Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Μία λαιμητόμος κι ένας δημόσιος αποκεφαλισμός, εν προκειμένω της  Μαρίας Αντουανέτας, ο οποίος έγινε δεκτός υπό τις επευφημίες του αγριεμένου πλήθους, απαρτίζουν τον αφηγηματικό μίτο πάνω στον οποίο στηρίχθηκε ο σκηνοθέτης Ρίντλεϊ Σκοτ ( Μονομάχος, Blade Runner),  για να εισάγει την είσοδο στη δημόσια σφαίρα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη ( Χοακίν Φίνιξ), κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης κι εντεύθεν.

Ο Βρετανός σκηνοθέτης δημιουργεί στα 85 του χρόνια,  μία ακόμη ταινία επικών διαστάσεων,  με εκατοντάδες « πολεμιστές» κομπάρσους, με έναν άρτιο ενδυματολογικό κώδικα και μουσικές κλασικές συνθέσεις που ενισχύουν την αρμονία,

διαφορετικές σε κάθε σκηνή.

Καταλύτες της σεναριακής δράσης είναι επίσης, η αναρρίχηση του Ναπολέοντα από στρατιώτη σε στρατηγό,  το 1793, αλλά και η γνωριμία με την μετέπειτα σύζυγό του, Ιωσηφίνα (Βανέσα Κίρμπι).

Ο Ρίντλεϊ Σκοτ πατάει μια το καρφί και μια το πέταλο, εναλλάσσοντας διαρκώς τους χώρους αφήγησης, από  την μάχη στο πεδίο στην οικογενειακή μάχη του ζεύγους, διατήρησης του γάμου τους εν ζωή, ξεπερνώντας την απιστία της Ιωσηφίνας και την εγωκεντρική στάση του Βοναπάρτη, μέχρι το πιο δύσκολο εμπόδιο, να διαχειριστούν την απουσία παιδιού.

Τα συμπεριφορικά  χαρακτηριστικά του Ναπολέοντα, αναδεικνύονται από τον Ρίντλεϊ Σκοτ πιο εύστοχα στις προσωπικές στιγμές   με τη σύντροφό του,

εν αντιθέσει με τις σκηνές, όπου ο κεντρικός ήρωας καταστρώνει τις πολεμικές εκστρατείες του. Εκεί η έμφαση δίνεται στην εικόνα.

Βέβαια, στη « Μάχη του Βατερλώ»,  είναι εμφανής η ψυχολογική πτώση του Ναπολέοντα. Δεν είναι πια νέος, οι φιλοδοξίες έχουν καταλαγιάσει, υπάρχει κι ένα αίσθημα υπεροψίας, το παιδί, η Ιωσηφίνα, η μοναξιά, στροβιλίζουν τη σκέψη του.

Η επιθυμία του  Ρίντλεϊ Σκοτ,  ο Χοακίν Φίνιξ  να αναλάβει τον κεντρικό ρόλο, δεν ήταν τυχαία. Ο Φίνιξ, χωρίς να υπερβάλλει, φωτίζει τα αντιφατικά χαρακτηριστικά του ήρωά του, αλλά θα ήταν ακόμη πιο ισχυρές οι εσωτερικές του αντιφάσεις, εάν ο σκηνοθέτης φώτιζε μονάχα το προσωπικό κομμάτι. Θα ήταν μια ταινία από μόνη της. Επέλεξε να πατήσει πάνω και στις δύο βάρκες και του επικού θεάματος και των εσωτερικών συναισθημάτων, δεν βούλιαξε, αλλά ούτε και πολύ γοργά προχώρησε.

Ναπολέων από την Πέμπτη 23/11 στους κινηματογράφους

The post Ναπολέων appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η σεξουαλική κακοποίηση ενός παιδιού από συγγενικό του πρόσωπο και δη από τον γονέα του, διαταράσσει τον εσωτερικό-εξωτερικό του κόσμου και προκαλεί στις πλείστες των περιπτώσεων ανίατες συναισθηματικές βλάβες,  από τη δυσκολία στο να βρει την ταυτότητά του, στο να διατηρήσει σταθερές σχέσεις, στο να απολαύσει τον έρωτα και φτάνει ενίοτε μέχρι τον αυτοκτονικό ιδεασμό.

Στην παιδική και εφηβική ηλικία,  η καταχρηστική σχέση του γονέα προς το παιδί του, μπορεί να μην αναγνωριστεί από το θύμα ως τέτοια, αλλά να την αντιλαμβάνεται ως φυσιολογική, επειδή δεν το έχουν μάθει να αναγνωρίζει τα όρια της κάθε σχέσης, όταν η σεξουαλική κακοποίηση είναι επί μακρόν  και επαναλαμβανόμενη.

Μια ιστορία με το ως άνω περιεχόμενο, εξιστορεί με ρεαλισμό –ο οποίος αποτυπώνεται με τα κοντινά πλάνα και με την κάμερα στο χέρι-η Βελγίδα σκηνοθέτις Εμανουέλ Νικό, ξεκινώντας από τη στιγμή,  που η 12χρόνη της ηρωίδα, η Νταλβά απομακρύνεται από τον επί χρόνια βιαστή πατέρα της, με τη βοήθεια της αστυνομίας και των κοινωνικών λειτουργών. Ο πατέρας, οδηγείται στη φυλακή.

