Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Μια ιδιαίτερη κινηματογραφική εμπειρία, όπως την συνέλαβε ο κορυφαίος και τολμηρός Γάλλος κινηματογραφιστής, ο Ζακ Οντιάρ.

 Στην «Εμίλια Πέρεζ» , ο Οντιάρ εξερευνά τις έννοιες της αλλαγής,  της ταυτότητας και της κοινωνικής λύτρωσης, με έναν τρόπο όμως, που άλλοτε προκαλεί ενδιαφέρον κι άλλοτε απογοητεύει.

Αν και η ταινία — η οποία φέρει και τα χαρακτηριστικά του μιούζικαλ — καταφέρνει να εντυπωσιάσει με την οπτική της δύναμη και την πρωτοτυπία της, υστερεί σε συνεκτικότητα, στιβαρή αφήγηση και ρυθμό,  ιδιαίτερα όταν οι σκηνές φαίνονται ασύνδετες ή παρατραβηγμένες, αφήνοντας ένα μείγμα εντυπώσεων,  που από τη μια επαινείται και από την άλλη προβληματίζει.

Η ιστορία ακολουθεί την απόφαση ενός Μεξικανού αρχηγού καρτέλ να εγκαταλείψει τον κόσμο της παρανομίας,

να αφήσει πίσω τη γυναίκα και το παιδί του και, με τη βοήθεια μιας δικηγόρου, να σκηνοθετήσει το θάνατό του,

να αλλάξει χώρα, να αλλάξει φύλο  και να υιοθετήσει μια νέα ταυτότητα,  ως γυναίκα.

Η ταινία διαρθρώνεται σε τρία κύρια μέρη: από τη ζωή στο Μεξικό ως άντρας, στην επανεμφάνισή του ως γυναίκα  και αργότερα στην προσπάθειά της,  να επανενταχθεί στην κοινωνία, μέσω μιας εργασίας που συνδέεται με το παρελθόν της.

Οι σκηνές,  όπου η Εμίλια, αντικρίζει τον εαυτό της στον καθρέφτη ή τραγουδά για την επιθυμία της να γίνει αποδεκτή,  μεταφέρουν όλη την αλήθεια της ηρωίδας  για το τι νιώθει αλλά και την αλήθεια   του Οντιάρ,  για το τι,  επιθυμεί νοηματικά να μεταφέρει στο θεατή.

Εντούτοις, η προσέγγιση του Οντιάρ αποδεικνύεται υπερβολική  σε αρκετά σημεία.

 Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως η γυναίκα του κεντρικού προσώπου ή ο ρόλος της κόρης , παραμένουν ατελώς ανεπτυγμένοι και δεν δίνουν στην ιστορία την απαραίτητη συναισθηματική αλληλεπίδραση με το κεντρικό πρόσωπο.

Επίσης, οι  σκηνές που φαίνονται να επαναλαμβάνονται,   δεν εμπλουτίζουν την πλοκή, αντιθέτως,  καθιστούν αργό το ρυθμό,  μειώνοντας τη δυναμική της αφήγησης.

Όπως στις ταινίες «Dheepan» και  «Προφήτη» , ο Οντιάρ αναζητά την ταυτότητα των ηρώων του, μέσα από τη σύγκρουση με τον κοινωνικό τους περίγυρο.  Στο «Dheepan»  , ο ήρωας προσπαθεί να επιβιώσει σε μια ξένη χώρα, ενώ στον «Προφήτη» , ο χαρακτήρας έρχεται αντιμέτωπος με την εγκληματική ιεραρχία της φυλακής.

Στην «Εμίλια Πέρεζ», η αναζήτηση ταυτότητας περνά μέσα από την αλλαγή φύλου, αλλά και τις προσωπικές και κοινωνικές προκλήσεις που αυτή συνεπάγεται.

Ο Οντιάρ τοποθετεί την ηρωίδα του,  να τα θέλει όλα δικά της, γεγονός που δημιουργεί ερωτήματα,  για το αν η αλλαγή φύλου συνοδεύεται από αλλαγή στο χαρακτήρα της.

Ο Οντιάρ δείχνει πως κάτι αλλάζει,  αλλά και κάτι παραμένει το ίδιο.

Αυτή τη μάχη ανάμεσα στην αλλαγή και στη μη αλλαγή, την ενσαρκώνει μοναδικά η ηθοποιός Κάρλα Σοφία Γκασκόν,  στο ρόλο της Εμίλια Πέρεζ.

Η Ζόε  Σαλντάνα φέρνει μια εσωτερική ένταση και ευθραυστότητα στο ρόλο της δικηγόρου,  που, ενώ φαίνεται να ελέγχει τα πράγματα, παλεύει με τους δικούς της δαίμονες και με τις  εσωτερικές της συγκρούσεις.

Εξαιρετική η Σελένα Γκόμεζ στον ρόλο της συζύγου,ακόμη κι αν και ο Οντιάρ,  δεν της προσφέρει όσο κινηματογραφικό χρόνο,  άξιζε ο ρόλος , η Γκόμεζ διαμορφώνει έναν χαρακτήρα γεμάτο αυθεντικότητα,  ψυχισμό αγάπης, εκδίκησης και μετάνοιας.

