Υπάρχει ένα φως που δεν σβήνει ποτέ. Είναι εκείνο που αναζητούν οι νέοι άνθρωποι, προσπαθώντας να βρουν τον δικό τους δρόμο, ανάμεσα στις προσδοκίες των άλλων και στις προσωπικές τους επιθυμίες. Αυτή τη διαδρομή εξερευνά η φινλανδική ταινία “Ένα Φως που Δεν Σβήνει Ποτέ”.»

Ο σκηνοθέτης Λάουρι-Μάτι Πάρπεϊ παρακολουθεί τη διαδρομή νέων καλλιτεχνών προς το δικό τους φως. Και παρότι η ταινία διαθέτει περιορισμένο σεναριακό βάθος, κερδίζει σε αρκετά επιμέρους επίπεδα.

Ο Πάουλι είναι ένας πολλά υποσχόμενος φλαουτίστας της κλασικής μουσικής. Έχει μάθει να κυνηγά την τελειότητα, μέχρι που η πίεση για επιτυχία τον οδηγεί στην κατάρρευση. Σπάει το φλάουτο όταν επιστρέφει στο πατρικό του, κοντά σε μια αγχωτική μητέρα που δεν μπορεί, ή δεν θέλει, να καταλάβει τι του συμβαίνει. Σε μια έκρηξη απόγνωσης, της βάζει τις φωνές και τη διώχνει από το δωμάτιό του.

Στη ζωή του εμφανίζεται η Ίρις, μια νεαρή μουσικός απελευθερωμένη από την πίεση της καταξίωσης. Πειραματίζεται με ηλεκτρονικούς ήχους, μεταλλικά αντικείμενα, ακόμη και μπλέντερ κουζίνας. Ένα μουσικό σύμπαν που εμένα μου θύμισε τη συνεργασία του Αγγελάκα με τον Νίκο Βελιώτη.

Υπέροχη η σκηνή όπου η παρέα απαγγέλλει τα ονόματα φάρων της Φινλανδίας.

Η Ίρις είναι πιο δοτική, ο Πάουλι ψυχρός και αναποφάσιστος. Η σχέση τους δεν οδηγείται στον έρωτα, όπως αρχικά περιμένουμε, αλλά στην εξερεύνηση των ορίων της δημιουργικότητας.

Και σε μια μεγάλη αλήθεια: ότι στην τέχνη η συλλογική δημιουργία, παρά τις δυσκολίες και τις συγκρούσεις, μπορεί να αποδώσει περισσότερα από μια μοναχική πορεία.

Το χιούμορ είναι αυθεντικά βορειοευρωπαϊκό. Σε ένα κατάστημα μουσικών οργάνων, ένας ιδιόρρυθμος καταστηματάρχης επιμένει να τους χαρίσει ένα παλιό μηχάνημα, αρκεί να το ξεφορτωθεί. Χωρίς να φτάνει στον παραλογισμό του Καουρισμάκι, η σκηνή είναι απολαυστική.

Προς το τέλος, ο μουσικός πειραματισμός αποδίδει ένα μαγικό αποτέλεσμα, συνδυάζοντας συνθεσάιζερ, κιθάρες και αυτοσχέδια κρουστά.

Σπουδαία ταινία δεν θα την αποκαλούσα. Είναι ένα λιγότερο φασαριόζικο «La La Land».

Είναι όμως αυθεντική ταινία σε όλα της. Έχει φυσικές ερμηνείες, προσεγμένη σκηνοθεσία και, προπάντων, ειλικρίνεια. Κάτι που συχνά λείπει από το σύγχρονο σινεμά.

Αφουγκράζεται μια γενιά που αναζητά δημιουργικότητα, συντροφικότητα και εσωτερική ηρεμία, μακριά από την καταπιεστική ανάγκη της επιτυχίας.

Ένα Φως που Δεν Σβήνει Ποτέ από την Πέμπτη 22/10 στους κινηματογράφους