Δράμα,117′, Η.Π.Α 2013

Του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκρίν

Με τους Νίκολας Κέιτζ Τάι Σέρινταν,Γκάρι Πόουλτερ, Σοθ Ροκ, Χίδερ Κάφκα

Η ατομική εξαθλίωση και η εγχώρια αμερικάνικη εγκληματικότητα ανιχνεύονται περίτεχνα και εξονυχιστικά. Αντιπαραβάλλονται τα σκληρά οικογενειακά βιώματα ενός ώριμου άνδρα και ενός εφήβου αγοριού. Οι παράλληλες διαδρομές τέμνονται και οι δύο ζωές θα γίνουν ένα. Αυτή η έξυπνη τακτική είναι και το πιο ελκυστικό κομμάτι του έργου. Καθ’ όλη τη διάρκεια υποβόσκει η βία, που κάποια στιγμή θα εμφανιστεί σε όλες τις μορφές της. Ο παλιός καλός Γκόρντον Γκρίν επέστρεψε για τα καλά!

Ένα μέρος των κριτικών κινηματογράφου και της κοινής γνώμης ζητούσε επίμονα από τον 39χρονο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκρίν να επιστρέψει σε αυτό που το ονόμαζαν « Ο παλιός καλός Γκόρντον Γκρίν» , αναφερόμενοι στις πιο σινεφίλ ταινίες του ,όπως για παράδειγμα   το »Tζορτζ Oυασινγκτον» »  ή  το  « Όλα τα Αληθινά Κορίτσια». Τους έκανε τη χάρη  πριν από μερικούς μήνες,  με τον «Γελαστό Πρίγκιπα » που προβλήθηκε και στις ελληνικές αίθουσες τον περασμένο Δεκέμβριο.

Με το «Joe» ο ταλαντούχος αμερικανός σκηνοθέτης συνεχίζει περίπου στο ίδιο μοτίβο και κρατιέται οριακά -θα λέγαμε και επιτυχημένα- πάνω στη λεπτή διαχωριστική γραμμή, που χωρίζει το mainstream σινεμά από το ανεξάρτητο. Τοποθετεί ξανά το σκηνικό του σε μια φτωχογειτονιά του  Ώστιν,  μέσα σε ένα τοπίο  ζοφερό και διαβολικό, σε μια εύστοχη περιγραφή του κοινωνικού στάτους των ηρώων και αντί-ηρώων του. Θα μας θυμίσει με αυτό τον τρόπο την« Νεμπράσκα» του Αλεξάντερ Πέιν, μόνο όμως ως προς τη συγκεκριμένη  πλευρά.

Στο « Joe»  καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου  υποβόσκει  η ένταση και η βία, που κάποια στιγμή θα εμφανιστεί σε όλες τις μορφές της.

Ο Γκριν “ζωγραφίζει” στην οθόνη  τους δύο ανδρικούς  χαρακτήρες, που τους χωρίζουν περίπου 30 χρόνια. Ο Τζο είναι κοντά στα 45, ο Γκάρι μόλις 15. Για τον Τζο (Νίκολας Κέιτζ) δεν γνωρίζουμε πολλά. Υπάρχει μια ιστορία από το παρελθόν που αρχικά κρύβεται αλλά διαρκώς υπονοείται.  Ξέρουμε  μόνο ότι διευθύνει μια εταιρεία ξυλείας. Επισκέπτεται συχνά τους γονείς του οι οποίοι υποφέρουν από διάφορες «εξαρτήσεις»,  όμως το ίδιο συμβαίνει και με τον νεαρό Γκάρι (Τάι Σερινταν) με τον πατέρας του να  είναι αλκοολικός και χρόνια άνεργος . Ο μικρός  Γκάρι θα ζητήσει δουλειά από τον Τζο αυτός θα του την προσφέρει, όμως τα χρήματα θα πηγαίνουν στη τσέπη του πατέρα του, που με βία τα εισπράττει.

