Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

Ο 25χρονος Adam Bakri υποδύεται τον Omar στην ομότιτλη ταινία του Παλαιστίνιου Hany Abu-Assad που απέσπασε το βραβείο της Κριτικής Επιτροπής του τμήματος «Ένα Κάποιο Βλέμμα», Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός Παλαιστίνιου νέου που ζει στη μία πλευρά του τοίχους που χωρίζει τη Δυτική Όχθη σε δύο μέρη, ενώ η αγαπημένη του, που είναι ακόμη μαθήτρια, ζει στην άλλη πλευρά. Κι ενώ εκείνος ρισκάρει καθημερινά τη ζωή του για να επισκεφθεί αυτήν που αγαπάει, ταυτόχρονα με τους κολλητούς του δημιουργούν μία μικρή ομάδα αντίστασης που δολοφονεί έναν φύλακα περιπολίας. Ο Ομάρ συλλαμβάνεται, βασανίζεται, έρχεται αντιμέτωπος με ηθικά διλήμματα αλλά και με την ίδια την επιβίωσή του.

Η ταινία μιλάει για την ελευθερία, τη φιλία και την πίστη στις αξίες. Ποιες είναι  οι δικές σου αξίες; Τι μετράει περισσότερο για σένα;

Δύσκολη ερώτηση. Θέλω να ζω σε έναν ειρηνικό κόσμο. Γι’  αυτό ήθελα να ασχοληθώ με την Τέχνη και τον κινηματογράφο. Γιατί μέσω αυτού μπορείς να προωθήσεις το όνειρο μιας καλύτερης ζωής, να δώσεις δυνατά μηνύματα. Γι’ αυτό άλλωστε είμαι τόσο περήφανος που συμμετέχω σε μία ταινία που έχει τόσο ισχυρό μήνυμα.

Ποιο είναι το μήνυμα;

Το μήνυμα είναι η ειρήνη! Φτάνει η κατοχή. Δεν οδηγεί πουθενά.

Αν ήσουν στη θέση του ήρωα, του Omar, θα αντιδρούσες με τον ίδιο τρόπο; Θα αγωνιζόσουν ρισκάροντας τη ζωή σου;

Ο Omar σε κάποια φάση μπερδεύεται πάρα πολύ. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Στην κατοχή για πολύ απλά πράγματα πρέπει να έχεις άδεια για να τα κάνεις. Δεν ζω εκεί, αλλά γνωρίζω ανθρώπους που ζουν έτσι. Μακάρι να αντιδρούσα κι εγώ σαν τον Ομάρ αν ήμουν στη θέση του.

Πιστεύεις ότι το μήνυμα αφορά μόνο την Παλαιστίνη;

Όχι μόνο την Παλαιστίνη, αλλά όλο τον κόσμο. Έχει διεθνή απήχηση. Κι αυτό είναι το σπουδαίο με αυτή την ταινία.

Πώς είναι η ζωή στη Νέα Υόρκη;

Ζω στην Νέα Υόρκη εδώ και σχεδόν τρία χρόνια. Τη λατρεύω. Αποφοίτησα πρόσφατα από τη σχολή του Lee Strasberg (The Lee Strasberg Theatre and Film Institute) και σχεδόν αμέσως συμφώνησα να κάνω αυτή την ταινία. Γενικά δεν θέλω να δουλεύω σε ένα μόνο μέρος, αλλά παντού.

Δυσκολεύτηκες να αφήσεις τη ζωή σου στην Παλαιστίνη;

Ήταν μια δύσκολη απόφαση να αφήσω πίσω την οικογένειά μου και τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Ήμουν 21 ετών όταν έφυγα. Δεν ήταν εύκολο. Τώρα, όμως, το έχω συνηθίσει.

Επόμενος στόχος; Το Λος Άντζελες;

Δεν έχω αποφασίσει αν θα πάω στο Λος Άντζελες. Θα δούμε. Προς το παρόν απολαμβάνω τη Νέα Υόρκη.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου σκηνοθέτες/ ηθοποιοί;

Πάρα πολλοί. Πάντα με δυσκολεύει αυτή η ερώτηση. Λατρεύω τον σκηνοθέτη του Drive, Νίκολας Γουάντινγκ Ρεφν. Μου αρέσουν πολύ οι ταινίες του. Και από ηθοποιούς, ξεχωρίζει τον Ryan Gosling.

Πόσο αισιόδοξος είσαι ως προς το τέλος της κατοχής;

Πολύ αισιόδοξος. Πιστεύω πως θα συμβεί μια μέρα. Είμαι σίγουρος πως θα γίνει αυτό. Απλά εύχομαι να γίνει όσο είμαι ζωντανός και όσο είναι ζωντανοί οι γονείς μου. Ναι, είμαι αισιόδοξος.

Έχεις ακούσει ιστορίες από κοντινά σου πρόσωπα σχετικά με τη ζωή στην κατοχή;

Φυσικά, πολλές ιστορίες. Όχι από τόσο κοντινά μου πρόσωπα, αλλά έχω ακούσει πολλά. Ακόμη και στις εφημερίδες της Αμερικής, όπως στη New York Times, διαβάζεις τι συμβαίνει εκεί.

Πώς πιστεύεις ότι θα αντιδράσουν οι Παλαιστίνιοι όταν δουν την ταινία;

Πιστεύω ότι θα την αγαπήσουν! Θα πρέπει να την αγαπήσουν.

Τι σε εντυπωσίασε περισσότερο στη διάρκεια των γυρισμάτων;

Ποτέ πριν δεν είχα βρεθεί σε κατασκήνωση προσφύγων. Εκεί, οι άνθρωποι ξυπνούσαν μαζί μας στις πέντε το πρωί που ξεκινούσαμε το γύρισμα. Γύρω μας υπήρχε ένα πλήθος, μικροί, μεγάλοι, άνδρες και γυναίκες. Τους έκανε μεγάλη εντύπωση. Ήταν σημαντικό για εκείνους ότι γυρίζεται μία ταινία εκεί.

Ο Omar βιώνει την προδοσία από τους φίλους και τον έρωτα. Σου έχει συμβεί;

Ευτυχώς, μέχρι στιγμής δεν έχω προδοθεί έτσι. Σίγουρα, αισθάνομαι ότι έχω πολλά κοινά με τον Omar. Πιστεύει σε κάτι και το κυνηγάει. Κι εγώ το κάνω.

Πιστεύεις στο Θεό;

Δεν μεγάλωσα ως θρησκευόμενος, αλλά πιστεύω στον Θεό.

The post Αντάμ Μπακρί appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

Το όνομά του προκαλεί σύγχυση. Τον μπερδεύουν με τον αείμνηστο συνονόματο του ηθοποιό με τον οποίο δεν έχει καμία σχέση. Για καιρό θεωρούνταν Ιρλανδός και ομοφυλόφιλος ενώ δεν είναι τίποτα από τα δύο. Αυτά κι άλλα πολλά αποκαλύπτουμε στο αφιέρωμα για τον 44χρονο δημιουργό, που πιθανόν να γίνει ο πρώτος έγχρωμος σκηνοθέτης με Όσκαρ.

Η ταινία του ” 12 Χρόνια Σκλάβος”, η οποία θα προβάλλεται από 12/12 στους κινηματογράφους για  το οδοιπορικό ενός κατατρεγμένου  Αμερικάνου στα μέσα του 19ου αιώνα, απέσπασε διθυραμβικές κριτικές.

