Της Μερόπης Κυριάκου-Κακοπιέρου

Ο Arne Birkenstock στη ταινία “Beltracchi: The Art of Forgery” η οποία εξασφάλισε το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο γερμανικό φεστιβάλ κινηματογράφου το 2014, καταπιάνεται με τη δράση του Wolfgang Beltracchi που για περίπου 40 χρόνια, εισέβαλε στο χώρο της τέχνης κερδίζοντας εκατομμύρια, από πωλήσεις πλαστών έργων τα οποία κατάφεραν να φτάσουν σε μουσεία,  προσωπικές συλλογές αλλά και σε πολλά εικαστικά συγγράμματα.

Το φιλμ ανοίγει με τον Beltracchi να ζωγραφίζει σε ένα καμβά έχοντας μπροστά του τη θάλασσα La Ciotat στη γαλλική Ριβιέρα. Μαζί με τη γυναίκα του Helen διατηρούν μια έπαυλη σε κοντινή απόσταση από το σημείο, την οποία θα πρέπει σύντομα να αφήσουν για να μεταβούν στις φυλακές της Κολωνίας. Ο Beltracchi ο οποίος λέει ότι δεν είχε τη πρόθεση να γίνει απατεώνας, ασχολείτο με τη ζωγραφική από τα παιδικά του χρόνια, αρχίζοντας την αντιγραφή από έργα μικρών και λιγότερο γνωστών ζωγράφων, τα οποία βελτίωνε καθιστώντας τα πιο εμπορεύσιμα. Στη συνέχεια αφού ο ίδιος φοίτησε στη σχολή καλών τεχνών εντρύφησε στη δουλειά καθιερωμένων καλλιτεχνών, όπως ο Max Ernst, Fernand Léger, André Derain και Max Pechstein κ.α. και μελετώντας τις βιογραφίες τους αλλά και την τεχνοτροπία τους δημιούργησε από την αρχή νέα έργα τα οποία θεωρούνταν χαμένα.

Επιμελητές, γκαλερίστες, υπεύθυνοι δημοπρασιών, έμποροι έργων τέχνης, παρουσιάζονται πέραν από πρόθυμοι να τα χρίσουν ως πρωτότυπα και να τροφοδοτήσουν την υπερτιμημένη αγορά τέχνης. Στο φιλμ φαίνονται περισσότερο να γενικολογούν γύρω από τη πλαστογραφία αφού το κίνητρο να αποδείξει κανείς πως ένα έργο δεν είναι αυθεντικό είναι μικρό μπροστά στα κέρδη εκατομμυρίων που προκύπτουν από μια τέτοια πώληση. Για να φτάσει μέχρι τους επίδοξους αγοραστές ο Beltracchi φτιάχνει μαζί με τη σύζυγό του μια περίτεχνη ιστορία όπου ισχυριζόταν ότι η συλλογή ανήκε στον αποθανόντα παππού της συζύγου του, η οποία είναι πλέον η κληρονόμος. Στη προσπάθεια του να γίνει πιστευτός επεκτείνει την απάτη σε στημένες φωτογραφίες εποχής, που απεικονίζουν τους προγόνους της Helen και την εικαστική συλλογή τους, τις οποίες αναπαράγει για χάριν αφήγησης και στο φιλμ. Τον παρακολουθούμε επίσης να επισκέπτεται υπαίθριες αγορές μεταχειρισμένων ειδών και να αγοράζει πίνακες τους οποίους με μια απλή μετατροπή εξελίσσει σε κάτι διαφορετικό και καινούριο κρατώντας μόνο τις διακριτικές σφραγίδες αυθεντικότητας, με τις ημερομηνίες, προέλευση και την παλαιότητα του ίδιου του καμβά.

Με άνεση, αμετανόητος, στάση που δύσκολα του επιτρέπει να γίνει συμπαθής στο κοινό, με ένα ειρωνικό χιούμορ και αρκετή ασέβεια προς τους ίδιους τους ζωγράφους των οποίων τη δουλειά επωφελείτο, ο Beltracchi παρουσιάζει λεπτομερώς τη διαδικασία της πλαστογράφησης. Το έργο του «Red Painting with Horses, 1914» το οποίο δημοπρατήθηκε ως αυθεντικός πίνακας του Heinrich Campendonk πουλήθηκε στη τιμή(ρεκόρ) των € 2,800,000. Από το 1970 μέχρι και το 2010 ο Beltracchi δημιούργησε περίπου 300 πίνακες ζωγραφικής από τους οποίους μόνο μερικές δεκάδες έχουν αποκαλυφθεί. “Θα μπορούσα να έχω κάνει 2000″ αναφέρει με έπαρση στο φιλμ και αφήνει όλους εμάς όχι μόνο να σκεφτόμαστε πως ένας άνθρωπος έχει παρέμβει στην ιστορία της τέχνης αλλά μας αφήνει επίσης με την απορία για τα κλασικά έργα τα οποία κατά καιρούς θαυμάζουμε αν ανήκουν πράγματι στον καλλιτέχνη που τα υπογράφει ή σε κάποιο ταλαντούχο παραχαράκτη. Πίνακες του Beltracchi έχουν φτάσει μέχρι και τα μεγαλύτερα μουσεία της Αμερικής, μεταξύ άλλων και το MET.

