Ιστορικό Δράμα, 138′, Γερμανία/Τουρκία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος:The Cut

Γλώσσα: Αγγλικά/ Αραβικά/ Τουρκικά

Του Φατίχ Ακίν

Με τους  Ταχάρ Ραχίμ, Σιμόν Αμπκαριάν, Μακράμ Κουρί, Χιντί Ζαχρά, Κεβόρκ Μαλικιάν

Με το έργο αυτό ολοκληρώνεται η κινηματογραφική  τριλογία του βραβευμένου Φατίχ Ακίν, που ξεκίνησε το 2004 για τον έρωτα,  (Μαζί, Ποτέ) συνέχισε το 2007  για το θάνατο (Η άκρη του Ουρανού) και τώρα στη  ” Μαχαιριά” ο ίδιος ο σκηνοθέτης, το χαρακτηρίζει έργο του διαβόλου.

Όπως κι αν το χαρακτηρίσει κανείς, η ουσία είναι ότι ξύνει πληγές, όχι τις δικές μας, αλλά των γειτόνων μας, όπου μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχουν αναγνωρίσει επίσημα τη γενοκτονία των Αρμενίων. Μάλιστα,  ο Φατίχ Ακίν δέχθηκε απειλές κατά της ζωής του, από την τουρκική ακροδεξιά.

Η ταινία ανοίγει με  χάρτη γεωγραφίας, που μας προσδιορίζει τον χώρο(το Μαρτίν της Νοτιοανατολικής Τουρκίας) και μια χρονολογία(1915).Ένας νεαρός Αρμένιος σιδηρουργός ο Ναζαρέτ, χωρίζεται βίαια από τη γυναίκα και τις δίδυμες του κόρες, από μια ομάδα ακραίων Οθωμανών στρατιωτών και μαζί με άλλους Αρμένιους  οδηγείται στην έρημο για να θανατωθεί. Στη διαδρομή βλέπουμε βιασμούς γυναικών, φρικτές δολοφονίες, χωριά να καταστρέφονται, η γενοκτονία σε όλο της, το εμετικό μεγαλείο.Η ώρα έφτασε. Αποκεφαλισμός. Οι Οθωμανοί δεν θα διαπράξουν αυτό το έγκλημα αλλά θα αναγκάσουν έναν Αρμένιο, να αποτελειώσει τον Ναζαρέτ. Αυτός διστάζει ,μα θα κάνει με το μαχαίρι τη κίνηση. Ο στρατός αποχωρεί, πιστεύοντας ότι είναι όλοι νεκροί. Ο ήρωας μας αντίθετα είναι ζωντανός αλλά μουγκός. Θα διασχίσει την έρημο, ψάχνοντας τους δικούς του. Θα μάθει αργότερα ότι η γυναίκα του πέθανε, όμως οι κόρες τους έχουν διασωθεί. Τότε ο Φατίχ Ακίν αλλάζει το σκηνικό και ακολουθεί τον απελπισμένο πατέρα στη μακροχρόνια οδύσσεια του, μέχρι να βρει κάποιο στοιχειό για την τύχη των παιδιών του. Θα φτάσει μέχρι την Αβάνα, ακόμα και στο Μισισιπή.

Σκεφτείτε, ότι είναι ο πρώτος  τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτης που δεν υπονοεί απλά την γενοκτονία των Αρμενίων, την δείχνει ξεκάθαρα.

Θέλοντας βέβαια να αποφύγει τις ακραίες αντιδράσεις εντός Τουρκίας, καμουφλάρει το πολιτικοιστορικό γεγονός και δίνει από τα μισά του έργου κι έπειτα,  όλο του το κινηματογραφικό βάρος , σε αυτό που θα ονομάζαμε “κοινωνικό σινεμά”…ένας πατέρας που ψάχνει τα παιδιά του.

Την αισθανθήκαμε τη ροπή προς το μελό σε κάποιες στιγμές, ιδίως όταν ο Ναζαρέτ πληροφορείται διάφορα περιστατικά και ατυχίες της ζωής των κοριτσιών, αλλά πάντα  βρίσκεται στο σωστό σημείο , την λάθος ώρα.

