Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Πριν από μερικά χρόνια, θεωρείτο αυτονόητο ότι η «Ημέρα Αποκάλυψης» θα ήταν το ιδανικό υλικό για τον Στίβεν Σπίλμπεργκ. Επιστημονική φαντασία, μυστηριώδη πλάσματα, άνθρωποι που διεισδύουν στο μυαλό άλλων ανθρώπων, κρατικά και ιδιωτικά μυστικά, ήρωες πρόθυμοι να ρισκάρουν τα πάντα για να ταξιδέψει η αλήθεια από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη. Όλα αυτά παραπέμπουν στον δημιουργό που έχτισε ένα μεγάλο μέρος του μύθου του κοιτάζοντας προς τον ουρανό.
Μόνο που ο Σπίλμπεργκ των τελευταίων χρόνων έδειχνε να έχει ανάγκη ακριβώς το αντίθετο. Το έδαφος, το χορό τη μνήμη, το βίωμα, τον ρεαλισμό. Μετά το βαθιά προσωπικό «The Fabelmans» και το καλοδουλεμένο ριμέικ του «West Side Story», είχε αφήσει να εννοηθεί ότι ο «άλλος κόσμος» της επιστημονικής φαντασίας δεν τον απασχολεί πια με την ίδια ένταση. Γι’ αυτό και η επιστροφή του σε αυτό το πεδίο, παρά τις προηγούμενες δηλώσεις του, είναι στρατηγική εμπορική επιλογή και ουδεμία σχέση δεν έχει με την καλλιτεχνική του ανάγκη. Και το απογοητευτικό αποτέλεσμα της «Ημέρας Αποκάλυψης» το επιβεβαιώνει σχεδόν σε κάθε σκηνή.
Ένας από τους πιο καταρτισμένους επιστήμονες στον χώρο της κυβερνοασφάλειας, ο Ντάνιελ Κέλνερ (Τζος Ο’Κόνορ), αποφασίζει να αποκαλύψει ένα από τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά των τελευταίων δεκαετιών. Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται ο Νόα Σκάνλον (Κόλιν Φερθ), επικεφαλής της Wardex, ένα πρόσωπο εξουσίας που έχει και προσωπικούς λόγους να κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε το μυστικό να μη βγει ποτέ στο φως. Γι’ αυτό κυνηγά τον Κέλνερ μέχρι θανάτου.
Σε μια παράλληλη αφήγηση, η οποία αργότερα ενώνεται με τον κεντρικό κορμό της ιστορίας, η δημοσιογράφος μετεωρολογίας Μάργκαρετ Φέρτσαϊλντ (Έμιλι Μπλαντ), μια γυναίκα που μπορεί να μιλά, εκτός από τη μητρική της γλώσσα, κορεάτικα και ρωσικά, ξυπνά μια μέρα και αντιλαμβάνεται ότι έχει αποκτήσει την ικανότητα να μπαίνει στη σκέψη των ανθρώπων. Από εκείνη τη στιγμή γίνεται κι εκείνη στόχος εξόντωσης από τον Σκάνλον και τους μηχανισμούς που υπηρετεί.
Ο Ντάνιελ Κέλνερ και η Μάργκαρετ Φέρτσαϊλντ ενώνουν σταδιακά τις δυνάμεις τους και για να επιβιώσουν, και για να φέρουν στην επιφάνεια μια αλήθεια ικανή να ανατρέψει όσα γνωρίζει η ανθρωπότητα για τους εξωγήινους, και τις αθέατες δυνάμεις εξουσίας.
Η «Ημέρα Αποκάλυψης» θέλει να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση για την εξουσία, για κράτη που κρύβουν, μυστικές υπηρεσίες που λειτουργούν χωρίς έλεγχο, προέδρους που θυμίζουν βιτρίνες και μηχανισμούς που επιβιώνουν πολύ πέρα από εκλογές, θητείες και κυβερνητικές αλλαγές. Η σύνδεση με τον Νίξον και το Γουότεργκεϊτ έχει, ασφαλώς, μια δραματουργική γοητεία, αλλά παραμένει και η πιο ασφαλής επιλογή. Είναι εύκολο να φορτώνεις το σκοτάδι της αμερικανικής πολιτικής Ιστορίας στον πιο αναγνωρίσιμο «ένοχο». Το πραγματικά τολμηρό θα ήταν να ειπωθεί ότι η απόκρυψη δεν έγινε μια φορά και τέλος αλλά είναι μια από τις βασικές του λειτουργίες.
Μόνο που η ταινία, αντί να ακολουθήσει αυτή τη σκέψη μέχρι τέλους, συχνά καταφεύγει σε σκηνές αφελείς. Ο Κέλνερ, περικυκλωμένος από τους ανθρώπους του Σκάνλον, φορά κρυφά γάντια, ενεργοποιεί ένα μαγικό αντικείμενο και δραπετεύει. Αργότερα, η Φέρτσαϊλντ τον καθοδηγεί τηλεπαθητικά, εκείνος βρίσκει αυτοκίνητο με τα κλειδιά έτοιμα, μπαίνει μέσα σε σπίτι εν μέσω πυροβολισμών και διαφεύγει σαν ήρωας ταινίας Τζέιμς Μποντ . Η σκηνή στο τρένο απλώς επιβεβαιώνει την υπερβολή.

Στις ερμηνείες, η Έμιλι Μπλαντ δίνει στη Μάργκαρετ ένταση και εσωτερικότητα, ενώ ο Κόλιν Φερθ προσπαθεί να φορτίσει τον Σκάνλον με ενοχή και αμφιβολία. Οι υπόλοιποι, όμως, περνούν χωρίς ιδιαίτερο αποτύπωμα. Και το φινάλε, όπου ο Σπίλμπεργκ φαντάζεται μια ανθρωπότητα καθηλωμένη μπροστά στην αποκάλυψη, είναι εκτός εποχής. Σήμερα ακόμη και πραγματικά αρχεία για UFO χάνονται μέσα στον θόρυβο της πληροφορίας.

Ημέρα Αποκάλυψης από την Πέμπτη 11/6 στους κινηματογράφους

The post Ημέρα Αποκάλυψης appeared first on screeneye.gr.