Το κορίτσι εξεγείρεται, φωνάζει , ωρύεται  και δηλώνει ερωτευμένη με τον πατέρα της, ο οποίος εκτός από κακοποιητής,   την χειραγωγούσε και συναισθηματικά. Την έβαζε να φοράει κραγιόν, να ντύνεται σαν γυναίκα. Η Νταλβά δεν γνώρισε την παιδική ζωή και δεν μπόρεσε –μέχρι τότε- να διαχωρίσει τι είναι επιτρεπτό και τι όχι. Η γνωριμία με τον κοινωνικό λειτουργό  (Ζέιντεν) αλλά και με την συνομήλικη της, την  Σαμία, την οποία θα συναντήσει στο οικοτροφείο , θα  είναι η λυτρωτική διέξοδός της και η πρώτη επαφή, με την τα χαρακτηριστικά της εφηβείας, που μέχρι τότε αγνοούσε.

Η  Νικό φιλμάρει πάνω στην Νταλβά ( η πρωτοεμφανιζόμενη Ζέλντα Σάμσον ) καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας και δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας για το τι επιδιώκει να τονίσει.

Υπάρχει μονάχα μία αμφιλεγόμενη στιγμή , όταν το νεαρό κορίτσι θα οδηγηθεί στο κελί για να συναντήσει τον πατέρα της, ο οποίος βρίσκεται με δεμένα τα χέρια και  κλαίει γοερά. Ο πατέρας περνάει φευγαλέα από μπροστά μας, αλλά ο τρόπος που παρουσιάζεται , δημιουργεί αισθήματα λύπησης και μια αίσθηση ότι είναι ψυχικά άρρωστος και ότι έχει μετανιώσει. Σαν η Εμανουέλ Νικό, να επιδιώκει την συμπόνια μας για τον πατέρα της Νταλβά, μια οπτική προσέγγιση αρκετά αμφιλεγόμενη.

Τρεις δυνατές  ερμηνείες, πρωτίστως από την κεντρική πρωταγωνίστρια την Ζέλντα Σάμσον από την επίσης νεαρή  Φάντα Γκιράσι, η οποία ερμήνευσε τη Σάμία και από  τον  Αλέξις Μανέντι,  στο ρόλο του κοινωνικού λειτουργού.

Με τα μάτια της Νταλβά από την Πέμπτη 23/11 στους κινηματογράφους

The post Με τα μάτια της Νταλβά appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Αγαπημένος σκηνοθέτης ιδιαίτερα στην μικρή κοινότητα των κριτικών, αλλά και σε ένα σινεφίλ κοινό, το οποίο  αναγνώρισε ήδη από τις πρώτες του ταινίες (  Μια Ασυνήθιστη Κατάσταση , Φαντάσματα,  Γέλλα),  τη σύνδεση των κοινωνικοπολιτικών αντιθέσεων της πάλαι ποτέ διαιρεμένης Γερμανίας, αλλά και της πραγματικότητας με το όνειρο και με τον μύθο,  όπου οι απλές καθημερινές ιστορίες, που φαινομενικά δεν λένε τίποτα, υποκρύπτουν όμως πάρα πολλά, αγγίζοντας και τις παρυφές της ψυχανάλυσης.

Ο Κρίστιαν Πέτζολντ , στον « Κόκκινο Ουρανό»,  καταπιάνεται ξανά με τον μύθο του ανεκπλήρωτου έρωτα- όπως και στην προηγούμενή του ταινία «Η Νύμφη του Νερού» – από την άλλη, αφήνει  το ονειρικό στοιχείο στην άκρη και αντικαθιστά το νερό… με τη φωτιά.

Τους τέσσερις ήρωες, ο σκηνοθέτης τους περιβάλλει με έναν όρο,  τη « γνωστική ασυμφωνία». Νεαροί ενήλικες που ψάχνουν την αρμονία αλλά οι σκέψεις με τις πράξεις πόρρω απέχουν. Κάποιοι νιώθουν ενοχές για την αναβλητικότητά τους , ο Λέο προσπαθεί να ολοκληρώσει ένα μυθιστόρημα  πριν εμφανιστεί ο εκδότης του, είναι μπερδεμένος και η γνωριμία με την Νάντια του ενισχύει την αναβλητικότητα αλλά   και τις φοβίες του, επειδή την επιθυμεί και αρνείται να το εκφράσει.  Ο φίλος του,  ο Φέλιξ,  όταν γνωρίζει τον περιστασιακό εραστή της Νάντια, ανακαλύπτει ότι μπορεί να γίνει και δικός του εραστής. Οι σχέσεις των τεσσάρων νέων, ένα καλοκαίρι στις γερμανικές  ακτές της Βαλτικής, δημιουργεί φόβο, νέες προσλαμβάνουσες και μεταβάλλει πολλές από τις πεποιθήσεις τους.

Ο μύθος εμφανίζεται  στο έργο με την έλευση  και του εκδότη αλλά κυρίως με τη φωτιά  που εξαπλώνεται και περικυκλώνει την έπαυλη.

Η έλευση της φωτιάς είναι και η ώρα όπου η αναβλητικότητα και το μπλα μπλα-το οποίο είναι διαρκές και κατά διαστήματα αχρείαστο-  πρέπει να αφήσουν τη θέση τους στις πράξεις και στις αποφάσεις. Είναι ένα ευφυέστατο στη σύλληψη μήνυμα, το οποίο επιβεβαιώνει,  ότι ο Κρίστιαν Πέτζολντ εκπλήσσει και το μυημένο στις ταινίες του κοινό.

Ξεκινά την ταινία σαν κομεντί  καλοκαιριού και την καταλήγει σαν ένα δράμα  προβληματισμού για τις νεανικές, επαγγελματικές, ερωτικές και φιλικές σχέσεις.

Πρωταγωνιστούν οι Λάνγκστον Ούιμπελ, Τόμας Σούμπερτ,  Πόλα Μπέερ Ένο Τρεμπς.

“Κόκκινος Ουρανός” από την Πέμπτη 23/11 στους κινηματογράφους

The post Κόκκινος Ουρανός appeared first on screeneye.gr.