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ & ΟΙ ΚΑΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

Σπούδασε Καλές Τέχνες στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη. Έχει κερδίσει το Βραβείο Turner Prize για έκθεσή του στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης του Λονδίνου το 1999. To 2002 τιμήθηκε από τη βασίλισσα Ελισάβετ με τον τίτλο του Αξιωματικού του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για τις υπηρεσίες του στον χώρο των Τεχνών. Το 2011 τιμήθηκε εκ νέου με τον τίτλο του Διοικητή του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Ο ίδιος έχει τονίσει ότι οι επιρροές του είναι ποικίλες και κυμαίνονται από τον Άντι Γουόρχολ στον Ζαν Βίγκο, τον Μπάστερ Κίτον και τον Μπίλι Γουάιλντερ.

Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ

Ξεκίνησε ως εικαστικός. Ήταν 30 ετών και ζούσε στο Άμστερνταμ με τη σύντροφό του, όταν το βρετανικό κανάλι Channel 4 τον προσέγγισε και του ζήτησε να γυρίσει μία ταινία, προσφέροντάς του 100.000 λίρες. Εκείνος είπε πως τον ενδιέφερε η ιστορία του Ιρλανδού απεργού πείνας Μπόμπι Σαντς. Αυτό ήταν. Στο κάστινγκ επέλεξε έναν 31χρονο άγνωστο ηθοποιό, τον Μάικλ Φασμπέντερ και ξεκίνησαν να δουλεύουν το Hunger. «Δεν ήξερα τίποτα. Όταν όμως μπήκα στο πλατό, ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο για μένα».  Η πρώτη του επαφή με την κινηματογραφική βιομηχανία ήρθε το 2008 όταν το «Hunger» προβλήθηκε και ενθουσίασε στο φεστιβάλ Καννών (κέρδισε το βραβείο Camera d’Or) και στη συνέχεια ταξίδεψε στην Αμερική. «Δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω αμερικάνικες ταινίες. Εκεί τους αρέσουν τα ευτυχισμένα φινάλε. Γύρισα το Shame στην Αμερική, αλλά δεν είναι χολιγουντιανή ταινία. Εγώ θέλω να προκαλώ τους ανθρώπους. Θέλω οι θεατές να αναρωτιούνται αν οι ήρωες που βλέπουν στην σκηνή διαφέρουν από αυτό που πίστευαν όταν τους πρωτοείδαν» έχει δηλώσει.

ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ

Οι ταινίες του είναι προσωπικές. Τo «Hunger» είναι εμπνευσμένο από τη νεότητά του, την απώλεια της αθωότητας.

Ο Μπράντον στο «Shame» είναι η απάντησή του σε αυτή την αίσθηση του να είναι κανείς χαμένος. «Δεν έχω χαθεί στον σεξουαλικό εθισμό, αλλά έχω υπάρξει κι εγώ χαμένος» έχει δηλώσει. Χαρακτηριστικό της δουλειάς του είναι ότι «τοποθετεί» το κοινό μέσα στην εμπειρία: «Ήθελα το κοινό να συμμετάσχει στην απεργία πείνας, είτε με είτε χωρίς τη θέλησή του» έχει τονίσει. «Είναι περίεργος –με την ουσιαστική έννοια της περιέργειας- και χειραγωγεί τους ηθοποιούς του, αφού πρώτα δημιουργεί μεταξύ τους εμπιστοσύνη», λέει ο Μάικλ Φασμπέντερ. Ακόμη προσεγγίζει δύσκολες αλήθειες με αγάπη –ο ίδιος έχει τονίσει πως τόσο ο σεξουαλικός εθισμός όσο και η σκλαβιά είναι θέματα που προσέγγισε με αυτό ακριβώς το συναίσθημα, την αγάπη. Ακόμη, απεικονίζει αυτά που πραγματικά κάνουν οι άνθρωποι. Όσο κι αν συζητήθηκε η πρώτη σκηνή του Shame, όπου ο Μπράντον (Φασμπέντερ) κυκλοφορεί ολόγυμνος στο σπίτι του, είναι αυτό ακριβώς που θα έκανε ένα άντρας (ειδικά αν ήταν εθισμένος στο σεξ).

Ο ΜΑΙΚΛ ΦΑΣΜΠΕΝΤΕΡ

«Αυτό που συμβαίνει με τον Μάικλ είναι ότι δεν τον θεωρώ δεδομένο. Δεν θα κάνει κάτι επειδή το κάνω εγώ. Είναι εξαιρετικός ηθοποιός. Για μένα προσωπικά, είναι ο ηθοποιός με τη μεγαλύτερη επιρροή αυτή την εποχή στον κόσμο. Οι νέοι θέλουν να γίνουν ηθοποιοί εξαιτίας του, όπως γινόταν κάποτε με τον Μίκι Ρουρκ και τον Γκάρι Όλντμαν. Τον επιλέγω γιατί τον αγαπώ περισσότερο. Τον αγαπώ βαθιά. Υπάρχει κατανόηση. Δεν αμφισβητείται αυτό από κανέναν μας».

Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΥΛΙΑ

Έχει μακροχρόνια σχέση με την κριτικό Τέχνης Μπιάνκα Στίγκτερ, με την οποία έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, την Άλεξ και τον Ντέξτερ. «Ο γιος μου ξεκίνησε σχολείο φέτος και θα κάνω ένα διάλειμμα από τις ταινίες. Θέλω να είμαι εκεί για την οικογένειά μου, αυτό είναι το πιο σημαντικό για μένα» δήλωσε τον Οκτώβριο σχετικά με τα μελλοντικά του βήματα. Για αρκετό καιρό υπήρχε η αίσθηση πως είναι ομοφυλόφιλος, καθώς όταν φοιτούσε ακόμη στο Goldsmith University του Λονδίνου, είχε γυρίσει ένα βίντεο με τίτλο Bear (1993), στο οποίο πρωταγωνιστούσαν δύο γυμνοί άντρες – ο ένας ήταν ο ίδιος. Στο «Hunger» όπως και στο «Shame» περιλαμβάνεται αρκετό ανδρικό γυμνό, ενώ στο δεύτερο υπάρχει και μία ομοφυλοφιλική σεξουαλική σκηνή. «Στην Αμερική φοβούνται το σεξ», δήλωσε πέρυσι, όταν ο Μάικλ Φασμπέντερ δεν συμπεριλήφθηκε στη λίστα των υποψηφίων για Όσκαρ για το Shame.

ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

•          Η Περιφρόνηση, του Γκοντάρ (1963)

•          Μια φορά κι έναν καιρό στην Αμερική, του Σέρτζιο Λεόνε (1984)

•          Do the Right Thing, τουΣπάικΛι (1989)

•          Η Μάχη της Αλγερίας, του Γκιλμπέρτο Ποντεκόρβο (1966)

•          Ο Κανόνας του Παιχνιδιού, του Ρενουάρ (1939)

•          Couch, του Άντι Γουόρχολ (1964)

•          Διαγωγή Μηδέν του Ζαν Βιγκό (1933)

The post Στιβ ΜακΚουίν appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

Στα 69 του χρόνια, ο Μάικλ Ντάγκλας, εκτός από ένα «βαρύ» όνομα (είναι γιος του βραβευμένου με Όσκαρ θρύλου του σινεμά Κερκ Ντάγκλας) του οποίου αποδείχθηκε αντάξιος, έχει, δύο Όσκαρ στην κατοχή του (ένα ερμηνείας και ένα καλύτερης ταινίας), τέσσερις Χρυσές Σφαίρες, ένα Primetime Emmy, ένα διαζύγιο, μία σύζυγο σε διάσταση και τρία παιδιά.

