Δράμα, 196′, Τουρκία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Kis uykusu/ Winter Sleep

Γλώσσα: Τουρκικά/ Αγγλικά

Του Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν

Με τους  Χαλούκ Μπιλγκινέρ, Μελίσα Σοζέν, Ντεμέτ Ακμπάγκ

Συνηθισμένος στα Βραβεία του Φεστιβάλ των Κανών, ο τούρκος σκηνοθέτης Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν αποσπά το 2014 άλλο ένα, και μάλιστα το Χρυσό Φοίνικα για την ταινία του «Χειμερία Νάρκη» (Winter Sleep).Για δεύτερη φορά τοποθετεί τα γυρίσματα και τη δράση κάπου στα βάθη της Ανατολίας (μετά το «Κάποτε στην Ανατολία»), στην περιφέρεια της Καππαδοκίας με τα πρωτότυπα πέτρινα τοπία και τις μαγικές αχανείς εκτάσεις που αιχμαλωτίζουν το βλέμμα, πρώτα του σκηνοθέτη και στη συνέχεια των θεατών.

Κατά τη μεγάλη (196 λεπτά) διάρκεια της «Χειμερίας Νάρκης», θα εισχωρήσουμε –αναπόφευκτα- μέσα στο περιβάλλον της κλειστής κοινωνίας μιας τουρκικής επαρχίας και θα παρακολουθήσουμε από κοντά τη ζωή μιας οικογένειας πλουσίων-bourgeois, όπου ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ένας διανοούμενος γερόλυκος, πρώην αρτίστ του θεάτρου, αποτραβηγμενος στην ήσυχη «γωνιά» του εξωτικού ξενοδοχείου του, παρέα με τις σκέψεις, τα βιβλία του, τις μάσκες, την όμορφη γυναίκα του και την επικριτική αδελφή του.

Ένα ξαφνικό επεισόδιο, οφειλόμενο στην απερισκεψία και τον αφελή αυθορμητισμό ενός μικρού παιδιού θα πυροδοτήσει μια σειρά από συζητήσεις και αναλύσεις επάνω σε ζητήματα ηθικής τάξεως, όπως το ερώτημα που ανοίγεται αν πρέπει να αντιστεκόμαστε στο κακό που μας κάνουν. Το βίαιο περιστατικό θα φέρει αντιμέτωπο το βασικό χαρακτήρα (Αϊντίν) και τον περίγυρό του με τον αλκοολικό, πρώην κρατούμενο, πατέρα του παιδιού και με τον ιμάμη αδελφό του. Ωστόσο, ρήξεις δεν σημειώνονται μόνο με πρόσωπα του εξωτερικού περιβάλλοντος. Ενστάσεις, έντονες λεκτικές αντιπαραθέσεις και ρητορικοί αγώνες μεταξύ του Αϊντίν και της αδελφής του, του Αϊντίν και της γυναίκας του γεμίζουν αυτό το φιλμικό κείμενο που φέρει αρκετά στοιχεία από το θέατρο, με το λόγο να πρωταγωνιστεί στις περισσότερες σκηνές.