Μία και μοναδική είναι η  χαριτωμένη στιγμή που σπάει για λίγα δευτερόλεπτα το σκληρό δράμα, όταν ο άφωνος ήρωας  θα “συναντήσει “το βωβό σινεμά του Τσάρλι Τσάπλιν.  Ο Ακίν συνδέει δυο χώρες φαινομενικά διαφορετικές. Κούβα και Αμερική. Την Αμερική δε,  τη κτυπάει με το γάντι.

Το Soundtrack παίζει καθοριστικό παράγοντα στον τρόπο με τον οποίο οι θεατές διατηρούνται σε εγρήγορση. Ο πρωταγωνιστής δεν είναι Τούρκος, είναι ο Γαλλοαλγερινός Ταχάρ Ραχίμ, γνωστός από την ταινία ” Προφήτης” και “Παρελθόν” και είναι κάτι περισσότερο από εξαιρετικός.

Οι έντονοι συσχετισμοί  και συνειρμοί μιας ιστορίας 110 χρόνων, πίσω από τα δραματικά γεγονότα που συμβαίνουν -τις ανήσυχες μέρες που διανύουμε-σε Ιράκ, Συρία και Παλαιστίνη και η εξαιρετική αισθητική αποτύπωση των συμβάντων, καθιστούν το έργο ως ένα από τα πιο καθηλωτικά φιλμ της χρονιάς.

“Η Μαχαιριά” από 5/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Η Μαχαιριά appeared first on screeneye.gr.

Αισθηματική κομεντί / Δράμα, 120΄, Γαλλία, 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Samba

Γλώσσα: Γαλλικά

Των Ερίκ Τολεντανό, Ολιβιέ Νακάς

Με τους: Ομάρ Σι, Σαρλότ Γκενσμπούργκ, Ταχάρ Ραχίμ, Ίζια Ιζλαν

Σαμπά είναι το όνομα ενός Σενεγαλέζου πολιτικού πρόσφυγα, που διαμένει παράνομα στο Παρίσι και αγωνίζεται για τη νομιμοποίηση του. Μέσα στον κυκεώνα της γαλλικής γραφειοκρατίας θα γνωρίσει την Άλις(Σαρλότ Γκενσμπούργκ), μια ψυχολογικά εξουθενωμένη εθελόντρια σε γραφείο βοήθειας αλλοδαπών. Η νεαρή στην κατάσταση που βρίσκεται, σίγουρα το τελευταίο πράγμα που θα επιθυμούσε να της συμβεί, είναι να ακούει διαμαρτυρίες και φωνές από εξαγριωμένους μετανάστες, όταν η αίτηση τους για κάρτα νόμιμης παραμονής, απορρίπτεται. Ο Σαμπά (Ομάρ Σι) είναι ένας από αυτούς. Η Άλις εκρήγνυται ο Σαμπά αμύνεται και το περιστατικό αυτό θα γίνει η αφορμή έτσι ώστε οι δύο μας ήρωες να βρεθούν κοντά και να αναπτύξουν μια δυνατή φιλία κι ένα μακροχρόνιο φλερτ.

Σκηνοθετημένο από το κινηματογραφικό γαλλικό δίδυμο Ερίκ Τολεντανό, Ολιβιέ Νακάς των πέντε ταινιών και της μιας τεράστιας επιτυχίας, τους « Άθικτους» (2011) , το έργο αυτό χαρακτηρίζεται από το προτέρημα ότι οι δημιουργοί του δεν θα αντιγράψουν την εμπορικά πετυχημένη συνταγή του πρόσφατου παρελθόντος. Αφήνουν βεβαίως προς το τέλος το γνώριμο συγκινησιακό και feel-good στίγμα τους-με δόσεις έξυπνου χιούμορ- παράλληλα όμως μέσα από τις ομόκεντρες ιστορίες που ξετυλίγονται, θα διερευνήσουν το κοινωνικό θέμα της μετανάστευσης, από το φακό ενός έντιμου προσώπου όπως ο Σαμπά, όπου ο ίδιος πατάει στο δρόμο της νομιμότητας και η κρατική αναλγησία τον πετάει στο δρόμο της παρανομίας.
Πρόκειται για θέμα ταμπού. Η γαλλική κοινωνία το τελευταίο διάστημα δείχνει σε αυξημένο βαθμό τα ξενοφοβικά της σύνδρομα, οι σκηνοθέτες εδώ φαίνεται να αδιαφορούν από το να γίνουν αρεστοί στους πάντες -στρογγυλοποιώντας την κινηματογραφική τους οπτική- και θα ακολουθήσουν τα βήματα των αδελφών Νταρντέν, του Άκι Καουρισμάκι, αναδεικνύοντας το μεγαλείο του ανθρωπισμού.

