Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το «A Complete Unknown»  του Τζέιμς Μάνγκολντ (Walk the Line) εξερευνά την καθοριστική τετραετία στη ζωή του Μπομπ Ντίλαν, από το 1961 έως το 1965, σε μια ταραγμένη Αμερική που δοκιμάζεται από τον πόλεμο στο Βιετνάμ, την κρίση στην Κούβα και τους αγώνες για φυλετική ισότητα.

Παρότι  η ταινία καταφέρνει να αναδείξει τη μουσική του Ντίλαν, η αφήγηση υστερεί στη διαμόρφωση των δευτερευόντων χαρακτήρων, περιορίζοντας τη συναισθηματική δυναμική της ιστορίας.

Η ταινία ξεκινά με τον Ντίλαν να επισκέπτεται τον άρρωστο Γούντι Γκάθρι, τον θρυλικό τραγουδοποιό της φολκ μουσικής, στο νοσοκομείο Greystone. Η σκηνή αυτή αποτελεί έναν συγκινητικό φόρο τιμής, με τον Ντίλαν να εκφράζει τον θαυμασμό του μέσα από το τραγούδι “Song to Woody“. Ο Πιτ Σίγκερ, ως εμβληματικός εκπρόσωπος της παραδοσιακής φολκ μουσικής, ενσαρκώνεται υποδειγματικά από τον Έντουαρντ Νόρτον. Η ρήξη τους στο Newport Folk Festival το 1965, όπου ο Ντίλαν αποχωρεί από τον ακουστικό ήχο και περνά στον ηλεκτρικό, είναι μία από τις ισχυρές και φορτισμένες σκηνές  της ταινίας, αναδεικνύοντας το πολιτιστικό και καλλιτεχνικό χάσμα της εποχής.

Οι γυναικείες φιγούρες που διαμόρφωσαν την πορεία του Ντίλαν αποδίδονται εξαιρετικά από τη Μόνικα Μπάρμπορο και την Ελ Φάνινγκ.

Η Μπάρμπορο αποτυπώνει έντονα την ένταση και τη σύνδεση της Τζόαν Μπαέζ με τον Ντίλαν, ειδικά στη σκηνή όπου τραγουδούν μαζί το “With God on Our Side“.

Αντίστοιχα, η Φάνινγκ, ως Σουζ Ροτόλο, αποδίδει με ευαισθησία την απογοήτευση και την απομόνωση της Ροτόλο, ειδικά σε στιγμές όπως εκείνη που παρακολουθεί τον Ντίλαν να γράφει στίχους, ενώ παραμένει αποξενωμένη.

Από την άλλη, η  αφήγηση του Μάνγκολντ,  παραλείπει να εμβαθύνει στις ιστορίες τους, περιορίζοντάς τις δύο γυναικείες παρουσίες  σε συνοδευτικούς ρόλους.

Η χρήση της τηλεόρασης ως μέσο αποτύπωσης των πολιτικών και κοινωνικών γεγονότων της εποχής, είναι μια έξυπνη επιλογή, που δίνει βάθος στο ιστορικό πλαίσιο της ιστορίας.

Παράλληλα, ο Τιμοτέ Σαλαμέ ενσαρκώνει με πειστικότητα έναν μοναχικό, αντισυμβατικό Ντίλαν, αποδίδοντας τον εσωτερικό του κόσμο μέσα από την αμηχανία, την εμμονική δημιουργικότητα και τις συναυλιακές του ερμηνείες, όπως στο “Blowin’ in the Wind”.

Παρά την εξαιρετική μουσική και τις δυνατές ερμηνείες, το έργο  στερείται ενός ισχυρού αφηγηματικού πυρήνα, αφήνοντας ανεκμετάλλευτες τις πλούσιες ανθρώπινες πτυχές της ζωής του Ντίλαν. Αναγνωρίζουμε όμως, ότι παραμένει μια αξιόλογη μουσική απεικόνιση της περιόδου,  που καθόρισε την μετέπειτα θριαμβευτική καριέρα του.