Κάτι που είναι φυσικό και επόμενο, αν αναλογιστούμε ότι το σενάριο που εμπνεύστηκε ο σκηνοθέτης με τη γυναίκα του βασίζεται σε τρεις νουβέλες του Τσέχωφ.
Πράγματι, τα πρόσωπα της «Χειμερίας Νάρκης» θυμίζουν σε πολλά τα πρόσωπα της δραματουργίας του Τσέχωφ: είναι ανώτερης κοινωνικής τάξης, είναι intellectuelles, επιδίδονται σε συζητήσεις φιλοσοφικού περιεχομένου, θίγουν ερωτήματα επάνω στη ζωή, τις προσδοκίες, τις απογοητεύσεις.. Ονειρεύονται ότι η ζωή τους θα βελτιωθεί, όμως αυτό γίνεται μάταια, καθώς βρίσκονται εγκλωβισμένα μέσα στα στενά περιθώρια του εαυτού τους ή εκδηλώνουν μια ανημποριά και αδυναμία, μιαν έλλειψη ουσιαστικής θέλησης και ενέργειας. Στο βάθος είναι μόνα και περιφέρονται σαν τους γλάρους, χωρίς σκοπό χτυπώντας τα φτερά τους, εξαντλούνται σε μάταιες αναλύσεις και υποκύπτουν, τέλος, από τις βολές κάποιου κυνηγού, όπως τα ζώα που τόσο αριστοτεχνικά εγγράφει μέσα στην αφήγησή του ο Τσεϊλάν. H μετριότητα του κόσμου, η τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, η έλλειψη συνεννόησης και η αδυναμία κατανόησης μεταξύ των ανθρώπων τούς καταδικάζει σε μια υπαρξιακή μοναξιά, που έντεχνα αποδίδεται από τις λέξεις του ρώσου συγγραφέα και που ο τούρκος σκηνοθέτης προσπαθεί να μετουσιώσει σε εικόνες, ενσωματώνοντας, βέβαια, τις περισσότερες φορές και το λόγο μέσα σε αυτές.

Η πλοκή της «Χειμερίας Νάρκης» δεν διακρίνεται για το σασπένς ή την ιδιαίτερη δράση της και αυτό το στοιχείο σε συνδυασμό με την εκτενή της διάρκεια ίσως κουράσει μερικούς. Γίνεται προφανής ένας ακαδημαϊσμός και μια τάση πιστής προσήλωσης του σκηνοθέτη στους μεγάλους δασκάλους του, από τον Τσέχωφ και το Σαίξπηρ μέχρι τον Αντονιόνι, τον Μπέργκμαν ή και τον Ταρκόφσκι. Ωστόσο, ακόμη και έτσι δεν μπορούμε να μην θαυμάσουμε την κινηματογραφική ματιά με την οποία προσεγγίζει το θέμα του, ως κληρονόμος παλαιοτέρων μεγάλων δημιουργών.
Στη «Χειμερία Νάρκη» χαρακτηριστικά είναι τα στατικά πλάνα, συχνά τα πλάνα σεκάνς μέσα στα οποία έρχεται να συμπεριλάβει όλη την εξέλιξη μιας κατάστασης χωρίς διακοπή. Σε κρίσιμες στιγμές, όταν τα πρόσωπα καλούνται να απολογηθούν ή να αποφανθούν επάνω σε κάτι, η κάμερα πλησιάζει αργά και σαν μια κάμερα-μικροσκόπιο συλλαμβάνει αντιδράσεις υποτάσσοντάς τες κάτω από το παρατηρητικό της βλέμμα. Τα φημισμένα cadrages του Τσεϊλάν δεν λείπουν, που με την ακρίβεια και το εύρος τους (καθώς χρησιμοποιείται εύστοχα ένα large format cinemascope) καθιστούν πιο απτές και αισθητές στο θεατή τις διάφορες περιστάσεις, παίρνουν μια απόσταση από τα πρόσωπα ενσωματώνοντάς τα στο σύνολο και δίνουν ένα πλάτος και έναν αέρα ακόμη και στα πιο στενόχωρα ντεκόρ.