Παράλληλα η ρομαντική πλευρά της ταινίας δίνει όλο της το βάρος στην εγκεφαλική χημεία που αναπτύσσεται ανάμεσα στην Γαλλίδα Άλις και τον Σενεγαλέζο Σαμπά-αποφεύγοντας σκόπιμα τις ερωτικές σκηνές-, τοποθετώντας σε περίοπτη θέση την ανάγκη τους για αλληλό-κατανόηση και συντροφικότητα, δύο πρόσωπα που ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες αλλά καταλήγουν ψυχικά τραυματισμένοι και αποξενωμένοι από το κοινωνικό σύνολο.

Ο Σαμπά στην πορεία του έργου αποκτά έναν απρόσμενο φίλο, τον επίσης μετανάστη από τη « Βραζιλία» Walid dit Wilson, τον οποίο ερμηνεύει ο εξαιρετικός ηθοποιός Ταχάρ Ραχίμ( Το Παρελθόν), ο οποίος δίνει έναν χαριτωμένο και παιχνιδιάρικο τόνο στην ταινία.
Κάποιες συγκυρίες και συμπτώσεις που φαντάζουν εξωπραγματικές -δυστυχώς-δεν αποφεύγονται, όσο η ταινία πλησιάζει τις δύο ώρες, χρονική διάρκεια που θα μπορούσε να περιοριστεί.

Στο ίδιο νηφάλιο τέμπο με το «Νυμφομάνιακ» βρίσκεται η Σαρλότ Γκενσμπούργκ, με τους σκηνοθέτες να μην αφήνουν την ευκαιρία να πάει χαμένη και να προσθέτουν κάποιες ευρηματικές ατάκες που να παραπέμπουν στην ηρωίδα του Τρίερ( όπως η στιγμή που η Άλις θα αναφερθεί στις ακόρεστες σεξουαλικές της επιθυμίες).

The post Samba appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντικό δράμα, 94, Γαλλία 2013, Γλώσσα: Γαλλικά

της Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι

Με τους Λεά Σεντού, Ταχάρ Ραχίμ, Ντενίς Μενοσέτ

Ένα επιβλητικό σκηνικό με φόντο πυρηνικό σταθμό της Γαλλίας, μια χούφτα εποχικοί κακοπληρωμένοι εργαζόμενοι που κάνουν πάντα τη βρώμικη δουλειά, και το βάρος της ιστορίας πέφτει πάνω στον νέο-προσληφθέντα  Γκάρι, που ερωτεύεται τη σύντροφό ενός συναδέλφου του.

Όταν ο Γκάρι αγγίζει τα επιτρεπτά όρια ραδιενέργειας, τότε θεωρεί ότι δεν έχει άλλη επιλογή από το να το κρύψει. Κυριαρχεί ο φόβος της απώλειας της δουλειάς του αλλά και ο κίνδυνος να τιναχτεί στον αέρα η σχέση που πάει να κτίσει με την Κάρολ.

Το έργο φέρει κάτι από την αύρα του παλιού γαλλικού σινεμά, το λιτό στιλ, ο ρεαλισμός, η μεταφυσική υπέρβαση θυμίζουν Μπρεσόν. Η πρώτη σκηνή μέσα σε ένα τρένο θα μας παραπέμψει στον « Πορτοφολά» του 1959.