Ο ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Παντρεύτηκε το 2000 την κατά 25 χρόνια ακριβώς νεότερή του Κάθριν Ζέτα Τζόουνς στη Νέα Υόρκη, αμέσως μετά το διαζύγιό του από την πρώτη του σύζυγο Ντιάντρα Ντάγκλας, με την οποία ήταν παντρεμένος 23 χρόνια. Το περασμένο καλοκαίρι, μετά από 13 χρόνια συμβίωσης και την απόκτηση δύο παιδιών, ο Ντάγκλας και η Ζέτα Τζόουνς αποφάσισαν να περάσουν χρόνο χωριστά. Τα σκανδαλοθηρικά έντυπα έγραφαν ότι η 43χρονη ηθοποιός ετοιμαζόταν να διεκδικήσει 300 εκατομμύρια δολάρια από το διαζύγιό τους, το οποίο τελικά δεν βγήκε ποτέ. Δύσκολες στιγμές είχαν προηγηθεί. Ο μεγαλύτερος γιος του Μάικλ Ντάγκλας Κάμερον  από το 2011 έχει φυλακιστεί για διακίνηση ναρκωτικών –αναμένεται να αποφυλακιστεί στις αρχές του 2018.

Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ

Ο Ντάγκλας διαγνώστηκε με καρκίνο του φάρυγγα το 2010 (πολύ μετά την ανάρρωσή του αποκαλύφθηκε ότι ήταν τελικά καρκίνος της γλώσσας). Ο ίδιος επιβεβαίωσε τότε ότι βρισκόταν στο τέταρτο στάδιο και πως θα ξεκινούσε αμέσως χημειοθεραπεία. Έχασε δεκαπέντε κιλά. Το 2011 αποκάλυψε πως ο όγκος είχε εξαλειφθεί. Η ασθένειά του γράφτηκε πως επηρέασε πολύ και την κατάσταση της υγείας της συζύγου του Κάθριν Ζέτα Τζόουνς η οποία νοσηλεύτηκε δύο φορές οικειοθελώς σε κλινική για να αντιμετωπίσει την μανιοκατάθλιψη.

TA HIGHLIGHTS ΤΗΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ ΤΟΥ

Το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Wall Street (1987)

To Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας για τη Φωλιά του Κούκου (1975) της οποίας δεν έπαιε αλλά ήταν συμπαραγωγός.

Το Emmy Καλύτερου Ηθοποιού σε τηλεταινία ή μίνι σειρά για το Behind the Candelabra (2013) –πρόκειται για το πρώτο  και μοναδικό Emmy της καριέρας του το οποίο θα ξεκινήσει να προβάλλεται απο 5 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους.

Οι ταινίες Ο Πόλεμος των Ρόδων (1989) με την Κάθλιν Τέρνερ και τον Ντάνι Ντε Βίτο και Το Βασικό Ένστικτο (1992) με τη Σάρον Στόουν που έγιναν μεγάλες εμπορικές επιτυχίες και του χάρισαν αναγνώριση. Ο Πόλεμος των Ρόδων απέφερε περισσότερο από 160 εκατ. δολάρια στο box office παγκοσμίως και το Βασικό Ένστικτο, που ήταν η τέταρτη πιο εμπορική ταινία εκείνης της χρονιάς απέφερε 352 εκατ. δολάρια.

Στη λίστα με τις πιο επιτυχημένες του ταινίες συγκαταλέγονται: Η Ολέθρια Σχέση (με την Γκλεν Γκλόουζ), Ένας Τέλειος Φόνος (με την Γκουίνεθ Πάλτροου) και Ανήθικη Πρόταση (με την Ντέμι Μουρ).

Η πρώτη του συνεργασία με τον Στίβεν Σόντερμπεργκ πριν το Behind the Candelabra ήταν το 2000 το βραβευμένο με Όσκαρ Traffic, όπου συμπρωταγωνιστούσαν οι Μπενίσιο Ντελ Τόρο και η Κάθριν Ζέτα Τζόουνς.

The post Μάικλ Ντάγκλας appeared first on screeneye.gr.

Ο βραβευμένος σκηνοθέτης διασκευάζει με χιούμορ το θεατρικό έργο

“Η Αφροδίτη με τη Γούνα”, με κεντρικό θέμα το παιχνίδι εξουσίας των δύο φύλων

 Αφιέρωμα της Ναταλίας Αργυράκη

Μόνος σε ένα θέατρο στο Παρίσι, μετά από μία εξαντλητική ημέρα όπου έκανε οντισιόν σε νεαρές ηθοποιούς για το έργο που θα σκηνοθετήσει, ο Τομάς μιλάει στο τηλέφωνο και παραπονιέται γιατί ακόμη δεν έχει βρει την κατάλληλη. Καμία δεν μπορεί να υποδυθεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Είναι έτοιμος να φύγει, όταν εμφανίζεται η Βάντα, μία παράξενη γυναίκα που ξεχειλίζει ενέργεια. Η Βάντα ενσαρκώνει όλα αυτά που ο Τομάς σιχαίνεται. Είναι αδέξια, μιλάει βλακωδώς και είναι αποφασισμένη να κάνει τα πάντα για να πάρει τον ρόλο. Όταν όμως της επιτρέπει τελικά να δοκιμάσει, μένει άναυδος από τη μεταμόρφωσή της. Καταλαβαίνει την ηρωίδα αμέσως, γνωρίζει όλα τα λόγια απέξω. Η «οντισιόν» διαρκεί όλο και περισσότερο και η έλξη που αισθάνεται ο Τομάς αρχίζει να γίνεται εμμονή… Ο Ρομάν Πολάνσκι  παρουσιάζει την κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου θεατρικού έργου του Ντέιβιντ Ιβ.

Ο 80χρονος σκηνοθέτης διάβασε το έργο το 2012 όταν βρισκόταν στις Κάννες για την προβολή της αποκατεστημένης κόπιας της ταινίας του Tess. Ο ατζέντης του του έδωσε να διαβάσει την Αφροδίτη με τη Γούνα, λέγοντάς του: «για σένα είναι πανεύκολο». «Πράγματι, το κείμενο ήταν τόσο αστείο που έπιασα τον εαυτό μου να γελάει μόνος του, κάτι το οποίο είναι σπάνιο. Η ειρωνεία και ο σαρκασμός του έργου ήταν ακαταμάχητα. Ήθελα αμέσως να το κάνω ταινία» δήλωσε ο ίδιος. Ακόμη, ήταν η κατάλληλη ευκαιρία για να συνεργαστεί ξανά με τη σύζυγό του Εμανουέλ Σενιέ, με την οποία ήθελαν εδώ και καιρό να κάνουν ακόμη μία ταινία μαζί.  Για τον ανδρικό πρωταγωνιστικό ρόλο επέλεξε τον 48χρονο Ματιέ Αμαλρίκ. Τοποθέτησε το έργο σε ένα άδειο θέατρο, καθώς και ο ίδιος ξεκίνησε να δουλεύει στο θέατρο στην Πολωνία, σε ηλικία 14 ετών.

Η ταινία συμμετείχε στο Διαγωνιστικό Πρόγραμμα του 66ου Φεστιβάλ Καννών, όπου ο Πολάνσκι αποτέλεσε μία από τις πιο γοητευτικές παρουσίες, όχι μόνο χάρη στην κωμικοτραγική ταινία του, αλλά και στο χιούμορ του στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου. Μεταξύ άλλων, είπε πως όταν προβλήθηκε ο “Πιανίστας” σε περασμένο φεστιβάλ στις Κάννες, εκείνος αναχώρησε την αμέσως επόμενη ημέρα, γιατί η προηγούμενη ταινία του είχε γιουχαριστεί και δεν ήθελε να επαναληφθεί η ίδια σκηνή. Όταν στο τέλος του φεστιβάλ τον κάλεσαν να επιστρέψει γιατί επρόκειτο να τον τιμήσουν, εκείνος σχεδόν απέρριψε τη βράβευση λέγοντας: «Do I need to be honored? I am old enough to know I can direct» (δεν χρειάζομαι κάποιο βραβείο, είμαι αρκετά μεγάλος για να γνωρίζω πως μπορώ να σκηνοθετώ). Τελικά κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα και το απόλαυσε.