«A Complete Unknown» από την Πέμπτη 23/1 στους κινηματογράφους

The post A Complete Unknown appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Δεκαετία του ’60: Ο Χένρι Φόρντ II και  τα υψηλόβαθμα  στελέχη της  Ford προσέγγισαν τον Αμερικανό σχεδιαστή  σπορ αυτοκινήτων Κάρολ Σέλμπι, για να τους φτιάξει ένα κορυφαίο αγωνιστικό όχημα. Η επιθυμία τους ήταν να εκπαραθυρώσουν την  Φερράρι από το θρόνο της  και ο Φορντ να εκδικηθεί τον Έντσο Φερράρι για την άρνησή του τελευταίου,  για εξαγορά της ιταλικής φίρμας από την αμερικανική εταιρία. Ο Σέλμπι ζήτησε από την Ford  να προσληφθεί στο επιτελείο του  ο Κεν Μάιλς , που ήταν κορυφαίος οδηγός και παντογνώστης της  κάθε τεχνικής  λεπτομέρειας των αγωνιστικών αυτοκινήτων. Ο Αντιπρόεδρος της Ford αντιδρά, γιατί ο Μάιλς δεν ήταν Αμερικανός( ήταν Βρετανός),  ήταν underground τύπος, λαϊκός και απρόβλεπτος,  που θα χάλαγε το νέο κι ελιτίστικο πρεστίζ  της εταιρίας.

Η ιστορία είναι υπαρκτή και μεταφέρεται αυτούσια στη μεγάλη οθόνη.

Το αδύναμο της  σημείο, είναι το σενάριο της. Εκ των πραγμάτων,  είναι  οχυρωμένο πίσω από τα  πραγματικά γεγονότα, τα οποία δεν επιτρέπουν τις συνδέσεις με σύγχρονα φαινόμενα και περαιτέρω προβληματισμούς. Είναι μια μικρή ιστορία, μέσα στον κόσμο των αυτοκινητοβιομηχανιών, για το γόητρο και την κυριαρχία.
Ο έμπειρος Τζέιμς Μάνγκολντ( ήταν μεταξύ άλλων  ο δημιουργός της ταινίας Walk the Line για τον Τζόνι Κας),  γνωρίζοντας το περιορισμένο αφηγηματικό εύρος που διαθέτει στα χέρια του, θα βρει εκείνα τα εργαλεία για να φτιάξει μια καλοδουλεμένη ταινία.  Ποια είναι τα εργαλεία του;

Η ατμόσφαιρα και η υψηλή αδρεναλίνη μέσα σε πίστες και  σε αγώνες, με τα  τρομερά  μονοθέσια “αμάξια” και με τους εντυπωσιακούς κινητήρες, που είναι φτιαγμένοι για να ανεβάζουν ταχύτητες. Τι πραγματικά συμβαίνει όταν οι οδηγοί    πατάνε τέρμα το πετάλ… και το  σύστημα ψύξης είναι ένα βήμα πριν τα “παίξει”;

Πως και για πόσο ακόμα  ο Σέλμπι θα πείθει τους ανωτέρους του, ότι για να νικήσουν την Φερράρι, χωρίς τον Μάιλς, είναι χαμένη υπόθεση;   Ο Μάιλς τι ρίσκα παίρνει σε κάθε τρικλοποδιά του Αντιπροέδρου της Ford;

