Κοινωνική, 99’, ΗΠΑ 2012

Των Σκοτ Μακ Γκίχι και Ντέιβιντ Σίγκελ.

Με τους Στιβ Κούγκαν, Τζούλιαν Μουρ, Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, Ονάτα Έιπριλ, Τζοάνα Γουόντερχαμ

Η 7άχρονη Μέιζι (Ονάτα Έιπριλ) βρίσκεται στη μέση ενός ανεπιθύμητου και οδυνηρού για την τρυφερή ψυχή της καβγά. Οι γονείς της, ο ευκατάστατος έμπορος τέχνης Μπιλ (Στιβ Κούγκαν) και η ώριμη ροκ σταρ Σουζάνα (Τζούλιαν Μουρ) χωρίζουν και καθένας τους διεκδικεί την κηδεμονία της Μέιζι. Εν μέσω καθημερινών και έντονων σκηνών που ανεβάζουν το volume ψυχολογικής βίας και στρες στη διαπασών, το διαζύγιο βγαίνει εις βάρος της Σουζάνα που δεν έχει κόψει τις αμαρτίες του παρελθόντος (αλκοόλ, ουσίες κ.α.). Η απόφαση αυτή όμως δεν σημαίνει βελτίωση των συνθηκών ζωής για την άτυχη Μέιζι. Παρότι μετακομίζει σε ένα άλλο πολυτελές διαμέρισμα του Μανχάταν, ο πατέρας της λείπει διαρκώς σε επαγγελματικά ταξίδια. Έχει φροντίσει πάντως να δημιουργήσει ένα «κατάλληλο» περιβάλλον ασφάλειας και σιγουριάς για τη Μέιζι καθώς τα έχει φτιάξει με τη νταντά της, η οποία προφανώς θα φροντίζει τη μικρή όταν αυτός θα απουσιάζει! Την ίδια εποχή η Σουζάνα δεν διστάζει να ξαναπαντρευτεί ένα νεαρό bartender που γνώρισε πριν από λίγες βδομάδες στο πάρτυ γενεθλίων της κόρης της…   

Όχι τόσο το θέμα του επώδυνου χωρισμού ενός παντρεμένου ζευγαριού με παιδί (τύπου «Κράμερ εναντίον Κράμερ») όσο ένα σχόλιο για τη γονική ευθύνη (ή μάλλον ανευθυνότητα) της υγιούς διαπαιδαγώγησης του παιδιού, που βρίσκεται πιο κοντά στον προβληματισμό του «Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν», δίχως πάντως να φτάνει την καλλιτεχνική αξία της ταινίας της Λιν Ράμσεϊ.

Το σκηνοθετικό δίδυμο ποντάρει στο πρωτότυπο κείμενο του Χένρι Τζέιμς (γραμμένο στα 1897!), η σεναριακή διασκευή των Νάνσι Ντόιν και Κάρολ Καρτράιτ το εκμοντερνίζει ιδανικά στο σήμερα και οι τρεις βασικές ερμηνείες το στηρίζουν κατάλληλα για να παρακολουθήσει κάποιος άνετα την ταινία χωρίς να χάσει στιγμή το ενδιαφέρον του. Είναι άλλωστε τόσο δυνατό το θέμα του έργου που δύσκολα μπορεί να το δει κάποιος χωρίς να τον αγγίξει. Η Μέιζι, που την υποδύεται με απαράμιλλη φυσικότητα η Ονάτα Έιπριλ, είναι ο βασικός λόγος για αυτό. Πρόκειται μια μικρή, εύθραυστη κούκλα που τη διεκδικούν δύο (μεγάλα) παιδιά, χωρίς να την έχουν ουσιαστικά ανάγκη. Από τα πρώτα πλάνα καταλαβαίνουμε ότι ο Μπιλ και η Σουζάνα δεν θα έπρεπε να γίνουν γονείς. Η μικρή Μέιζι δεν το καταλαβαίνει αυτό. Πώς θα μπορούσε άλλωστε με την ανόθευτη, αθώα ψυχή της να οδηγηθεί σε ένα τέτοιο τραυματικό συμπέρασμα; Αμίλητη, ανέκφραστη και βαθιά μελαγχολική υπομένει το βασανιστήριο, του να την τραβάει με μανία πότε ο ένας γονιός και πότε ο άλλος στη ψυχρή αγκαλιά του. Όχι για να της προσφέρει τη στοργή ή την αγάπη που χρειάζεται κι αξίζει αλλά για να ικανοποιήσει το δικό του εγωισμό.

Οι συνσκηνοθέτες Σκοτ Μακ Γκίχι και Ντέιβιντ Σίγκελ, υπογράφουν την πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία τους επενδύοντας στην υψηλή δραματικότητα του θέματος τους. Κορυφαία τους πάντως στιγμή παραμένει το οικογενειακό θρίλερ «Deep end», παραγωγής 2001, με την Τίλντα Σουίντον (υποψήφια τότε για Χρυσή Σφαίρα στη κατηγορία δράματος που το έχασε από τη Σίσι Σπέισεκ για το εξαίσιο «Μέσα στην κρεββατοκάμαρα» του Τοντ Φιλντ) στο ρόλο μιας μητέρας που προσπαθεί να συγκαλύψει το έγκλημα του γιου της. Παρότι το οικογενειακό σκηνικό είναι ένας χώρος που τον κατέχουν καλά και γνωρίζουν τα… μυστικά του, δεν ευτυχούν πάντα στα κινηματογραφικά αποκαλυπτήρια του. Πολλοί διάλογοι είναι προκάτ ενώ κάποιες καταστάσεις δεν χαρακτηρίζονται από την πρωτοτυπία τους (απεναντίας, το προβλέψιμο σκάει που και που μύτη στο σετ) αφήνοντας όλο το βάρος να το σηκώσει η μικρή πλατίτσα της Ντέιζι..

“Το Μυστικό της Μέιζι” από 22/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Το Μυστικό της Μέιζι (What Maisie Knew) appeared first on screeneye.gr.