Ακόμη, με αφορμή αυτή την ταινία που μιλάει περί επιβολής, εξουσίας και σαδομαχιστικών ενστίκτων που αγγίζουν ή και ξεπερνούν τα όρια του «φυσιολογικού», τόνισε: «Έχουμε  χάσει τον ρομαντισμό μας στη σύγχρονη εποχή». Όταν η σύζυγος και πρωταγωνίστριά του ρωτήθηκε αν αντιμετώπισε την ηρωίδα της ως «θεά της εκδίκησης» εκείνη απάντησε: «Δεν το είδα έτσι. Αισθάνθηκα ότι ήταν πολύ θετική και αστεία». Τότε ο Πολάνσκι της είπε με χιούμορ «Θα σε περάσουν για χαζή ξανθιά» προκαλώντας γέλια στην αίθουσα. Εκείνη συμπλήρωσε: «Δεδομένου ότι η δουλειά μας είναι υπέροχη, αλλά μπορεί όντως μία γυναίκα ηθοποιός να γελοιοποιηθεί από έναν σκηνοθέτη, ας πούμε ότι εκδικούμαι για όλες τις γυναίκες ηθοποιούς στον κόσμο».

Η κριτική του Screeneye+ trailer

EXTRAS

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γυμνός Πειρασμός (1962) έγινε στην Πολωνία και πήρε υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας (νικήθηκε από την ταινία 8½ του Φεντερίκο Φελίνι).

Το 1968 μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες και την ίδια χρονιά σκηνοθέτησε τη θρυλική –και βραβευμένη με Όσκαρ- ταινία τρόμου Το Μωρό της Ρόζμαρυ.

Το 1969 η έγκυος σύζυγός του Σάρον Τέιτ δολοφονήθηκε από μέλη της Οικογένειας Μάνσον ενώ έμενε στο σπίτι του στο Λος Άντζελες. Μετά τον θάνατό της επέστρεψε στην Ευρώπη.

 Σκηνοθέτησε ξανά το 1971, τον Μάκβεθ στην Αγγλία.

Το 1974 επέστρεψε στο Χόλιγουντ για να σκηνοθετήσει την ταινία Chinatown, η οποία απέσπασε 11 υποψηφιότητες για Όσκαρ.

To 1977 συνελήφθη για σεξουαλική κακοποίηση δεκατριάχρονου κοριτσιού. Παραδέχτηκε την ενοχή του για παράνομο σεξ με ανήλικη και για να αποφύγει την καταδίκη, διέφυγε στη Γαλλία.

Τον Σεπτέμβριο του 2009 συνελήφθη από την ελβετική αστυνομία με αίτημα των αρχών των Ηνωμένων Πολιτειών. Τον Ιούλιο του 2010 οι Ελβετοί απέρριψαν το αίτημα και τον άφησαν ελεύθερο.

  Το 2002 κέρδισε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας (και αναρίθμητα διεθνή βραβεία) για τον Πιανίστα.

Επίσης σκηνοθέτησε τον Όλιβερ Τουίστ (2005), μια ιστορία που παραλληλίζει τη δική του ζωή σαν νέο παιδί που προσπαθούσε να νικήσει τις αντιξοότητες.

  Η Αφροδίτη με τη Γούνα είναι η δεύτερη ταινία του που αποτελεί διασκευή ενός θεατρικού έργου. Η πρώτη ήταν το Carnage (2011) με τους Κέιτ Γουίνσλετ, Κριστόφ Βαλτς, Τζόντι Φόστερ και Τζον Σι Ρίλι.

The post Ο Πολάνσκι και το παιχνίδι εξουσίας των δύο φύλων appeared first on screeneye.gr.

 «Οι ταινίες με κρατούν ζωντανό»

Ο 72χρονος Bernardo Bertolucci επέστρεψε μετά από δέκα χρόνια απουσίας, με μία ταινία αφιερωμένη.. στους νέους!

Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

Με αυτή την γλυκιά και συγκινητική ταινία επέστρεψε στο σινεμά το 2012, μετά από απουσία δέκα χρόνων, λόγω προβλημάτων υγείας, ο 72χρονος Bernardo Bertοlucci. Η ταινία του σπουδαίου και αμφιλεγόμενου Ιταλού σκηνοθέτη (Το Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι, Ο τελευταίος αυτοκράτορας) προβλήθηκε εκτός διαγωνιστικού προγράμματος στο Φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς. Είναι βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Niccolo Ammaniti και πρωταγωνιστούν οι ανερχόμενοι ηθοποιοί Tea Falco και Jacopo Olmo Antinori.

«Μόλις διάβασα το βιβλίο, το ερωτεύτηκα. Για μένα αυτή η ταινία ήταν μια επιστροφή στη ζωή. Όταν η ακινησία έγινε η νέα μου πραγματικότητα, πίστευα ότι οι δημιουργικές μέρες τελείωσαν για μένα. Πάλεψα πολύ για να συνηθίσω το γεγονός ότι χρειαζόμουν αναπηρική καρέκλα για να κυκλοφορήσω. Σιγά σιγά, αποδέχτηκα την κατάστασή μου και από τότε ήξερα ότι μπορώ να ξανακάνω ταινίες από διαφορετική θέση. Καθιστός αντί για όρθιος. Με αυτή την ταινία αισθάνομαι πως επέστρεψα στην ενεργό δράση και είμαι έτοιμος για μία νέα ταινία το συντομότερο» δήλωσε τότε στις Κάννες ο Bernardo Bertolucci.

Και πράγματι, παρότι μετακινείται πλέον σε αναπηρικό καροτσάκι, εμπνέεται από τη νεολαία και τα προβλήματά της και τοποθετεί στο επίκεντρο του έργου του δύο ιδιόρρυθμους εφήβους. Ο 14χρονος Lorenzo είναι ένας έφηβος που δυσκολεύεται να κοινωνικοποιηθεί. Για την ακρίβεια, δεν τα πηγαίνει καλά ούτε με την οικογένειά του. Με αφορμή μια σχολική εκδρομή, εκείνος αποφασίζει να περάσει μία εβδομάδα απομονωμένος στο υπόγειο του σπιτιού του. Η ησυχία του διαταράσσεται όταν εκεί αναζητά καταφύγιο και η λίγο μεγαλύτερη ετεροθαλής αδερφή του, Olivia, ένα άτομο με τις δικές του εξαρτήσεις και ανασφάλειες.