Η απεικόνιση των δύο προσώπων σκηνοθετείται  με σοφία από τον Γκόρντον Γκρίν, γιατί διαρκώς υπονοεί και  αντιπαραβάλλει  τα  σκληρά οικογενειακά βιώματα ενός άνδρα και  ενός εφήβου αγοριού. Οι παράλληλες διαδρομές τέμνονται και οι δύο ζωές θα γίνουν ένα. Αυτή η έξυπνη τακτική είναι και το πιο ελκυστικό κομμάτι του έργου.  Ηθελημένα ή μη υιοθετεί ένα μοντέλο των κοινωνικών θεωριών και της εξελικτικής ψυχολογίας που λέει ότι δεν είναι απαραίτητο η επιθετικότητα, η κακοποίηση,  και η βία που δέχεται ένα παιδί,  ότι θα οδηγήσει απαραίτητα και το ίδιο σε καταχρηστική και ανάλογη συμπεριφορά στο μέλλον.

Έτσι λοιπόν, ο Γκόρντον Γκριν παίζει με τη κάμερα και τις παράλληλες διαδρομές, ένα παιχνίδι όπου ο Τζο και ο Γκάρι θα βρουν από κοινού τις εσωτερικές τους άμυνες, θα αρχίσει να τους δένει μια ιδιότυπη φιλία, σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα  εμποδίων, ανηθικότητας  και αντιποίνων.

Ο σκηνοθέτης 11 χρόνια πριν, παρουσίασε την ταινία  « Κύμα Οργής» που διαδραματιζόταν πάλι στον αμερικάνικο νότο και εξερευνούσε την ατομική εξαθλίωση και την  εγχώρια εγκληματικότητα. Εκείνο το έργο αδυνατούσε να δει τους χαρακτήρες πίσω από το εξωτερικό περιτύλιγμα, αντίθετα εδώ περίτεχνα κι εξονυχιστικά τους ανιχνεύει.

Το « Joe» έχει και τα προβλήματα του,   ως απόρροια των διαχρονικών αδυναμιών του δημιουργού του. Ο Γκόρντον Γκριν σχεδόν πάντα αντιμετώπιζε τα φινάλε των ταινιών του σε μια λογική « άντε να τελειώνουμε». Έτσι κι εδώ δεν θα αποφύγει τα ατοπήματα, η διάρκεια του έργου είναι μεν μεγάλη αλλά η εξέλιξη την ιστορίας δεν θα φέρει την έκπληξη. Ένα τέλος προβλέψιμο ήδη από τα αρχικά στάδια της ιστορίας.

Ο Νίκολας Κέιτζ δεν έπαιξε έναν πολύ διαφορετικό ρόλο από αυτόν που μας έχει συνηθίσει. Κεντρίζει τα βλέμματα με τη γενειάδα και με το κρυφό-επιθετικό προφίλ  του, αλλά σίγουρα τον έχουμε δει και σε πιο δυνατές ερμηνείες.

Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του Φ. Βενετίας 2013

“Joe” από 7/8 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos-Seven

The post Joe appeared first on screeneye.gr.

Ένα κομμάτι  των κριτικών και της κοινής γνώμης ζητούσε επίμονα από τον 38χρονο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκρίν να επιστρέψει σε αυτό που το ονόμαζαν « Ο παλιός καλός Γκόρντον Γκρίν» , αναφερόμενοι στις πιο σινεφίλ ταινίες του ,όπως για παράδειγμα  με το »Tζορτζ Oυασινγκτον» »  ή με το  « Όλα τα Αληθινά Κορίτσια». Τους έκανε τη χάρη  πριν από μερικούς μήνες,  με το « Prince Avalanche» που προβλήθηκε στα Φεστιβάλ Σάντανς και Βερολίνου , και σύντομα θα βρίσκεται και στις ελληνικές αίθουσες.

Με το «Joe» ο ταλαντούχος αμερικανός σκηνοθέτης κρατιέται οριακά, και θα λέγαμε και επιτυχημένα,  πάνω στη λεπτή διαχωριστική γραμμή που χωρίζει το mainstreamσινεμά από το ανεξάρτητο. Τοποθετεί ξανά το σκηνικό του σε μια φτωχογειτονιά του  Ώστιν,  μέσα σε ένα τοπίο έντονα αποπνικτικό και ζοφερό, σε μια εύστοχη περιγραφή του κοινωνικού στάτους των ηρώων και αντί-ηρώων του. Θα μας θυμίσει με αυτό το τρόπο την« Νεμπράσκα» του Αλεξάντερ Πέιν, μόνο όμως ως προς το συγκεκριμένο  κομμάτι.