Ως πιστός «ακόλουθος» του Αντονιόνι ή και του Ταρκόφσκι, ο σκηνοθέτης επιδεικνύει μια ιδιαίτερη ικανότητα να εντάσσει τα πρόσωπά του μέσα στα τοπία ή το αντίστροφο. Τα τοπία, οι εξωτερικοί χώροι και το γενικότερο ντεκόρ αποτελούν συνήθως προέκταση του εσωτερικού κόσμου των χαρακτήρων του, με τέτοιο τρόπο που θα λέγαμε ότι τα πρόσωπα είναι σμιλευμένα μέσα σε αυτό (όπως είναι τα σπίτια μέσα στους βράχους) και αντανακλούν τις δονήσεις του. Μια αμοιβαία αλληλεπίδραση, που η σύνταξη των εικόνων και η δραματουργία του Τσεϊλάν καθιστούν ορατή, εντάσσοντας το έργο του μεταξύ εκείνων του σινεμά «d’auteur». Ακόμη και τα κάδρα στους τοίχους ή οι μάσκες δείχνουν να έχουν τοποθετηθεί καθ’ εικόνα όσων τους περιβάλλουν.
Όμορφη φωτογραφία, σχολαστική αρχιτεκτονική δομή των κάδρων σε αρκετές περιπτώσεις, χιονισμένα τοπία, καταχνιά και ημι-φωτισμένα δωμάτια αποπνέουν το σκυθρωπό, μουντό και μελαγχολικό πρόσωπο μιας πραγματικότητας που δείχνει να έχει εμπνευστεί από τα λόγια ενός ήρωα του Τσέχωφ: «Οργανώστε τη ζωή σας με τον πιο συμβατικό τρόπο˙ όσο πιο γκρι και θαμπό το βάθος, τόσο μεγαλύτερη η αξία του».

Χειμερία Νάρκη από 5/2 στους κινηματογράφους σε διανομή ΑΜΑ

The post Χειμερία Νάρκη appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφία, Δράμα, 105′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Big Eyes

Γλώσσα: Αγγλικά

Του Τιμ Μπάρτον

Με τους Κριστόφ Γουόλτς, Έιμι Άνταμς,Τζέισον Σβάρτσμαν, Ντάνι Χιούστον, Τέρενς Σταμπ και Κρίστεν Ρίτερ

Η νέα ταινία του Τιμ Μπάρτον είναι βασισμένη στην πραγματική ιστορία της ζωγράφου Μάργκαρετ Κιν. Οι πίνακες της Κιν έγιναν πολύ γνωστοί κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του’50 και του ’60 για τα χαρακτηριστικά μεγάλα μάτια τους, όμως όλοι νόμιζαν πως ήταν πίνακες που ζωγράφιζε ο άντρας της, Γουόλτερ.

Μεγάλα μάτια συναντούμε παντού στο έργο του Τιμ Μπάρτον («Frankenweenie», «Ο Εφιάλτης των Χριστουγέννων», «Η Νεκρή Νύφη», «Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ», και σε άλλα). Με ή χωρίς μαύρους κύκλους, άλλοτε τεράστια άλλοτε πιο μικρά, στρογγυλά και διεισδυτικά, προεξέχοντα από το υπόλοιπο πρόσωπο, έρχονται να σημάνουν κάτι απόκοσμο, μυστήριο και αινιγματικό. Θύρες του άγνωστου ή καθρέπτες της ψυχής, εκπέμπουν μία θλίψη και μια μελαγχολία για τα ανθρώπινα, αντανακλώντας έναν κόσμο σκοτεινό.

Σε αυτό το στοιχείο-φετίχ του έργου του, τα μεγάλα μάτια, τώρα ο Μπάρτον αποδίδει φόρο τιμής, φτιάχνοντας μια ταινία αφιερωμένη σε αυτά. Η αληθινή ιστορία της ζωγράφου Μάργκαρετ Κιν, της οποίας οι πίνακες με τις παιδικές φιγούρες και τα τεράστια μάτια θεωρήθηκαν ως τα πρώτα έργα «της τέχνης της μάζας» (Mass art),  υπήρξε η βάση και η αφορμή, θα λέγαμε, για να εκθειάσει ο καλλιτέχνης και να εξυψώσει ακόμη περισσότερο ένα βασικό συστατικό του φαντασιακού του. Εξάλλου, ο ίδιος είναι συλλέκτης των έργων της, έχοντας εμπνευστεί από αυτά για τις δημιουργίες του.