Εμίλια Πέρεζ από την Πέμπτη 7 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους

The post Εμίλια Πέρεζ appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Έγκλημα, 116’, Η.Π.Α 2013

Του Σκοτ Κούπερ

Με τους Κρίστιαν Μπέιλ,Κέισι Αφλεκ, Γούντι Χάρελσον, Φόρεστ Γουίτακερ, Γουίλεμ Νταφόε, Ζοέ Σαλντάνα,Σαμ Σέπαρντ,

Success Story ακούμε….μα για κάποιο λόγο δεν το πιστεύουμε. Στον γοητευτικό κόσμο του σινεμά, τέτοιες ιστορίες έχουν ουσία και περιεχόμενο, με τα ταλέντα δύσκολα να κρύβονται. Η διαδρομή του Σκοτ Κούπερ το επιβεβαιώνει. Μέχρι το 2009 έπαιζε σε ρόλους δεύτερη διαλογής. Τότε αποφασίζει να πάρει για πρώτη φορά στη ζωή του κάμερα και να γυρίσει ένα σπαρακτικό δράμα, το «Crazy Heart». Λίγους μήνες μετά έβλεπε τον πρωταγωνιστή του, τον  Τζεφ Μπρίτζες, να σηκώνει το χρυσό αγαλματίδιο. Παραδόξως αυτή η οσκαρική ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, συμπορευόμενος με  εφτά ηθοποιούς της Χολιγουντιανής αφρόκρεμας, θα προσπαθήσει συνειρμικά να δείξει ότι η  σκοτεινή Αμερική της δεκαετίας του 70 ,του Βιετνάμ, της κοινωνικής βίας που βρισκόταν σε άνοδο, εξακολουθεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να υφίσταται.

 Η παρακμή της βαριάς αμερικάνικης βιομηχανίας και οι  συνέπειες για τους αδύναμους, η έλλειψη ευκαιριών που οδηγεί τους νέους στο πεδίο της μάχης( Ιράκ), οδηγεί στην ταξική-προλεταριακή εξαθλίωση.

Ο Ράσελ (Κρίστιαν Μπέιλ),  εργάζεται σε ένα εργοστάσιο Χάλυβα στις Η.Π.Α το οποίο οδεύει προς το οριστικό λουκέτο. Θα φυλακιστεί μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο οποίο θα εμπλακεί. Όταν θα βγει, θα βρεθεί μπροστά σε δύο απώλειες. Ο άρρωστος πατέρας του τελικά πεθαίνει και η σχέση του με τη Λένα (Ζόε Σαλντάνα) διαλύεται. Ο αδερφός του Ρότνει( Κέισι Άφλεκ),  επιστρέφει μετά από τέσσερις θητείες στο Ιρακ. Έχει ανεξόφλητα χρέη τα οποία θέλει γρήγορα να ξεπληρώσει συμμετέχοντας σε παράνομους αγώνες πάλης που τους οργανώνει ο Τζον Πέτι τον οποίο ερμηνεύει ο Γουίλεμ Νταφόε, όμως εκεί ο νεαρός Τζον θα βρεθεί αντιμέτωπος με έναν στυγνό εγκληματία και έμπορο ναρκωτικών τον Χάρλαν Ντε Γροτ( Γούντι Χάρελσον ) και η ζωή του τίθεται σε κίνδυνο.

Όλο αυτό που περιγράφουμε σκηνοθετείται από τον Κούπερ, με μια εμφανή σεναριακή νευρικότητα, καθώς από τη μέση κι έπειτα, θα εγκαταλείψει  τη μελέτη των οικογενειακά και οικονομικά παγιδευμένων του δύο ηρώων( του Ράσελ και του Ρότνει)  και θα  στρίψει το τιμόνι σε μια προβλέψιμη και συμβατική κατεύθυνση, ενός θρίλερ εκδίκησης, έχοντας ως βάση ναρκωτικά, αγώνες πυγμαχίας, και γκάνγκστερς.. θα  χαραμίσει έτσι την κοινωνική κριτική του προηγούμενου διαστήματος.

Έργο σκόπιμα υποτονικό , με ποιητικό τόνο, από την αρχή μέχρι και το τέλος, με  περιορισμένους διαλόγους , με ατμοσφαιρικά κοντινά πλάνα ακόμα και μέσα από τζάμια αυτοκινήτων, απολαυστικές οι γενικές εξωτερικές λήψεις από τα φουγάρα της βιομηχανικής περιοχής Μπράντοκ της Πενσυλβάνια,  υπάρχει μια καταπληκτική σκηνή απείρου κάλλους , με τον Κρίστιαν Μπέιλ και την μοναδική γυναικεία παρουσία του έργου, τη ΖοέΣαλντάνα ,  πάνω σε μια σκουριασμένη γέφυρα, τη στιγμή που  δίνουν τέλος στη σχέση τους. Τα εύσημα μας στον διευθυντή φωτογραφίας Μασανόμπου Τακαγιανάτζι.

Το εσωτερικό των ερειπωμένων κτιρίων επιλέγεται σχεδόν σε όλες τις βίαιες σκηνές, όπως και στην τελευταία πράξη του δράματος.  Ακουστική κιθάρα, μαντολίνο και μουσικές από Pearl Jam συνθέτουν το μελαγχολικό σάουντρακ. Μειλίχιος κι άδολος ο Κρίστιαν Μπέιλ στον ήρεμο αλλά δυναμικό ρόλο που του επιφύλασσε ο Σκοτ Κούπερ, εντελώς αλλιώτικος από τον γραφικό απατεωνίσκο που ερμήνευσε στον «Οδηγό Διαπλοκής».

Κρίμα που επιλέχθηκαν από τον σκηνοθέτη κινηματογραφικές ευκολίες, και κοινότυπες προσεγγίσεις, που τις έχουμε δει εκατό φορές, περιορίζοντας αισθητά τις δυνατότητες για να λάμψει πραγματικά η ταινία.

“Σκουριασμένη Πόλη” από 5/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos, Seven

The post Σκουριασμένη Πόλη(Out of the Furnace) appeared first on screeneye.gr.