The post Καλλιτέχνης ή απατεώνας; Η δράση του ζωγράφου Wolfgang Beltracchi στο βραβευμένο ομώνυμο ντοκιμαντέρ appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στη Μερόπη Κυριάκου-Κακοπιέρου

Ο ηθοποιός Nikolaus Frei που κρατά το ρόλο του ψυχαναλυτή, ενός ιδιαίτερα διασκεδαστικού χαρακτήρα στη ταινία του Mark Monheim «About a Girl» και ο συνθέτης Sebastian Pille βρέθηκαν για λίγο στη Νέα Υόρκη, με αφορμή τη συμμετοχή της ταινίας τους στο KINO: Φεστιβάλ Γερμανικού κινηματογράφου και συνομίλησαν με το ScreenEye.

Nikolaus, στην ταινία υποδύεσαι τον ψυχαναλυτή Φρέι. Πως προσέγγισες το ρόλο;

Ήμουν πολύ τυχερός γιατί το Mark Monheim τον γνώριζα από πολύ πιο πριν έτσι είχα επαφή με το κείμενο εν τη γενέση του και μπορούσα να δω το πως εξελισσόταν μέσα στο χρόνο ο χαρακτήρας και πως ωρίμαζε. Πριν από τα γυρίσματα κάνουμε κάποιες πρόβες και έτσι μπόρεσα να κατανοήσω καλύτερα πως να τοποθετηθώ στο σύνολο των συμπεριφορών του χαρακτήρα.

Παρότι καθόλη τη διάρκεια του φιλμ ο θάνατος είναι παρόν, η ταινία μιλά για το δώρο της ζωής. Πως θα περιέγραφες  εσύ το φιλμ μέσα από την εμπειρία σου;

Πρόκειται για ένα υπέροχο φιλμ, πολύ οπτιμιστικό που ενώ για μια στιγμή σου επισημαίνει τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν σε μια οικογένεια αλλά  και τα όσα βιώνει ένας έφηβος που κουβαλά παρόμοιους προβληματισμούς όπως τη κεντρική ηρωίδα της ταινίας, την αμέσως επόμενη σου δείχνει ξεκάθαρα τις ευκαιρίες για τη διαφορετική προοπτική των πραγμάτων.

Ποια η άποψη σου για το σύγχρονο γερμανικό κινηματογράφο;

Θα έλεγα πως με βρίσκεις απροετοίμαστο. Ως κυρίως θεατρικός ηθοποιός δεν είμαι και τόσο κινηματογραφόφιλος. Είχα καιρό να παρακολουθήσω κάτι από γερμανικό κινηματογράφο αλλά τώρα με τη παρουσία μας στο φεστιβάλ είδα ήδη μια ταινία. Γενικά αυτό που ίσως να εντόπιζα και θα μπορούσα να πω πως υποφέρει συνήθως ο Γερμανικός κινηματογράφος είναι η εμμονή στο είδος των ταινιών που παράγει. Ένα στοιχείο το οποίο θα έλεγα πως έχει ξεπεράσει ο Mark Monheim σε αυτό το φιλμ είναι ότι κατάφερε να δώσει ένα δράμα και μια κωμωδία στο ίδιο πακέτο. Είναι ωραίο να βλέπεις να ανοίγεται κανείς σε νέες ιδέες, θεματολογικά αλλά και πρακτικά.

Sebastian, Τι ήταν αυτό που σε έκανε να θέλεις να γράφεις μουσική για κινηματογράφο;

Πάντα εντόπιζα τη μουσική που συνόδευε την εικόνα και το έβρισκα πολύ ενδιαφέρον το πως το ένα μπορεί να συνοδεύει το άλλο σε τέλεια αρμονία. Ήταν μια ενδιαφέρουσα πρόκληση και για μένα όταν άρχισα να γράφω μουσική. Επίσης τα όργανα μου είναι το κλασικό πιάνο και κιθάρα και το να καταφέρω να γράψω οτιδήποτε, γιατί ο κινηματογράφος στο επιτρέπει αυτό, από κλασικό μέχρι και ποπ, το βρήκα αρκετά απελευθερωτικό.