Η γεννηθείσα το 1980 Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι θα κερδίσει κατά το ήμισυ το στοίχημα. Η ιδέα της να «διαβρώσει» το εν εξελίξει ερωτικό τρίγωνο με μια έμμεση κριτική στη κουλτούρα της ολιγάριθμης πια  Γαλλικής εργατικής τάξης -που με δέλεαρ το εύκολο χρήμα οι εργαζόμενοι θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους-, είναι έξυπνη και δίδεται κινηματογραφικά με τρόπο ρεαλιστικό-ντοκιμενταρίστικο και  ποιητικό.Οι σκηνές που ο Γκάρυ είναι εκτός πλάνου, μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, σε μια κομψή και βήμα-βήμα αποκάλυψη ενός  άδολου προσώπου αλλά με τουπέ κι αέρα, που με τις αδέξιες του επιλογές θα περιπλέξει τις διαπροσωπικές του σχέσεις.

Ωστόσο η Ζλοτόφσκι με τον  τρόπο που ξεδιπλώνει  την ιστορία πιθανόν να κουράσει ακόμα και το δοκιμασμένο σινεφίλ κοινό γιατί η  πλοκή οδηγείται κάποια στιγμή σε τέλμα.Χαρακτήρες που εμφανίζονται κι εν ριπή οφθαλμού εξαφανίζονται αδικαιολόγητα, όπως του νεαρού Τζερνό,  με άσκοπες λεκτικές επαναλήψεις των 2 βασικών πρωταγωνιστών στα μυστικά τους ραντεβού, ιδίως με μια φλου- απροσδιόριστη σκηνοθετική κατεύθυνση που οδηγεί σε ένα φινάλε όμοιο με μια μπανάλ ιστορία αγάπης και σίγουρα κατώτερο των αρχικών μας προσδοκιών.

Πάρα ταύτα, η νεαρή σκηνοθέτις δεν έκανε μια ταινία για να τη ρίξουμε στη πυρά και δικαιολογημένα βρέθηκε μέχρι το πειραματικό τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών. Η Λεα Σεντού είναι μια ανερχόμενη σταρ με μεγάλες δυνατότητες. Το απέδειξε στη « Ζωή της Αντέλ» αλλά κι εδώ σε έναν ρόλο εξίσου κοινωνικά περιθωριακό και έντονα ερωτικό.

Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας για την Λεά Σεντού στο Φ. Καννών 2013

“Grand Central” από 20/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

The post Grand Central appeared first on screeneye.gr.

Δράμα,111′ Γαλλία 2012 Γλώσσα: Γαλλικά

του Γιοακίμ Λαφός

Με τους Εμιλί Ντεκέν, Ταχάρ Ραχίμ, Νιλς Άρεστρουπ, Στεφάν Μπισό

Στις 28 Φεβρουαρίου του 2007 και η 41 ετών Βελγίδα Ζενεβιέβ Λερμίτ αποπειράται να αυτοκτονήσει, έπειτα από μια μακρά περίοδο ψυχολογικής ανισορροπίας, που της θόλωσε το μυαλό, δολοφονώντας με ένα κουζινομάχαιρο τα πέντε της παιδία.

Ο συμπατριώτης της Γιοακίμ Λαφός, εμπνέεται από το τραγικό περιστατικό που έγινε πρώτο θέμα σε όλο τον κόσμο, αλλάζει τα ονόματα, και ξεδιπλώνει καρέ- καρέ τη γνωριμία της γυναίκας με τον μετέπειτα σύζυγο της,  μέσα σε ένα γάμο που από μεγάλος έρωτας θα καταλήξει για αυτήν παγίδα, εγκλωβισμός και μαρτύριο.Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Καννών το 2012, (εκεί την είδαμε) αλλά δεν προκάλεσε σάλο όπως γράφτηκε σε εγχώρια και ξένα μέσα.