«Ο Βernardo είναι ο πιο υπέροχος άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Είναι ένας καταπληκτικός σκηνοθέτης» τόνισε η 26χρονη πρωταγωνίστριά του. «Δεν έχω εμπειρία, αλλά όταν εμφανίζεσαι μπροστά του, αισθάνεσαι μια περίεργη ενέργεια. Δεν έχω βρεθεί σε άλλα πλατό, αλλά αισθάνθηκα αρμονία δουλεύοντας μαζί του. Είναι μοναδικό συναίσθημα. Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί μία φορά στη ζωή» συμπλήρωσε ο νεαρός Jacopo που έκανε σε αυτή την ταινία την παρθενική του εμφάνιση στην μεγάλη οθόνη.  Όταν ρωτήθηκε ο Bertollucci πώς κατάφερε να μπει στην ψυχολογία των νεαρών ηρώων, απάντησε: «Ίσως σταμάτησα να μεγαλώνω από ένα σημείο και μετά! Επιπλέον, με βοήθησε πολύ το βιβλίο. Είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, όλα περνούν μέσα από τη ματιά του Lorenzo. Μετά προσθέσαμε κι εμείς κάποια πράγματα. Το μόνο που δεν μου άρεσε ήταν το τέλος. Στο βιβλίο η ηρωίδα πεθαίνει, κι εγώ έπεισα τον συγγραφέα πως στο δικό μου έργο, και οι δύο θα μείνουν ζωντανοί και θα βγουν μαζί στο φως», εξήγησε ο σκηνοθέτης.

Όταν ρωτήθηκε για τα κοινά στοιχεία της Olivia με την πρωταγωνίστριά του στο Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι, Μaria Schneider απάντησε: «Είναι δύο χαρακτήρες δραματικοί κι αυτό είναι κοινό. Ίσως γενικά υπάρχει κάτι κοινό σε όλες τις νέες γυναίκες που κινηματογραφώ. Στο μέλλον θα ήθελα να κάνω κι άλλες ταινίες με νέες γυναίκες, αλλά να μην είναι τόσο απελπισμένες. Το σκέφτομαι αρκετά». Τα δύο αδέρφια στην ταινία αποκτούν μία ιδιαίτερη σχέση, που δεν έχει ξεκάθαρα όρια: δεν είναι ελαφρώς φιλική, ούτε ερωτική αλλά ούτε και αδερφική. Είναι σαν δύο ξένοι που έρχονται αντιμέτωποι με την δυστυχία του κόσμου.

Το ” Εγώ κι Εσύ” απο 7/11/2013 στους ελληνικούς κινηματογράφους

The post Το ” Εγώ κι Εσύ” του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι appeared first on screeneye.gr.

 Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

O 52χρονος σκηνοθέτης από την Τυνησία αποτέλεσε το πιο πολυσυζητημένο πρόσωπο της κινηματογραφικής χρονιάς. Ο θρίαμβός του στο Φεστιβάλ Καννών 2013, όπου μαζί με τις πρωταγωνίστριές του, Αντέλ Εξαρχόπουλος και Λέα Σεντού παρέλαβαν τον Χρυσό Φοίνικα από τον Στίβεν Σπίλμπεργκ για τη «Ζωή της Αντέλ»( απο 31/10 στους ελληνικούς κινηματογράφους), οι προκλητικές ερωτικές σκηνές της ταινίας, και εν συνεχεία, τα σχόλια και τα παράπονα των δύο γυναικών για τις δύσκολες συνθήκες στις οποίες τις εξέθετε στα γυρίσματα, τον τοποθετούν εδώ και μήνες στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του σινεφίλ (και όχι μόνο) κοινού.

«Η μεγάλη αναγνώριση επιφέρει και άγχος. Ξαφνικά συνειδητοποιείς πως αυτό που κάνεις είναι πολύ σημαντικό για τους άλλους, αισθάνεσαι πως έχεις μία αποστολή. Αισθάνεσαι χαρά και ευγνωμοσύνη. Από την εμπειρία μου ξέρω ότι η ζωή γρήγορα επιστρέφει στη φυσιολογική ροή της, όπως και όλα τα προβλήματά της», δήλωσε πρόσφατα.

Οι αντιδράσεις για τις μεθόδους του στα γυρίσματα ξεκίνησαν από τον Μάιο, όταν τεχνικοί της ταινίας ισχυρίστηκαν ότι ήταν ανοργάνωτος, με ανεξήγητες απαιτήσεις που κυμαινόταν στα όρια της ηθικής παρενόχλησης. Τον προηγούμενο μήνα η Αντέλ Εξαρχόπουλος και η Λέα Σεντού δήλωσαν ότι η εμπειρία τους στα γυρίσματα ήταν «απαίσια», ότι ο σκηνοθέτης τους απαιτούσε τυφλή εμπιστοσύνη και πως δεν θα συνεργάζονταν ξανά μαζί του. Η Σεντού στη συνέχεια πρόσθεσε πως αισθανόταν σαν πόρνη στα γυρίσματα των σεξουαλικών σκηνών. Ο Κεσίς σε τελευταία του συνέντευξη τόνισε ότι η ταινία δεν θα έπρεπε να έχει κυκλοφορήσει, δεδομένης της κριτικής στην οποία εκτέθηκε ο ίδιος και αυτή.

Πριν λίγες ημέρες δημοσίευσε κι ένα ανοιχτό γράμμα με τίτλο:«Προς εκείνους που θέλησαν να καταστρέψουν την Αντέλ». Μεταξύ άλλων τόνισε:

«Ο Χρυσός Φοίνικας δεν σταμάτησε τις κατηγορίες περί τυραννίας που δέχτηκα. Το αντίθετο. Οι κατηγορίες είναι ακόμη πολύ σημαντικές και μολύνουν την υποδοχή της ταινίας. Τελευταία πολέμιος έγινε η Λέα Σεντού η οποία με ανάγκασε να σπάσω τη σιωπή μου. Αυτή, πιο άθλια και απεχθής στο παρασκήνιο, θέλει να μολύνει και να λερώσει την παρθενιά αυτού του οράματος και την υποδοχή της ταινίας από το κοινό. Γιατί; Επειδή η δεσποινίδα Σεντού, αφού με ευχαρίστησε κατ’ επανάληψη δημόσια και ιδιαιτέρως, και έκλαψε στην αγκαλιά μου στις Κάννες που της έδωσα αυτό τον ρόλο, άλλαξε ραγδαία τη στάση της απέναντί μου, με τον κίνδυνο να κατεδαφίσει μία ταινία ήδη εύθραυστη».

 Ακόμη σχολίασε ότι αυτή η στάση της άφησε τον κόσμο να πιστεύει λανθασμένα ότι ήταν ένας σαδιστής που άφηνε γυμνές δύο ηθοποιούς να γυρίζουν σεξουαλικές σκηνές επί δέκα ημέρες, ότι τις ανάγκαζε να μαλώνουν μέχρι να ματώσουν η μία την άλλη, να δουλεύουν 24 ώρες το 24ωρο και να γελοιοποιούνται. 

Άλλα infos για τον σκηνοθέτη

Ο Αμπντελατίφ Κεσίς ξεκίνησε πριν από 25 χρόνια ως ηθοποιός στον κινηματογράφο και την τηλεόραση στη Γαλλία. Στο «Sorry, Haters» είχε εμφανιστεί ως ο Σύριος οδηγός ταξί που έγινε φίλος και στη συνέχεια προδόθηκε από την Ρόμπιν Ράιτ (2005).

Ως σκηνοθέτης, φημίζεται για το ταλέντο του να συναρμολογεί ισχυρά σύνολα και  να τους καθοδηγεί μέσα από πυκνές, νατουραλιστικές σκηνές που αποκαλύπτουν τους κωδικούς και τις εντάσεις των μικρών ομάδων.

Στην πρώτη του ταινία Blame It on Voltaire (2000), περιγράφει την ιστορία ενός νέου μετανάστη από την Τυνησία ο οποίος φτάνει στο Παρίσι και βρίσκεται με μία ομάδα εγκαταλελειμμένων σε καταφύγιο αστέγων. Στη δεύτερη ταινία Games of Love and Chance (2003), μας μυεί σε μία ομάδα Αράβων εφήβων σε κατασκευαστικά έργα έξω από το Παρίσι.