Και πως προσέγγισες τη δουλειά σου όσων αφορά το «About a Girl»;

Είχα συνεργαστεί και στο παρελθόν με τον Mark Monheim έτσι ξέροντας τη δουλειά μου, μου ζήτησε να αναλάβω ολόκληρο το πρότζεκτ. Πέραν της μουσικής που ντύνει τη ταινία, τα τραγούδια που παίζουν γράφτηκαν όλα για αυτή τη δουλειά. Θέλαμε να υπάρχει ένα σάουντρακ με την ολοκλήρωση του φιλμ και το πετύχαμε. Έχουμε πλέον ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ το οποίο στέκει από μόνο του αλλά δένει επίσης απόλυτα με το φιλμ.

Τι αποτέλεσε την πιο ενδιαφέρουσα εμπειρία συνθέτοντας για το «About a Girl»;

Λίγο πολύ τα πάντα γιατί ήταν ένα μεγάλο και ολοκληρωμένο πρότζεκτ. Συνήθως οι συνθέσεις μου περιορίζονταν είτε σε κάτι πιο κλασικό είτε σε 2-3 τραγούδια για ένα φιλμ. Αυτό ήταν μια πραγματικά ενδιαφέρουσα εμπειρία.

Έχεις κάποιο πρότζεκτ το οποίο αποτελεί για σένα μεγάλη επιθυμία, κάτι σαν στόχος, όνειρο;

Αυτή η δουλειά θα μπορούσα να πω πως ήταν και στόχος και όνειρο όσον αφορά τη καριέρα μου. Επίσης πρέπει να πω πως ήταν πραγματικά σπουδαίο  πράγμα και αρκετά τιμητικό που ο Mark με εμπιστεύτηκε και αισθάνομαι πως καταφέραμε ένα πολύ καλό και ολοκληρωμένο αποτέλεσμα.

The post Συνομιλούμε με τον συνθέτη Sebastian Pille και τον ηθοποιό Nikolaus Frei appeared first on screeneye.gr.

Της Μερόπης Κυριάκου-Κακοπιέρου

Ανταπόκριση από το Φεστιβάλ  Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης

Έχοντας στο ενεργητικό του αρκετές μικρού μήκους ταινίες, ο Mark Monheim επανέρχεται το 2014 με την πρώτη μεγάλου μήκους προσπάθεια του η οποία καταγράφει μέχρι στιγμής θετική πορεία στα διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ αποσπώντας αρκετές διακρίσεις. Το «About a Girl» προβλήθηκε στη Νέα Υόρκη, στα πλαίσια του Γερμανικού φεστιβάλ κινηματογράφου.

Η Charleen, ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι, ανήκει στη κατηγορία των εφήβων που περισσότερο φέρουν στις πλάτες τους το βάρος της πραγματικότητας αυτού του κόσμου παρά να αναλώνονται σε Σαββατιάτικες βόλτες με τους φίλους τους στο εμπορικό κέντρο, να ανησυχούν για το εξωτερικό τους παρουσιαστικό ή να θρηνούν ανεκπλήρωτους έρωτες. Έχοντας μια πεσιμιστική αντίληψη για τη ζωή φαίνεται να περιφρονεί το τι συμβαίνει γύρω της χωρίς να βρίσκει το παραμικρό ενδιαφέρον σε ότι την προβάλλει.

Η μητέρα της, παρατηρεί τις αλλόκοτες συμπεριφορές αλλά η Charleen το μόνο που επιθυμεί είναι το να την αφήνουν στην ησυχία της. Έχοντας πάντοτε μαζί της ένα ζευγάρι ακουστικά καταφέρνει να αποσιωπά ότι εκλαμβάνει ως θόρυβο. Κλεισμένη στο υπνοδωμάτιο της, το οποίο θυμίζει ομαδικό μνημόσυνο προσωπικοτήτων της ροκ μουσικής σκηνής, αναζητά τη προσωπική της γαλήνη. Οι φίλοι της περιορίζονται στη μοναδική παιδική και πλέον κολλητή της φίλη, ένα κορίτσι πολύ διαφορετικό ως προς τις ανησυχίες και τα ενδιαφέροντα από την ίδια.