Ο Μαροκινός Μουνίρ ζει στο σπίτι του γιατρού Πίνγκετ στο Βέλγιο που του εξασφαλίζει μια οικονομικά άνετη ζωή. Ερωτεύεται τη Μουριέλ και της κάνει πρόταση γάμου.Ο Πινγκέτ τους παροτρύνει να μείνουν και οι τρεις στο σπίτι του. Ο τρόπος που εξελίσσεται η υπόθεση μας κάνει να σκεφτούμε ότι εδώ θα υπάρξει ένα ερωτικό τρίγωνο, αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Ο Μουνίρ αρχίζει να αποκαλύπτει βίαιες πτυχές του εαυτού του προς τη γυναίκα και τα παιδιά του. Η Μουριέλ μέσα σε ένα σπίτι που δεν είναι δικό της, και με την πλήρη απομυθοποίηση του συντρόφου της, οδηγείται σιγά-σιγά σε παράκρουση.

Ο Βέλγος σκηνοθέτης επιλέγει να κινηματογραφήσει την ηρωίδα του, τον άντρα της και τα υπόλοιπα πρόσωπα με κάποια απόσταση. Οι περισσότερες εσωτερικές λήψεις δημιουργούν σκόπιμη αποστασιοποίηση, που προφανώς θέλουν να καταδείξουν την ουδέτερη  στάση του Λαφός για τα τραγικά γεγονότα που έπονται.

Είναι όμως ουδέτερη; Μόνο στο παιχνίδι με την  κάμερα, δηλαδή στο τεχνικό κομμάτι,  γιατί ο Λαφός θα πάρει μια μονόπλευρη θέση στοχοποιόντας τον μουσουλμάνο σύζυγο και τις οπισθοδρομικές του αντιλήψεις που πηγάζουν από τη θρησκεία του.

Αυτή του η θολή και νευρική τοποθέτηση « το παίζω ουδέτερος αλλά δεν είμαι»  θα φέρει σε μερικούς από μας τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτό που προσδοκούσε. Αναπόφευκτα δημιουργεί ένα άσκοπο περιτείχισμα ανάμεσα στο κοινό και στους πρωταγωνιστές του έργου, που σε μένα προκάλεσε και εκνευρισμό, γιατί δεν μπορούσα επί μακρόν να αντιληφθώ το λόγο που γυρίστηκε η ταινία, από τη στιγμή που το ψυχολογικό θρίλερ είναι ψυχολογικό μόνο κατ’ όνομα, και αφήνει εκτός παιχνιδιού τον θεατή, για να καταλήξει να χάσει το έργο την όποια δύναμη του, ακόμα κι αν έκρυβε έναν άσσο στο μανίκι για το φινάλε.

Ο Λαφός προσπάθησε να δημιουργήσει μια ταινία συμπυκνώνοντας στοιχεία από τους συμπατριώτες του αδελφούς Νταρντέν( η επιλογή της πρωταγωνίστριας από την «Ροζέτα» Εμιλί Ντεκέν εκεί παραπέμπει) και κάτι από το «Μωρό της Ρόζμαρι» του Πολάνσκι, αλλά ο συνδυασμός δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχής. Οι Νταρντέν κι ο Πολάνσκι σχεδόν  σε όλες τους τις ταινίες παίζουν άριστα με τα εκφραστικά μέσα του κινηματογράφου, και η ατμόσφαιρά τους έχει στο επίκεντρο τις ισχυρές ερμηνείες, που μπορούν να προκαλούν έντονα συναισθήματα. Εδώ υπάρχει βαρετή αφήγηση άσκοπων λεπτομερειών από την καθημερινότητα των ηρώων. Οι παρενέργειες της κατάθλιψης, της απώλειας της λογικής και η παράνοια, όταν γίνονται σε μας αντιληπτές ,είναι πια αργά, γιατί όλο αυτό που βλέπουμε μοιάζει εντελώς ασύνδετο και ξεκομμένο από το υπόλοιπο κομμάτι της ταινίας.

Πέρα από τη Λογική από 6/3 στους κινηματογράφους σε διανομή One From the Heart

The post Πέρα από τη Λογική(Our Children) appeared first on screeneye.gr.