Στο « Joe»  καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου  υποβόσκει  η ένταση και η βία, που κάποια στιγμή θα εμφανιστεί σε όλες τις μορφές της.

Ο Γκριν ζωγραφίζει» στην οθόνη  τους δύο ανδρικούς  χαρακτήρες, που τους χωρίζουν περίπου 30 χρόνια. Ο Τζο είναι κοντά στα 45, ο Γκάρι μόλις 15. Για τον Τζο (Νίκολας Κέιτζ) δεν γνωρίζουμε πολλά. Υπάρχει μια ιστορία από το παρελθόν που κρύβεται αρχικά.  Ξέρουμε  μόνο ότι διευθύνει μια εταιρεία ξυλείας. Επισκέπτεται συχνά τους γονείς του που φαίνεται να έχουν διάφορες «εξαρτήσεις»,  όμως το ίδιο συμβαίνει και με τον νεαρό Γκάρι (Τάι Σερινταν) που ο πατέρας του είναι αλκοολικός και χρόνια άνεργος . Ο Γκάρι θα ζητήσει δουλειά από τον Τζο αυτός θα του την προσφέρει, όμως τα χρήματα θα πηγαίνουν στη τσέπη του πατέρα του, που με βία τα εισπράττει.

Η απεικόνιση των δύο προσώπων σκηνοθετείτε με σοφία από τον Γκόρντον Γκρίν, γιατί διαρκώς αντιπαραβάλλει  τα βιώματα ενός άνδρα κι ενός έφηβου. Αυτή η τακτική είναι και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του έργου.  Ηθελημένα ή μη υιοθετεί ένα μοντέλο των κοινωνικών θεωριών και της εξελικτικής ψυχολογίας που λέει ότι δεν είναι απαραίτητο η επιθετικότητα, η κακοποίηση,  και η βία που δέχεται ένα παιδί,  ότι θα οδηγήσει απαραίτητα και το ίδιο σε καταχρηστική και ανάλογη συμπεριφορά στο μέλλον.

Έτσι λοιπόν ο Γκόρντον Γκριν παίζει με τη κάμερα και τις παράλληλες διαδρομές, ένα παιχνίδι όπου ο Τζο και ο Γκάρι θα βρουν από κοινού τις εσωτερικές τους άμυνες, θα αρχίσει να τους δένει μια ιδιότυπη φιλία, σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα  εμποδίων, ανηθικότητας  και αντιποίνων.

Ο σκηνοθέτης πριν 10 χρόνια περίπου, παρουσίασε την ταινία  « Κύμα Οργής» που διαδραματιζόταν πάλι στον αμερικάνικο νότο και εξερευνούσε την ατομική εξαθλίωση και την  εγχώρια εγκληματικότητα. Εκείνο το έργο αδυνατούσε να δει τους χαρακτήρες πίσω από αυτό που φαίνονταν, ενώ εδώ τους βλέπει.

Αλλά το « Joe» έχει και τα προβλήματα του,   ως απόρροια των διαχρονικών αδυναμιών του δημιουργού του. Ο Γκόρντον Γκριν σχεδόν πάντα αντιμετωπίζει τα φινάλε των ταινιών του νευρικά και άγαρμπα. Έτσι κι εδώ δεν θα αποφύγει τα ατοπήματα, με τη μεγάλη διάρκεια του έργου αλλά κυρίως  με το προβλεπόμενο, και χωρίς κανένα νόημα τέλος.

Ο Νίκολας Κέιτζ δεν έπαιξε έναν πολύ διαφορετικό ρόλο από αυτόν που μας έχει συνηθίσει. Κεντρίζει τα βλέμματα με τη γενειάδα και με το κρυφό-επιθετικό προφίλ  του αλλά σίγουρα  τον έχουμε δει σε πιο δυνατές ερμηνείες.

The post Joe του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν: Κριτική απο Φ. ΒενετίαςJoe appeared first on screeneye.gr.