To 2000 η ταινία του La faute à Voltaire (Blame it on Voltaire) κέρδισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου δημιουργού στο Φεστιβάλ Βενετίας.

Το 2005 το L’esquive (Games of love & chance) κέρδισε 4 βραβεία César -ανάμεσά τους και της καλύτερης ταινίας

Το 2007 το La graine et le mulet (The Secret of the Grain) κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βενετίας και το Prix Louis Delluc στο Παρίσι την ίδια χρονιά. Το 2008 κέρδισε βραβεία César καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας.

Και στις τρεις αυτές ταινίες οι χαρακτήρες των Αράβων είναι αυτοί που πρωταγωνιστούν στις ιστορίες.

Στο” The Secret of the Grain” -διάρκειας 151 λεπτών-, ο Κεσίςπροχωρά από τις μεταφορικές οικογένειες σε μία αληθινή. Ένας Άραβας που εργάζεται σε ναυπηγείο, έχει δύο γιους και πέντε κόρες. Έχει πάρει διαζύγιο από τη γυναίκα του, ζει σε ένα φτηνό ξενοδοχείο και μοιράζεται το κρεβάτι του με τη μεσήλικη ιδιοκτήτρια, ενώ απολαμβάνει τη λατρεία της πεισματάρας 20χρονης κόρης της. Ο Αμπντελατίφ Κεσίς, ο οποίος γεννήθηκε στην Τυνησία και μετανάστευσε στη Γαλλία με τους γονείς του, αντλεί έμπνευση από τη δική του εμπειρία για να δημιουργήσει ένα οικογενειακό έπος που είναι πλούσιο σε προσωπικές λεπτομέρειες.

The post Αμπντελατίφ Κεσίς appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

Τον αποκαλούν «μετρ των ρομαντικών κομεντί» καθώς έχει υπογράψει μερικές από τις πιο αγαπημένες και επιτυχημένες κινηματογραφικές ιστορίες αγάπης: από το «Τέσσερις Γάμοι και Μία Κηδεία», μέχρι «Tο Ημερολόγιο της Bridget Jones», το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» και το «Love Actually», ενώ τώρα επιστρέφει με το «About Time» και πρωταγωνίστρια την Rachel McAdams.

Όσα δεν γνωρίζατε για εκείνον

Το «About Time» σύμφωνα με τον ίδιο «είναι μια φιλοσοφική ταινία. Τι θα έκανες αν είχες μόνο μια μέρα να ζήσεις; Δεν θα ήθελες να αγωνιστείς για ένα Όσκαρ ούτε για ένα Ολυμπιακό μετάλλιο. Θα ήθελες να ζήσεις μια φυσιολογική μέρα. Να πάρεις πρωινό με τα παιδιά σου και να γευματίσεις με κάποιον που αγαπάς. Αυτή η ταινία εστιάζει στο τι πραγματικά αξίζει σε βάθος χρόνου. Κατά τη γνώμη μου, είναι τα πιο απλά, καθημερινά πράγματα».

Ο ρομαντικός Richard Curtis είναι ιδρυτής δύο φιλανθρωπιών: του Comic Relief και του Make Poverty History.  Είναι απόφοιτος του Christ Church College της Οξφόρδης, όπου αρίστευσε στην Αγγλική Γλώσσα και Λογοτεχνία. Εκτός από τα love stories, έχει υπογράψει ακόμη το σενάριο του «Mr Bean» αλλά και του υποψήφιου για Όσκαρ δράματος του Steven Spielberg « War Horse ».

Σε αρκετές από τις ταινίες του εμφανίζεται ένας χαρακτήρας ονόματι Bernard, που σύμφωνα με δημοσιεύματα είναι το όνομα του αγοριού για τον οποίο τον άφησε η σύντροφός του στο πανεπιστήμιο. Ο Bernard έχει εμφανιστεί στο «Τέσσερις Γάμοι και Μία Κηδεία», στο «Love Actually», το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» και το «Ημερολόγιο της Bridget Jones».

Τον Δεκέμβριο του 1993 ο Curtis τιμήθηκε για τη συνολική προσφορά του στο σινεμά από την Ένωση Σεναριογράφων της Μεγάλης Βρετανίας.

Ο ίδιος έχει παραδεχτεί ότι μία προσωπική ερωτική απογοήτευση ήταν η αφορμή να ξεκινήσει να γράφει ρομαντικές κομεντί για τον κινηματογράφο. Συγκεκριμένα αναφέρθηκε το όνομα της Κάρολιν Μόρτον Χούπερ, που του «ράγισε» την καρδιά όταν του ζήτησε να χωρίσουν μετά από σχέση ενός χρόνου. Το ζευγάρι είχε γνωριστεί στο Πανεπιστήμιο τη δεκαετία του ’70. «Το τέταρτο κορίτσι που ερωτεύτηκα ήταν η Κάρολιν, η οποία μου ράγισε την καρδιά και σαν αποτέλεσμα, έγραφα για ραγισμένες καρδιές επί σειρά ετών. Της χρωστάω την καριέρα μου», δήλωσε πρόσφατα. «Το γεγονός ότι έχασα το κορίτσι που δεν μπορούσε να με αγαπήσει αρκετά, με ενέπνευσε να γράψω ταινίες όπου οι ερωτικοί δεσμοί είχαν καλό τέλος».

Οι ταινίες του είναι ανακουφιστικές σαν παραμύθια. Ξέρει ακριβώς πώς θέλει να αισθανθούν οι θεατές του, και πώς να το πετύχει αυτό. Εστιάζει κυρίως σε οικογενειακές καταστάσεις: Χριστούγεννα, γάμοι, κηδείες, φοιτητικές συναυλίες. Οι ήρωες του αγαπούν παράφορα, απιστούν και πενθούν με έναν δικό τους ιδιαίτερο τρόπο. Οι θεατές νιώθουν όπως και οι ήρωες.

Το μεγάλο του ταλέντο είναι να δημιουργεί το πορτραίτο μεσοαστών Βρετανών, που είναι ικανοί να αγαπήσουν πάρα πολύ, αλλά δεν έχουν την απαιτούμενη ευφράδεια λόγου για να το εκδηλώσουν.

Μπορεί οι ιστορίες του να  χαρακτηρίζονται ως «μη ρεαλιστικές», όμως οι θαυμαστές του θα διαφωνήσουν: είναι ρεαλιστικές ως προς τα συναισθήματα και οι ήρωες που πραγματικά το αξίζουν γνωρίζουν την εξιλέωση και τη συγχώρεση.

Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα στις καλύτερες στιγμές της κινηματογραφικής του πορείας

The post Ο αθεράπευτα ρομαντικός Ρίτσαρντ Κέρτις appeared first on screeneye.gr.

Το δεύτερο μέρος του μεγάλου  αφιερώματος μας στο κινηματογραφικό γεγονός του Σεπτεμβρίου, με τις πιο σημαντικές ταινίες που πέρασαν απο τη πρωτεύουσα στις ” Νύχτες Πρεμιέρας”.

Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

2004

Η συνέχεια της ερωτικής ιστορίας του Τζέσε (Ίθαν Χοκ) και της Σελίν (Ζιλί Ντελπί), οι οποίοι μετά το «Πριν το Ξημέρωμα» (1995), συναντιούνται στο «Πριν το Ηλιοβασίλεμα» με φόντο το Παρίσι. Σκηνοθετεί ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ.

2007

Εκτός συναγωνισμού στην κατηγορία Μουσική και Φιλμ προβλήθηκε η ταινία του Άντον Κόρμπτζιν «Control« που αφηγείται την ιστορία του Ίαν Κέρτις, του ηγέτη του θρυλικού συγκροτήματος JoyDivision, από την παιδική του ηλικία μέχρι την αυτοκτονία του στα 23 του χρόνια.

