Μουσική κωμωδία,δράμα, 93’, Μεγάλη Βρετανία 2012

Του Πολ Άντριου Γουίλιαμς

Με τους Βανέσα Ρεντγκρέιβ,Τέρενς Σταμπ, Τζέμα Άρτερτον, Κρίστοφερ Έκλεστον, Όρλα Χιλ, Αν Ριντ

«Το τραγούδι της καρδιάς μου» σκηνοθετημένο από τον Πολ Άντριου Γουίλιαμς ήταν υποψήφιο στα ανεξάρτητα βρετανικά κινηματογραφικά βραβεία στην κατηγορία σεναρίου, πρώτου ανδρικού ρόλου και δεύτερου γυναικείου ρόλου.

Η υπόθεση της ταινίας περιστρέφεται γύρω από ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, την Μάριον που υποδύεται η Βανέσα Ρέντγκρειβ και τον Άρθουρ που υποδύεται ο Τέρενς Σταμπ. Η Μάριον παρότι άρρωστη και κοντά στο θάνατο, παίρνει μέρος σε μια αντισυμβατική χορωδία παρά την γκρίνια του Άρθουρ που προσπαθεί μάταια να την αποτρέψει. Μετά το θάνατο της Μάριον ο Άρθουρ θα μπει στη θέση της και θα ενσωματωθεί στη χορωδία ανακαλύπτοντας την εκφραστικότητα, τον συναισθηματισμό, την σύμπνοια και την επικοινωνία.

Η μουσική είναι πανταχού παρούσα, τόσο στο σενάριο όσο και σε ηχητικές γέφυρες ρυθμίζοντας τα συναισθήματα του θεατή. Άλλοτε πετυχαίνει τον σκοπό της και άλλοτε είναι από αδιάφορη μέχρι και εκνευριστική. Λειτουργεί ως κωμικό στοιχείο μέσα στην υπόθεση βάζοντας ηλικιωμένους να ερμηνεύουν -με τον τρόπο τους- χεβι μέταλ και ποπ τραγούδια, παίζοντας με τα στερεότυπα και δείχνοντας ότι η ψυχή δεν έχει απαραίτητα ηλικία. Στην πιο όμορφη και συναισθηματικά φορτισμένη σκηνή της ταινίας, η Μάριον ερμηνεύει το «True Colors» , με μια Βανέσα Ρέντγκρειβ να απογειώνει ένα απλό τραγούδι σε κάτι αγγελικό μα τόσο γήινο ταυτόχρονα.

Από την άλλη μεριά, οι μελωδίες αυτές που δεν έχουν αφηγηματικό ρόλο στην ταινία αλλά έχουν ως σκοπό να κατευθύνουν τον τόνο της σκηνικής δράσης, επιεικώς αποτυγχάνουν το σκοπό τους. Είναι τόσο χοντροκομμένη και επαναλαμβανόμενη αυτή η προσπάθεια που θυμίζει τις κωμικές σειρές που βάζουν σε μια αστεία σκηνή, κονσερβοποιημένα γέλια.

Όσο για το σενάριο, άξιο απορίας είναι το ότι ήταν υποψήφιο για βραβείο. Η εξέλιξη της ταινίας είναι τόσο αναμενόμενη και καλουπωμένη που μπορεί να αντιληφθεί κανείς ήδη μέσα στο πρώτο 20λεπτο, την μελλοντική πορεία των δυο κεντρικών χαρακτήρων. Το ύφος κινείται από το δράμα στην κωμωδία, προσπαθώντας να συνταιριάσει κάτι από το «Amour» με το «Άντρες έτοιμοι για όλα» αλλά το αποτέλεσμα είναι επιφανειακό ώστε καταντά είτε μελοδραματικό είτε γκροτέσκο.

Στον αντίποδα, οι ερμηνείες της Βανέσα Ρέντγκρειβ και του Τερενς Σταμπ κερδίζουν τις εντυπώσεις και κρατάνε ως ένα βαθμό το ενδιαφέρον μας για  την ταινία. Η Βανέσα Ρέντγκρειβ γεμίζει την οθόνη με τον παλμό, την ενέργεια και τη φρεσκάδα που αποπνέει ως ηλικιωμένη που δεν το βάζει κάτω παρά τις επιπλοκές της υγείας της και λούζει με φως τη ζωή της μέσα από το τραγούδι. Ο Τερενς Σταμπ, επιτέλους όχι σε δεύτερο ρόλο κακού όπως μας συνηθίζει πλέον στις ταινίες του, δίνει σάρκα και οστά σε έναν χαρακτήρα εσωστρεφή, δύσπιστο, που γλυκαίνει όλο και περισσότερο, αναθεωρώντας τις απόψεις του για τη μουσική και τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