Είκοσι χρόνια μετά το «Ed Wood», επιστρέφει στο είδος biopic, στη βιογραφία, και μας εξιστορεί με λεπτομέρειες τις σχέσεις του ζευγαριού Κιν, από την αρχή μέχρι την τελευταία τους αναμέτρηση στο δικαστήριο. Οι διαφωνίες όπως και οι διαδοχικές ρήξεις μεταξύ της Μάργκαρετ και του συζύγου της Γουόλτερ Κιν, ο οποίος ιδιοποιήθηκε τα έργα της εκφοβίζοντάς την, εκτίθενται στην ταινία με μια αφήγηση γραμμική, χωρίς πολλές μεταπτώσεις και μια φροντισμένη φωτογραφία καρτ-ποστάλ, κάποιες φορές θα λέγαμε, της δεκαετίας του ’50.  Τα κοστούμια και το ντεκόρ συνθέτουν σχολαστικά το περιβάλλον εκείνης της εποχής, ένα περιβάλλον που φέρει την κομψή σοφιστικέ ματιά του δημιουργού του.

Το ύφος κινηματογράφησης όπως και η αισθητική αυτού του φιλμ, ωστόσο, δεν έχει καμία σχέση με την μπαρόκ παράξενη ατμόσφαιρα άλλων δημιουργιών του σκηνοθέτη ή με το υπέρμετρα φαντασιακό μπαρτονικό σύμπαν για το οποίο έχει ξεχωρίσει. Όμορφες ζωηρόχρωμες εικόνες παρατίθενται με έναν τρόπο απλό, ευθύ, άμεσα προσλήψιμο από ένα ευρύ κοινό, μπαίνοντας αυτόματα στην κατηγορία ταινιών «γυαλιστερών και φανταιζί», θυμίζοντας αυτές που προτείνονται συχνά για Όσκαρ. Η απλότητα του φιλμικού κειμένου βρίσκεται σε μία αναλογία με τα έργα της «τέχνης της μάζας», των οποίων οι επιλογές κατασκευής και δόμησης γίνονται με το κριτήριο της μεγαλύτερης δυνατής προσβασιμότητας, απαλλάσσοντας τον παραλήπτη από οποιαδήποτε προσπάθεια σύλληψης του έργου.

Η ταινία «Μεγάλα Μάτια» θα πληροφορήσει αρχικά τους θεατές επάνω στα «hip»  έργα και την τέχνη αυτής της ζωγράφου, προσθέτοντας ένα ακόμη πετραδάκι στην αισθητική και καλλιτεχνική τους καλλιέργεια. Πέρα από τη –μπανάλ θα έλεγα- ιστορία, ο θεατής θα έχει την ευκαιρία να «θαυμάσει» ή να παρατηρήσει απλώς τα διάφορα πορτραίτα, τα οποία παρατίθενται μέσα στο φιλμ, όπως σε μια έκθεση, της οποίας το θέμα είναι ένα αλλά δίνεται σε διάφορες versions.

Τα νεαρά πρόσωπα με τα θλιμμένα μάτια, συχνά εισβάλλουν στην αφήγηση αντανακλώντας τα συναισθήματα των προσώπων της, κάνοντας ένα σιωπηρό σχολιασμό ή και αντανακλώντας το βλέμμα αυτού που κοιτάζει, τοποθετημένα ακριβώς δίπλα του. Προεκτείνοντας, θα λέγαμε, ότι, εγγεγραμμένα καθώς είναι μέσα στο φιλμικό κείμενο, αναπαριστούν το δικό μας βλέμμα, το βλέμμα του «θεατή» (ή μάλλον του σινεφίλ) που, μαγεμένος από τις κινούμενες εικόνες, θέλει όλες να τις καταβροχθίσει, συνεπαρμένος από την ισχυρή δύναμη της περιέργειας ή και στοχαστικός επάνω στην εξύψωση του πραγματικού μέσα από την τέχνη. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο, θα αναγνωρίζαμε, ίσως, κάποια ψήγματα τέχνης μέσα σε αυτό το φιλμ, στο οποίο, όπως και στα περισσότερα μέτρια φιλμ, διακρίνονται μέσα στο τετριμμένο και κοινότοπο (ή χιλιο-ιδωμένο) κάποια ίχνη του καλλιτεχνικού, του εξαιρετικού.

