Ανταπόκριση-Κριτική από Φ. Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

23 χρόνια μετά το θάνατο του Χάουαρντ Μπούκνερ, ο ανιψιός του Άαρον θέλοντας να συνθέσει το πορτρέτο του αγαπημένου του θείου, επισκέπτεται το στούντιο του Γουίλιαμ Μπάροουζ στη Νέα Υόρκη. Οι 300 μπομπίνες φιλμ με υλικό από πρόβες, συνεντεύξεις, προσωπικά στιγμιότυπα, που ανακαλύπτει, είναι η αφορμή για ένα ντοκιμαντέρ, που σκιαγραφεί όχι μόνο την ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική ζωή του σκηνοθέτη, αλλά εστιάζει και στην ανθρώπινη πλευρά μίας ευαίσθητης περσόνας.

Με την καθοδήγηση του Τζιμ Τζάρμους, που υπογράφει την παραγωγή και με σημείο αναφοράς την πρώτη μεγάλη επιτυχία του Μπρούκνερ, “Burroughs: the movie”, ένα ντοκιμαντέρ για το συγγραφέα- θρύλο της Beat Generation, παρακολουθούμε τη σχέση του σκηνοθέτη με τον δύστροπο Μπάροουζ, την καλλιτεχνική του ανέλιξη, τον τρόπο που αντιμετωπίζει τις προσωπικές του σχέσεις. Μέσα απο συζητήσεις με συγγενείς και στενούς φίλους -μεταξύ των οποίων οι Τζιμ Τζάρμους, Τομ ντι Τσίλο, Ρόμπερτ Γούιλσον- και με φόντο την καλλιτεχνικά ανήσυχη Νέα Υόρκη γνωρίζουμε έναν παθιασμένο σκηνοθέτη με όραμα της ανεξάρτητης κινηματογραφικής σκηνής, έναν αφοσιωμένο φίλο, που σήμαινε πολλά για τους ανθρώπους γύρω του και απολαμβανε αγάπη και σεβασμό.

Στην προετοιμασία της πρώτης του ταινίας μυθοπλασίας, με πρωταγωνιστές τη Μαντόνα και τον Ματ Ντίλον, μαθαίνει ότι έχει προσβληθεί από τον ιό του AIDS, στην απαρχή της μάστιγας της εποχής. Μοναδικό του μέλημα είναι η ολοκλήρωσή της, την οποία και καταφέρνει, αλλα δεν θα προλάβει να δει στις σκοτεινές αίθουσες, καθώς λίγο πριν την κυκλοφορία της θα νικηθεί από την ασθενεία στα 34 του χρόνια. Μπορεί η ζωή του να ήταν σύντομη, αλλά τουλάχιστον έκανε αυτό που ήθελε και επιθυμούσε, μας πληροφορεί ο πρωταγωνιστής, αφήνοντας μία γλυκόπικρη αίσθηση για την άδοξη κατάληξή του.

Η αφήγηση παραμένει συγκινητική και ευαίσθητη παρά την αναφορά στη ζοφερή εικόνα της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 70 και του 80, στα ναρκωτικά, στην αποδοχή της ομοφυλοφιλίας, στο AIDS. Η ζωή του θείου Χάουαρντ ξεπερνάει τα όρια του σινεφίλ ντοκιμαντέρ, καθώς μεταφέρει το κλίμα της εποχής μέσα από ενα συναρπαστικό ταξίδι στο χρόνο και εξιστορεί ανθρώπινες πτυχές μίας προσωπικότητας, που αντικατόπτριζε τη δημιουργικότητα και την ανησυχία μίας ολόκληρης καλλιτεχνικής σκηνής.

The post Η γνώμη μας για το ντοκιμαντέρ ” Ο Θείος Χάουαρντ” σε παραγωγή Τζιμ Τζάρμους appeared first on screeneye.gr.