Η Ζωή Κασαβέτις ήταν καλεσμένη στην προβολή της πρώτης ταινίας της «Σπαστά Αγγλικά« που προβλήθηκε στο Πανόραμα του φεστιβάλ.

Η Τζέιν Μπίρκιν έγραψε το σενάριο, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στην ταινία «Κουτιά«, που αφηγείται την ιστορία της Άννας, καθώς ανοίγει τα κουτιά των αναμνήσεών της.

Ταινίας έναρξης ήταν  το «Persepolis«, η μεταφορά ενός best seller κόμικ με τις φωνές της Κατρίν Ντενέβ και της κόρης της Κιάρα Μαστρογιάννη.

Ταινία λήξης το «I’m Not There« του Τοντ Χέινς, με θέμα τη ζωή του Μπομπ Ντίλαν και πρωταγωνιστές τους Κρίστιαν Μπέιλ, Κέιτ Μπλάνσετ, Ρίτσαρντ Γκιρ και Χιθ Λέτζερ.

2008

Αφιέρωμα στο «DIY« (Doityourself), το νέο κύμα του 21^ου αιώνα, όπου οι σκηνοθέτες υπογράφουν το σινεμά του μέλλοντος με τα υλικά της καθημερινότητάς μας.

Αφιέρωμα στον «Ζακ Τουρνέρ« τον σκηνοθέτη που δεν απέρριψε ποτέ κανένα σενάριο που του δόθηκαν και που καταπιάστηκε με όλα τα κινηματογραφικά είδη. Προβλήθηκαν: «Οι άνθρωποι γάτες«,«Περπάτησα με ένα Ζόμπι«,«Ο Άνθρωπος Λεοπάρδαλη«,«Πείραμα στον Κίνδυνο«,«Αμάρτημα του Παρελθόντος«,«Το Εξπρές του Βερολίνου«.

Αφιέρωμα στον «Μπιλ Πλίμπτον«, τον θρύλο του ανεξάρτητου σινεμά animation, ο οποίος ήταν προσκεκλημένος του φεστιβάλ.

Πρεμιέρα έκανε το «66 Μέρες« (Hunger) του Στιβ Μακ Κουίν με πρωταγωνιστή τον Μάικλ Φασμπέντερ, ο οποίος υποδύεται τον αγωνιστή του IRAΜπόμπι Σαντς, που το 1981 θα επιδοθεί σε μια απεργία πείνας μέχρις εσχάτων. Η ταινία ντεμπούτο του σκηνοθέτη είχε βραβευτεί στο Φεστιβάλ Καννών της ίδιας χρονιάς.

The post Αναδρομή στις ” Νύχτες Πρεμιέρας”2004-2012″ appeared first on screeneye.gr.

( Μέρος Α)

  Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

«Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε κι εμείς αν αυτή η ιδέα, που έμοιαζε στην αρχή με τρελό όνειρο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο, ετήσιο Φεστιβάλ της Αθήνας. Ένα αληθινό σταυροδρόμι του ανεξάρτητου σινεμά, όπου θα μαζευόμαστε κάθε χρόνο και περισσότεροι.{…} Οι Νύχτες Πρεμιέρας απευθύνονται αποκλειστικά στο μεγάλο και ανήσυχο σινεφίλ κοινό της Αθήνας».

Αυτά έγραφε στο σημείωμά του ο αείμνηστος διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ Γιώργος Τζιώτζιος, λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου φεστιβάλ (15-24/9/1995). Τα επόμενα χρόνια τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν. Οι Νύχτες Πρεμιέρας  έγιναν το κατεξοχήν κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας, μαζεύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερο κόσμο.

Σε μια ιστορική αναδρομή 19 ετών θυμόμαστε τα highlights των προηγούμενων διοργανώσεων και τα χωρίζουμε σε δύο μέρη.

1995  

Η προβολή της ταινίας «Πριν το Ξημέρωμα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, με τους Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί, που αποτέλεσε την πρώτη από τις τρεις ταινίες -η τρίτη, «Πριν τα Μεσάνυχτα», προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι με παρόντες τους συντελεστές.

Το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και ηθοποιό Εντ Γουντ (1924-1978): «Όλη του ζωή ήταν μια αργή αποσύνθεση, μια απελπισμένη προσπάθεια εξεύρεσης χρημάτων και δημιουργικών διεξόδων, που κράτησε δύο δεκαετίες» έγραφε το σημείωμα του προγράμματος του φεστιβάλ. Προβλήθηκε η ταινία του «Μια Νύφη για το Τέρας» και «EdWood» του Τιμ Μπάρτον με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ.

1996

H προβολή της ταινίας του 26χρονου ανερχόμενου τότε Πολ Τόμας Άντερσον «Hard Eight» με τους Φίλιπ Μπέικερ Χολ, Τζον Ράιλι, Γκουίνεθ Πάλτροου και Σάμιουελ Τζάκσον.

Το αφιέρωμα στις ταινίες μικρού μήκους της Τζέιν Κάμπιον (Μαθήματα Πιάνου), της πρώτης γυναίκας κινηματογραφίστριας που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Οι ταινίες της είχαν προβληθεί στο ντεμπούτο της στο φεστιβάλ Καννών το 1986. Πρόκειται για τις: «Peel, A Girl’s Own Story» και «Passionless Moments».

1997

Εκτός από ταινίες με πρωταγωνιστές μεγάλους χολιγουντιανούς αστέρες, όπως το «Πέμπτο Στοιχείο» με τον Μπρους Γουίλις του Λικ Μπεσόν, το «She’s So Lovely»  του Νικ Κασσαβέτης με τους Σον Πεν και Ρόμπιν Ράιτ και το «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό», με τους Κιμ Μπέισιντζερ, Κέβιν Σπέισι, Ράσελ Κρόου και Γκάι Πιρς, το φεστιβάλ φιλοξένησε το αριστούργημα του Μίκαελ Χάνεκε Funny Games.

«Προσπαθώ να βρω τρόπους να αναπαραστήσω τη βία όπως πραγματικά είναι: ακατανόητη. Δείχνω τη βία όπως είναι στ’ αλήθεια: Πόνος και παραβίαση των άλλων» δήλωνε τότε ο σκηνοθέτης. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Τελικά ο Χάνεκε κέρδισε εις διπλούν στο μέλλον, για τη «Λευκή Κορδέλα» (2009) και το «Αγάπη» (2012).

Ακόμη προβλήθηκε η πρώτη ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, «Tesis» με πρωταγωνίστρια την Αν Τόρεντ στο ρόλο της Άντζελας, της φοιτήτριας δημοσιογραφίας που βρέθηκε μπλεγμένη σε μια σκοτεινή υπόθεση μετά τη δολοφονία του καθηγητή της. Η ταινία απέσπασε 7 βραβεία Goya. Η πορεία του σκηνοθέτη αποδείχθηκε σημαντική («Οι Άλλοι», «Η Θάλασσα μέσα μου»).

Το αφιέρωμα στις ταινίες «Tromeo and Juliet»  και «The Toxic Avenger»  της εταιρείας Troma Entertainment των Λόιντ Κάουφμαν και Μάικλ Χερτς που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα 80’s και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για σκηνοθέτες όπως ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Πίτερ Τζάκσον και ο Κέβιν Σμιθ.

1998

Στις ειδικές προβολές συμπεριλήφθηκε η καλύτερη ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι (και βραβευμένη με τρία Όσκαρ) «Η Ζωή είναι Ωραία», αλλά και το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» που ανέδειξε την Κάμερον Ντίαζ.