Τα Μεγάλα Μάτια συνοψίζουν τις διάφορες φιγούρες της κινηματογραφίας του Τιμ Μπάρτον, μέσα από τα οποία ο μεγάλος μετρ του Κιτς αναγνωρίζεται βάζοντας την προσωπική του σφραγίδα.

Οι ερμηνείες είναι αξιοπρόσεχτες, με έναν Κριστόφ Γουόλτς («Django Unchained» «Ιnglourious Basterds») να αποδίδει με δεξιοτεχνία όλο τον αμοραλισμό και κυνισμό του Γουόλτερ Κιν, ενώ η Έιμι Άνταμς («American Hustle», «The Master») ενσαρκώνει τη ζωγράφο, μεταδίδοντας μια πλούσια γκάμα συναισθημάτων.

Τα «Μεγάλα Μάτια» δεν διαθέτουν την τρέλα ή τις φανταστικές υπερβολές άλλων φιλμ του ίδιου σκηνοθέτη, ωστόσο, αναπαριστούν μια αληθινή ιστορία που προκαλεί το ενδιαφέρον.

The post Μεγάλα Μάτια appeared first on screeneye.gr.

 Γράφει η Δήμητρα Γιαννακού

O Pascal Chaumeil είναι σκηνοθέτης, σεναριογράφος και έχει γράψει επίσης τους διαλόγους πολλών ταινιών. Όπως χαρακτηριστικά είπε ο ίδιος κάποια στιγμή, : «Σκηνοθέτης είναι νομίζω ένα επάγγελμα που μαθαίνεται και το ότι είχα καταφέρει όλα αυτά πιο πριν, μου επέτρεψε να είμαι προετοιμασμένος κατάλληλα για να υπερπηδήσω και το τελευταίο εμπόδιο.»

Ξεκίνησε την καριέρα του στο σινεμά ως βοηθός σκηνοθέτη σε πολλά φιλμ, μεταξύ των οποίων είναι τα εξής: «Je Suis Le Seigneur Du Château» του Regis Wargnier, «Bonjour l’angoisse» του Pierre Tchernia, «L’Oeil Au Beur(re) Noir» του Serge Meynard , «Un Été D’Orages» της Charlotte Brandström, «Les Truffes» του Bernard Nauer, «Les Visiteurs 2 – Les Couloirs Du Temps» του Jean-Marie Poiré.. 

To 1994 γνωρίζει το Luc Besson. Αρχικά γίνεται πρώτος βοηθός σκηνοθέτη για την ταινία «Léon», στη συνέχεια γίνεται σκηνοθέτης δεύτερης ομάδας για το «Πέμπτο Στοιχείο» (1997) και για τη «Jeanne d’Arc» (1999).

Βασικό όνειρο της ζωής του, ωστόσο, είναι να γίνει κινηματογραφιστής. Γυρίζει μερικές ταινίες μικρού μήκους, εκ των οποίων ξεχωρίζει η «Des Ηommes Αvec des Βas» (1996) καθώς λαμβάνει το Μεγάλο Βραβείο στο Φεστιβάλ του Cognac.

Μετά το 1997, ο Chaumeil απασχολείται, επιπλέον, και στο χώρο της διαφήμισης. Στη συνέχεια, κάνει τα πρώτα του βήματα στην τηλεόραση και σκηνοθετεί μέχρι το 2008 διάφορα επεισόδια σε σειρές, όπως τις εξής: «Blague à part» (2000-2003), «Avocats & Associés» (2001-2002), «Engrenages» (2005-2006) και στην επιτυχημένη στη Γαλλία κωμική σειρά «Fais pas ci, fais pas ça» (2007-2009). Η σειρά αναφέρεται σε δύο οικογένειες γειτόνων, η καθεμιά έχοντας διαφορετική οπτική γωνία προσέγγισης του κόσμου και των πραγμάτων. Το κωμικό πηγάζει από αυτή τη διαφορά και τον εντελώς αντίθετο τρόπο διαπαιδαγώγησης που προσφέρει η κάθε οικογένεια στα παιδιά της. 