Αισθανόμενη τη θλίψη της να μεγαλώνει, μια μέρα αποφασίζει να αναζητήσει μόνιμη γαλήνη, αφού οι νεκροί της μοιάζουν ικανοποιημένοι και ευχαριστημένοι. Μετά από μια αδέξια πράξη αυτοχειρίας ξυπνά στο νοσοκομείο με μερικές κακώσεις αντιμέτωπη πια με νέα προβλήματα που δεν είναι άλλα από τον ίδιο της τον περίγυρο που αναζητεί εξηγήσεις και που θέλει να αποκλείσει τυχόν επανάληψη. Η οικογένεια γίνεται η αρχή και το τέλος της μέρας της. Τη ρουτίνα σπάνε οι συνεδρίες με τον εκκεντρικό ψυχοθεραπευτή και οι επισκέψεις της κοινωνικής λειτουργού.

Τη ροή των πραγμάτων αλλάζει ο Linus, ο σπασίκλας συμμαθητής τον οποίο συναντά τυχαία στο γραφείο του θεραπευτή. Μια φιλία εξελίσσεται σε ένα όμορφο ειδύλλιο και η ζωή γίνεται διασκεδαστική. Ο Monheim αφήνοντας πίσω τους μελοδραματισμούς περιγράφει με έναν σχεδόν κωμικό τρόπο ένα σοβαρό γεγονός επιτυγχάνοντας το στόχο του αφού καθιστά την αγάπη το αντίστροφο του θανάτου.

The post About a Girl appeared first on screeneye.gr.

Της Μερόπης Κυριάκου-Κακοπιέρου

Ανταπόκριση από το Φεστιβάλ  Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης

Νέος και ανερχόμενος πολιτικός συντάκτης του Βερολινέζικου εβδομαδιαίου περιοδικού Die Woche, ο Fabian Groys (Florian David Fitz), ανακαλύπτει ένα μυστικό συσχετισμό μεταξύ των αρρώστων, βετεράνων του γερμανικού στρατού και της τοποθέτησης τους σε θέσεις εργασίας της βαριάς βιομηχανίας. Έχοντας στο πλευρό του τη βοηθό του Nadja (Lilith Stangenberg), αρχίζει να διερευνά τη βιομηχανία τοξικών αποβλήτων, παραμονές ψήφισης από το γερμανικό κοινοβούλιο, του νέου νόμου για τους κανονισμούς που θα διέπουν τη λειτουργία της. Κάποιες ανορθόδοξες συμπεριφορές και αυτοχειρίες στους κόλπους των εργαζομένων βάζουν τους δυο συντάκτες σε μια διαδικασία συλλογής υλικού και συνεντεύξεων από τα άτομα του στενού οικογενειακού και φιλικού περιβάλλοντος,  των επηρεαζόμενων.

 Όπως τα ΜΜΕ παρατηρούν και καταγράφουν τη πολιτική σκηνή, έτσι και η πολιτική σκηνή παρατηρεί και καταγράφει τα ΜΜΕ. Παρότι ο Hochhäusler αφήνει στην αφάνεια τη Κυβέρνηση της χώρας, ως φυσική παρουσία-με εξαίρεση μια μικρή σκηνή- την ευθύνη του πολέμου των δυο χώρων την εναποθέτει στη διαχειριστική ομάδα και ιδιοκτησία της εταιρείας, η οποία παρεμβαίνει στα πεδία έρευνας των δυο δημοσιογράφων, παραλλάσσοντας και παραποιώντας στοιχεία και καταστάσεις με τη βοήθεια της τεχνολογίας.

 Το “The lies of victors” είναι ένα έξυπνο πολιτικό θρίλερ το οποίο επιδέξια εξερευνά τη γκρίζα ζώνη, όπου ο δημοσιογραφικός κόσμος συναντιέται με τα άδυτα των συναλλαγών, μεταξύ πολιτικών ομάδων και συμφερόντων, ακυρώνοντας το παραμικρό σεβασμό προς τον άνθρωπο. Σκοτεινό και αρκετά γρήγορο, μας υπενθυμίζει πως και οι Δημοκρατίες χρειάζονται πάντοτε επόπτες. Ο Florian David Fitz φέρνει εις πέρας την αποστολή του και με την ερμηνεία του κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο. Παρότι ως εικόνα οι δυο συνεργάτες δένουν ευχάριστα, η χημεία τους υστερεί, με την Lilith Stangenberg να περιβάλλεται από μια αχρείαστη αύρα μυστηρίου, που έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργεί ένα ψυχρό κενό.

The post The Lies of the Victors appeared first on screeneye.gr.