Στην ίδια κατηγορία προβλήθηκε το «Φόβος και Παράνοια» στο Λας Βέγκας του Τέρι Γκίλιαμ (12 Πίθηκοι) με τους Τζόνι Ντεπ, Μπενίσιο ντελ Τόρο και Έλεν Μπάρκιν.

Η προβολή της μυθικής ταινίας του Ζαν Εστάς που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων όταν κέρδισε το Ειδικό βραβείο στις Κάννες το 1973. Πρόκειται για το «Η Μαμά και η Πουτάνα» που στο πέρασμα των χρόνων απέκτησε την αίγλη ενός καλτ αριστουργήματος.

1999

Στις ειδικές προβολές του φεστιβάλ φιλοξενήθηκε μία από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά, το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» του Ρότζερ Μίτσελ με τους Τζούλια Ρόμπερτς και Χιου Γκραντ.

Στο πανόραμα ταινιών προβλήθηκε η «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά», η σουρεάλ κωμωδία του Πάνου Κούτρα με τους Γιάννη Αγγελάκη, Θέμιδα Μπαζάκα, Χρήστο Μάντακα, κα.

Αφιέρωμα στον Όρσον Γουέλς («Πολίτης Κέιν») με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Δουλεύοντας με τον Όρσον Γουέλς» και των ταινιών του «Μάκβεθ», «Οθέλλος», «Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου», «Η Πηγή της Νιότης», «Ο Κύριος Αρκάντιν», «Οι Υπέροχοι Άμπερσονς».

Αφιέρωμα στον Ντάριο Αρτζέντο: «Το Πουλί με τα Κρυστάλλινα Φτερά»,» Τρόμος στην Όπερα», «Βαθύ Κόκκινο», «Το σύνδρομο του Σταντάλ», «Τενέμπρε, Φαινόμενα», «Το Φάντασμα της Όπερας».

2000

Η προβολή της ταινίας «Αυτόχειρες Παρθένοι» (με τους Τζέιμς Γουντ, Κίρστεν Ντανστ, Κάθλιν Τέρνερ, Τζος Χάρτνετ), της πρώτης ταινίας της Σοφίας Κόπολα, της ανερχόμενης τότε κόρης του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Το αφιέρωμα στους Μάικλ Πάουελ και Έμερικ Πρεσμπέργκερ, που ίδρυσαν το δημιουργικό δίδυμο των Archers και χάραξαν θριαμβευτική σκηνοθετική πορεία από το 1940 μέχρι το 1950. Το έργο τους εκτιμήθηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα, όταν σκηνοθέτες όπως ο Σκορσέζε, ο Κόπολα, ο Κιούμπρικ και ο Σπίλεμπεργκ βοήθησαν να πάρει τη θέση που του αξίζει. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Ζήτημα ζωής και θανάτου», «Ο Ηδονοβλεψίας», «Τα Κόκκινα Παπούτσια», «Μαύρος Νάρκισσος», «Μια Ιστορία του Καντερμπούρι», «Η Ζωή και ο Θάνατος του Συνταγματάρχη Μπλιμπ»  και «Ο Κλέφτης της Βαγδάτης».

2001

Η ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Σάντανς εκείνη τη χρονιά και έφερε στο προσκήνιο τον ώριμο πια Ράιαν Γκόσλινγκ. Ο «Πιστός» του Χένρι Μπιν αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού που έρχεται σε σύγκρουση με την εβραϊκή του παιδεία, αρνείται το παρελθόν του και προσχωρεί σε μια νεοφασιστική οργάνωση για να μετατραπεί σταδιακά σε ιδεολογικό της καθοδηγητή.

H «Σαρκική Εξάρτηση»: Η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου της ίδιας χρονιάς, ταινία του Πατρίς Σιρόμ περιγράφει το βάθος του ανθρώπινου πάθους και το μεγαλείο της εσωστρέφειας.

«Η Ραχοκοκαλιά του Διαβόλου»: Στο ξεκίνημα του, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Ο Λαβύρινθος του Πάνα) δημιούργησε μια ταινία που επιχειρεί να εξηγήσει την υπόσταση ενός φαντάσματος (δεν προκαλεί έκπληξη η συμμετοχή του στη συνέχεια ως παραγωγός σε ταινίες όπως το «Ορφανοτροφείο» και το «Μη Φοβάσαι το Σκοτάδι»). Τώρα επιστρέφει με το «Pacific Rim», εξερευνώντας αυτή τη φορά τον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας.

Αφιέρωμα στους Αδερφούς Μαρξ που επαναπροσδιόρισαν το είδος της κωμωδίας. Προβλήθηκαν ταινίες τους από το 1930-35: «Animal Crackers», «Monkey Business», «Horse Feathers», «Duck Soup», «A Night at the Opera».

2002

Προβλήθηκε η ταινία της Lynne Ramsay«Morvern Callar» με πρωταγωνίστρια τη Σαμάνθα Μόρτον. Η ταινία είχε αποσπάσει δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς. Πέρασαν ωστόσο 9 χρόνια μέχρι η σκηνοθέτιδα να επιστρέψει πίσω από τις κάμερες, στο “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”.

Ακόμη προβλήθηκε η ταινία «Μη Αναστρέψιμος» του Γκασπάρ Νοέ (με τους Μόνικα Μπελούτσι και Βενσάν Κασέλ) που ήταν και προσκεκλημένος στο φεστιβάλ.

Αίσθηση προκάλεσε και το Αργεντίνικο δράμα «Εννέα Βασίλισσες»  που αποτέλεσε το ντεμπούτο του Φαμπιάν Μπιελίνσκι.

2003

To «Όλα τα αληθινά κορίτσια» του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν με τους Πολ Σνάιντερ, Ζόι Ντεσανέλ και Πατρίσια Κλάρκσον αποτέλεσε τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα και μία υπόσχεση ότι πρόκειται να δούμε πολλά από αυτόν. Ο σκηνοθέτης συζητήθηκε θετικά και φέτος με τη συμμετοχή της ταινίας του «Joe» (με τον Νίκολας Κέιτζ) στο φεστιβάλ Βενετίας.

To «Fear X»: Η τρίτη ταινία του πολλά υποσχόμενου τότε Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν («Drive, «Only God Forgives ») έφερε και τον ίδιο στην Αθήνα, ως προσκεκλημένο στην προβολή της ταινίας του. Η ταινία ήταν «περισσότερο μια σπουδή πάνω στην απώλεια και λιγότερο ένα θρίλερ με εύκολα τρικ εντυπωσιασμού».

Αφιέρωμα στην Χρυσή Εποχή των αδερφών Σάο που έχτισαν ένα μεγαλειώδες στούντιο τη δεκαετία του 50, κατακτώντας την αγορά και επηρεάζοντας ανεξίτηλα το σινεμά δράσης. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Έλα να πιεις μαζί μου» (1966), «Το Χρυσό Χελιδόνι» (1968), «Κρυφές εξομολογήσεις μια κινέζας αυλικού» (1972), «Χρυσός Λωτός» (1974), Η «36^η αίθουσα των σαολίν» (1978).

Αφιέρωμα στον Ζαν Κοκτώ (1889-1963): «Το Αίμα του ποιητή», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Ο Δικέφαλος Αετός», «Οι Τρομεροί Γονείς», «Ορφέας», «Η Διαθήκη του Ορφέα». «Είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα την αλήθεια» είχε δηλώσει.

The post Αναδρομή στις ” Νύχτες Πρεμιέρας”1995-2004″ appeared first on screeneye.gr.