Το 2010 γυρίζει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, τη γνωστή «Επαγγελματίας Καρδιοκατακτητής» (L’Arnacoeur). Πρόκειται για ρομαντική κομεντί με το Ρομαίν Ντιουρίς και τη Βανέσα Παραντί.

Η ταινία γνώρισε μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία (πάνω από 3 εκατομμύρια εισιτήρια και είχε πολλές υποψηφιότητες για τα βραβεία Σεζάρ), αλλά και στο εξωτερικό. Παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ του Τορόντο. Το σενάριο είναι εμπνευσμένο από μια οικογενειακή ιστορία του σεναριογράφου Laurent Zeitoun όπως και από την ταινία «New York-Miami» του Frank Capra (1934).

Ο Ραμαίν Ντιουρίς μπαίνει στο ρόλο του Αλέξ, ενός επαγγελματία καρδιοκατακτητή (εξ ου και ο ελληνικός τίτλος) που αναλαμβάνει να χωρίσει ζευγάρια των οποίων οι γυναίκες είναι δυστυχισμένες. Τον προσλαμβάνουν οι συγγενείς των αδικημένων γυναικών και αναλαμβάνει να τις γοητεύσει προκειμένου να τις απαγκιστρώσει από μια επικίνδυνη σχέση. Η ευφυΐα του έγκειται στο γεγονός ότι ψυχολογεί με ακρίβεια τα «θύματά» του εφαρμόζοντας διάφορες τεχνικές με  αποτέλεσμα καμία να μην μπορεί να αντισταθεί στην άσκηση της γοητείας του. Όμως, κάποια στιγμή εμπλέκεται με έναν ζάμπλουτο πελάτη ο οποίος δεν μοιάζει να είναι ξεκάθαρος, καθώς η κόρη του (Βανέσα Παραντί) -ο επόμενος στόχος του Αλέξ- δείχνει να είναι τρισευτυχισμένη από τη σχέση της και όχι δυστυχισμένη..

Ο θεατής παρακολουθεί την εξέλιξη της σχέσης τους και μέσα από ποικίλα ευτράπελα επεισόδια. Ο «Επαγγελματίας Καρδιοκατακτητής» πατά πάνω σε κώδικες κωμωδίας «παλιού τύπου», καθώς θεμελιώνεται σε μια απρόβλεπτη συνάντηση. Μια όμορφη και πλούσια νεαρή συναντά στο δρόμο της έναν τύπο –συνήθως φτωχό- και παρά τις αντιθέσεις ή τις διαφορές τους, η ζωή τους παίρνει άλλη τροπή και αλλάζει ριζικά. Το φιλμ δεν παρουσιάζει, βέβαια, τη λεπτότητα ενός Lubitsch, ωστόσο, ο Ρομαίν Ντουρίς, ευλύγιστος και χαρισματικός, μαγεύει το κοινό.

Ο Chaumeil είπε σχετικά για την επιλογή του πρωταγωνιστή: «Ονειρευόμουν έναν ηθοποιό με φυσιολογικά γκλάμουρ (χαρακτηριστικά). Δεν ήθελα να χρειαστεί να δημιουργήσω μια δύναμη άσκησης γοητείας μέσα από διάφορα τεχνάσματα του σεναρίου. Λίγοι ηθοποιοί της γενιάς του έχουν το χάρισμά του. Οι ταινίες του Cédric Klapish, όπου έπαιξε, αποδεικνύουν ότι ο Ρομαίν έχει φτιαχτεί για την κωμωδία.»  Ο σκηνοθέτης θεωρεί ότι «ο «Επαγγελματίας Καρδιοκατακτητής» δεν είναι ένα φιλμ «politiquement correct. Υπάρχει ένα υποβόσκον μικρό κοινωνικό σχόλιο. Τίθεται ένα ζήτημα σύγκρουσης-αντίθεσης των τάξεων.»