“Το Τραγούδι της Καρδιάς μου” από 3/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Filmtrade

The post Το Τραγούδι της Καρδιάς μου(Song For Marion) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Φανταστική Βιογραφία, 132′ Η.Π.Α 2013

του Λι Ντάνιελς

Παίζουν: Φόρεστ Γουίτακερ, Όπρα Γουίνφρι,Ρόμπιν Γουίλιαμς, Τζον Κιούζακ, Τζέιν Φόντα, Βανέσα Ρεντγκρέιβ,Μαράια Κάρεϊ, Κράβιτζ, Λένι

Ο αφροαμερικάνος σκηνοθέτης Λι Ντάνιελς προσπαθεί εδώ και κάποια χρόνια να δημιουργήσει τη κινηματογραφική επιτυχία που θα του δώσει το επιθυμητό για αυτόν Όσκαρ σκηνοθεσίας. Έφτασε πολύ κοντά το 2010 όταν η ιστορία της παχύσαρκης Κλαρίς Πρέσιους Τζόουνς ( Μονάκριβη) τον έχρισε υποψήφιο για το μεγάλο βραβείο. Είναι σίγουρα ταλαντούχος δημιουργός αλλά αυτή του η επιμονή δημιουργεί και ατοπήματα. Το περυσινό « Paperboy» ήταν ένα από αυτά όπως κι ο » Μπάτλερ, μια τραβηγμένη από τα μαλλιά μελοδραματική ιστορία ενός μαύρου υπηρέτη, του Cecil Gaines που εργάστηκε στο Λευκό Οίκο για 34 χρόνια, ο άνθρωπος που γυάλιζε τα ακριβά μαχαιροπίρουνα, που έφτιαχνε το τσάι στο Οβάλ γραφείο και εξυπηρέτησε 8 διαφορετικούς προέδρους από τον Αϊζενχάουερ το 1957 έως τον Ρέιγκαν το 1984.

Δεν είναι βέβαια ένα πρόσωπο υπαρκτό όπως Σόλομον Νόρθαπ στο « 12 χρόνια σκλάβος». Είναι ένα φανταστικό δράμα κι όχι μια βιογραφία.

Ο Λι Ντάνιελς σε 132 λεπτά προσπαθεί να χωρέσει τη σύγχρονη αμερικάνικη ιστορία, δείχνοντας στο ακροατήριο ότι δεν διαθέτει σαφή άποψη. Τα γεγονότα περνάνε από μπροστά μας,  γρήγορα, αμήχανα  και φιλτραρισμένα. Ένα μεγάλο ιστορικό χρονολόγιο που εκ των πραγμάτων δεν αγγίζει την όποια αλληλεπίδραση του κεντρικού προσώπου με τους διαφορετικούς ηγέτες της χώρας του.

Το πλούσιο και ετερόκλητο καστ χάθηκε μέσα στην τηλεοπτική φόρμα που ακολούθησε ο δημιουργός. Μόνο η σχέση του μπάτλερ(Φόρεστ Γουίτακερ)με τη σύζυγό του(Όπρα Γουίνφρι) διασώζεται. Η πασίγνωστη παρουσιάστρια προσφέρει μια θερμή και σε βάθος ερμηνεία που σίγουρα μας εκπλήσσει ευχάριστα.

Η τηλεοπτική αφήγηση, η πολιτική ουδετερότητα κι ο άκρατος συναισθηματισμός που ορθά χαρακτηρίστηκε όμοιος με το « Forest Gump», είναι τα στοιχεία εκείνα που μας κάνουν καχύποπτους ως προς τις πραγματικές προθέσεις του Ντάνιελς. Ο Μπαρακ Ομπάμα έσπρωξε το φιλμ με τις θετικές του δηλώσεις πριν μερικούς μήνες, και τον ακολούθησαν και κάποιοι Αμερικάνοι κριτικοί που δεν ήθελαν να χαρακτηριστούν αρνητικά από τους μαύρους συμπατριώτες τους. Όσοι όμως γνωρίζουν την αμερικάνικη ιστορία, σίγουρα θα απογοητευτούν από τον τρόπο που παρουσιάζονται τα πολιτικά δικαιώματα και η φυλετική ισότητα, μέσα από μια υπερ-δραματοποιημένη ιστορία που δύσκολα θα αγγίξει το ευρωπαϊκό κοινό.

Ο ” Μπάτλερ” απο 19/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Village

The post Ο Μπάτλερ( The Butler) appeared first on screeneye.gr.