Ο σκηνοθέτης επέλεξε ηθοποιούς-ακόμα και για τους δευτερεύοντες ρόλους- έμπειρους και μεγάλων δυνατοτήτων. Ο Κρίστιαν Μπέιλ, διέθετε πυγμή κι ενσωμάτωσε τα λούμπεν στοιχεία του Κρις Μάιλς. Διέθετε αυτοσαρκασμό  και μια γλυκιά ειρωνεία για τον κόσμο των γρήγορων αυτοκινήτων,  που ήταν το πάθος του,  αλλά ταυτόχρονα  μισούσε.  Φοβόταν μια αυτοκαταστροφική πορεία, που θα προκαλούσε πόνο και δυστυχία στο γιο του-που τον θαύμαζε- και στη σύζυγό του – που τον υπεραγαπούσε-. Πίστευε ότι οι αυτοκινητοβιομηχανίες έψαχναν να  εντυπωσιάσουν τα πλήθη με κούρσες-βιτρίνας, εν αντιθέσει με  τα λειτουργικά και δυναμικά αυτοκίνητα που ο ίδιος λάτρευε.

Ίσως, ο Μπέιλ, αυτοσχεδίασε σε κάποια σημεία, ήταν πάντως  ρόλος αβανταδόρικος, εν μέρει οσκαρικών προδιαγραφών για να θέσει   υποψηφιότητα Β Ανδρικού Ρόλου( κέρδισε Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου για το The Fighter το 2011).
Ο Ματ Ντέιμον, αποτελεί σταθερή αξία για κάθε σκηνοθέτη, ενώ έλαμψε η Καϊτριόνα Μπάλφε ως σύζυγος του Μάιλς και ο Τζος Λούκας ως ο μισητός Αντιπρόεδρος της εταιρίας.

Ενώ ο Τζέιμς Μάνγκολντ έριξε τα βέλη του στην -τότε-ηγεσία της Ford, με τον Χένρι Φόρντ II να παρουσιάζεται συναισθηματικός αλλά ελαφρόμυαλος και να αποδέχεται μια απαράδεκτη απόφαση του Αντιπροέδρου , από την άλλη,  την καυστική του θέση, δεν την ολοκλήρωσε. Έκανε και το ανάποδο, με μια επιθυμία  να δείξει τους Αμερικανούς ως τους καλύτερους και εξυπνότερους όλων, λόγου χάριν από τους Ιταλούς της Φερράρι, που τους παρουσίασε σαν λιγότερο έξυπνους και γραφικούς.   Εν ολίγοις έβαλε το κοινό να πάρει θέση και να βρεθεί-θέλοντας και μη- με τη μία πλευρά.

Λίγα λόγια για την οικογένεια Φορντ και την κόντρα με τον Έντσο Φερράρι.

Μουσεία, μνημεία, οδοί και ιδρύματα βρίσκονται απ’ άκρη σ’ άκρη των Ηνωμένων Πολιτειών προς τιμήν του Χένρι Φορντ, του πρωτοπόρου επιχειρηματία  που άλλαξε ριζικά το τοπίο στην αγορά αυτοκινήτου ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα. Καθιέρωσε τη μαζική παραγωγή, διπλασίασε τις αμοιβές των εργατών του, έφερε  το “αυτοκίνητου του λαού, στο λαό”, είχε βέβαια και αμφιλεγόμενες απαιτήσεις από το προσωπικό του, όπως  ήταν η πριμοδότηση του “ενάρετου βίου τους”.   Ανέλαβε ρίσκα έπεσε και ανέβηκε ξανά. Ο γιός του  πέθανε νωρίς κι ο εγγονός του,  ο Χένρι Φόρντ II, ακολούθησε επιθετική πολιτική απέναντι στους ανταγωνιστές του κι επεδίωξε να διεισδύσει στην αγορά των ακριβών αγωνιστικών αυτοκινήτων, σε μια επί μακρόν προσπάθεια εξαγορά;  της Φερράρι. Οι μακροχρόνιες  διαπραγματεύσεις( τη δεκαετία του ’60) με τον Έντσο Φερράρι κατέρρευσαν και η σχέση των δύο τους, μετατράπηκε σε σχέση μίσους κι αλληλοεξόντωσης.

“Κόντρα σε Όλα” από την Πέμπτη 14/11 στους κινηματογράφους

The post Κόντρα σε Όλα appeared first on screeneye.gr.