Ο Pascal Chaumeil υπογράφει το 2012 τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του: «Un Plan Parfait» («Γάμος με δόσεις») στην οποία η Diane Kruger και ο Dany Boon βρίσκονται στους κεντρικούς ρόλους για ένα νέο ερωτικό «μπέρδεμα». Είναι μια ρομαντική κομεντί γεμάτη εκπλήξεις και τραγελαφικά επεισόδια. Ο αυθεντικός τίτλος της ταινίας σημαίνει «ένα τέλειο σχέδιο». Το λεγόμενο σχέδιο είναι οι μηχανορραφίες της κεντρικής ηρωίδας προκειμένου να αποφύγει μια κατάρα που βαραίνει και ταλαιπωρεί την οικογένειά της εδώ και χρόνια: όλοι οι πρώτοι γάμοι των μελών διαλύονται και αυτά αναγκάζονται να ξαναπαντρευτούν για να αποκτήσουν μια οικογένεια.

Η Ιζαμπέλ (Diane Kruger) έχει δέκα χρόνια σχέση με έναν οδοντίατρο. Όλα βαίνουν καλώς και αποφασίζουν κάποια στιγμή να παντρευτούν. Εκείνη θα αναγκαστεί να βρει επειγόντως έναν «γαμπρό», να τον εξαπατήσει κάνοντας ένα λευκό γάμο, να χωρίσει μετά από λίγο χρονικό διάστημα και, τέλος, να παντρευτεί τον άνδρα των ονείρων της, έχοντας εξορκίσει για τα καλά τη βαριά κατάρα. Αυτή η απόφασή της την οδηγεί σε μία περιπέτεια ανά τον κόσμο, σε μία διαδρομή περίπλοκη αλλά και εμπλουτιστική που ξεκινά από τη Δανία και καταλήγει στη Μόσχα, περνώντας από το Κιλιμάντζαρο και την Αιθιοπία. Το υποψήφιο θύμα πάνω στο οποίο «πέφτει» η Ιζαμπέλ είναι ένας συντάκτης (Dany Boon) του ταξιδιωτικού οδηγού «Routard».

Ο Pascal Chaumeil δείχνει ότι προσπαθεί να ακολουθήσει την ίδια περίπου «συνταγή» που χρησιμοποίησε στην προηγούμενη ταινία του, τον «Επαγγελματία Καρδιοκατακτητή», βάζοντας τα ίδια υλικά τα οποία τον οδήγησαν στην επιτυχία Διάφορα ψέματα, ψευτο-προφάσεις, «μαγειρέματα» και απάτες που αναπτύσσονται μέσα σε ένα πλαίσιο ερωτικής διάθεσης και κατάκτησης.

Στις 27 Μαρτίου θα κυκλοφορήσει η νέα του ταινία, «Πέντε Δευτερόλεπτα Στο Κενό» («A Long Way Down»). Είναι μια δραματική κομεντί που έχει μπει στη λίστα της «Berlinale Special» του φετινού Φεστιβάλ του Βερολίνου. Η υπόθεση αναφέρεται σε τέσσερα άτομα που είναι τελείως απογοητευμένα από τη ζωή τους. Αποφασίζοντας να δώσουν ένα τέλος σε αυτή συναντιούνται  την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στην κορυφή ενός ουρανοξύστη στο Λονδίνο. Τελικά, θα κάνουν το άλμα στο κενό; Δεν μένει παρά να δείτε αυτή τη νέα παραγωγή του Chaumeil για να βγείτε από την απορία.

The post Πασκάλ Σομέιγ appeared first on screeneye.gr.