Ο Ντίγκερ Ρόκγουελ ξυπνά στο αριστοκρατικό υπνοδωμάτιό του, με τη γάτα του, τη Μάγκι, στην αγκαλιά. Τη λούζει και αφήνει το προσωπικό να τη στεγνώσει.

Ο Ιναρίτου στήνει εξαρχής έναν άνθρωπο αποκομμένο από την πραγματικότητα. Κλεισμένο σε έναν κόσμο όπου τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τη δική του άνεση.

Και ο αγνώριστος Τομ Κρουζ, με βαμμένα μαλλιά, προγούλια και πλαδαρό σώμα, δίνει μία από τις πιο τολμηρές ερμηνείες της καριέρας του.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι αποφεύγει να ερμηνεύσει τον Ντίγκερ με τον εύκολο τρόπο. Δεν τον κάνει απλώς καρικατούρα. Τον βλέπει και ως ένα γελοίο, αλλά και επικίνδυνο πρόσωπο.

Ο Ντίγκερ είναι κληρονόμος μιας πετρελαϊκής αυτοκρατορίας. Που πέρασε από τον παππού στον πατέρα και ύστερα σε εκείνον.

Ο Ιναρίτου χρησιμοποιεί αυτό το γεγονός για να μιλήσει για μια εξουσία κληρονομική, αυτάρκη και βαθιά πεπεισμένη ότι δεν χρειάζεται να λογοδοτεί.

Η παραπομπή στη ρητορική του Τραμπ είναι ευδιάκριτη. Ίσως μάλιστα υπερβολικά ευδιάκριτη.

Όταν ο Ντίγκερ ενημερώνεται ότι ο παγετώνας στη Γροιλανδία έχει μετακινηθεί και ότι η δραστηριότητα της εταιρείας του έχει προκαλέσει διαρροή μεθανίου, αρνείται τα πάντα. Κατηγορεί τους άλλους. Ποτέ όμως τον εαυτό του.

Απέναντί του στέκεται ο Γκανές του Ριζ Άχμεντ. Ένα από τα ελάχιστα καθαρά ηθικά πρόσωπα της ταινίας.

Στη σκηνή ενώπιον των Ευρωπαίων, ο Κρουζ απογειώνεται. Και η σάτιρα γίνεται πιο ενδιαφέρουσα.

Γιατί ο Ιναρίτου δεν χαρίζεται ούτε στην υποκριτική Ευρώπη ούτε στην αμερικανική αλαζονεία.

Και μετά αλλάζει το παιχνίδι.

Χτίζει ένα δεύτερο επίπεδο αφήγησης, όπου οι ίδιοι άνθρωποι αποκτούν διαφορετική υπόσταση και διαφορετική σχέση με τους ρόλους τους.

Η ιδέα είναι ευφυής. Αλλά η ένωση των δύο επιπέδων δεν λειτουργεί πάντα καλά.

Ο Ιναρίτου θέλει να μιλήσει για πολλά. Για την κλιματική κρίση. Το πετρέλαιο. Την πολιτική. Την ανδρική αλαζονεία. Την Ευρώπη. Την Αμερική. Και την τέχνη.

Σε μεγάλο βαθμό το πετυχαίνει. Γιατί οργανώνει την εικόνα, τα αντικείμενα και τον ήχο με αξιοθαύμαστη ακρίβεια.

Πουλιά. Φύση. Και το μονότονο χτύπημα ενός ρολογιού.

Όλα δημιουργούν ένα υπόγειο τέμπο.

Το βασικό μειονέκτημα της ταινίας είναι ότι ο Ιναρίτου εξηγεί υπερβολικά πολλά. Δεν εμπιστεύεται πάντοτε τον θεατή. Και συχνά του δίνει τα νοήματα έτοιμα.

Η σάτιρα είναι από τα δυσκολότερα είδη. Και ο Ιναρίτου κάποιες στιγμές χάνει το μέτρο.

Αγγίζει την υπερβολή.

Αλλά τελικά επανέρχεται.

Και αφήνει μια πικρή εικόνα.

Έναν κόσμο που ακόμη ψάχνει ποιος φταίει, ενώ η καταστροφή έξω από το θέατρο έχει ήδη αρχίσει.

Από την Πέμπτη 1/10 στους κινηματογράφους

The post Digger appeared first on screeneye.gr.