανών διαφορών  του ντροπαλού και κοινωνικά αδέξιου Σάιμον με τον δυναμικό δημοσιοσχετίστα Τζέιμς (πραγματικά είναι η μέρα με τη νύχτα) .

Έτσι ο Αγιοάντε βάζει  λαθεμένα στην άκρη αυτό καθαυτό το θέμα που έθεσε ο Ντοστογιέφσκι, πως δηλαδή η ανθρώπινη θέληση για απόλυτη ελευθερία συνθλίβεται όχι μόνο από προσωπικά σύνδρομα αλλά κι από το ασφυκτικό πλαίσιο  των κοινωνικών δομών, ταυτόχρονα  και της καταπιεστικής συμπεριφοράς των ανθρώπων που μας περιβάλλουν.

Περιμένουμε στις 6 Ιουνίου τον «Άνθρωπο Αντίγραφο » του Ντένις Βιλνέβ που λέγεται ότι πραγματεύεται το ίδιο θέμα για να κάνουμε συγκρίσεις.

“Ο Σωσίας” από 15/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Weird Wave-Odeon

The post Ο Σωσίας(The Double) appeared first on screeneye.gr.