Το luzzu είναι το όνομα ενός ψαροκάικου, που ο  Τζεσμάρκ το έχει κληρονομήσει από τον πατέρα του, κι ο πατέρας του το είχε κληρονομήσει  από τον δικό του πατέρα, όπως η οικογενειακή  παράδοση ορίζει και την ακολουθούν γενιές και γενιές, είτε  στην Ελλάδα, πολύ δε περισσότερο στην Μάλτα, στο νησί των ψαράδων.

Το μικρό καΐκι, γίνεται το διακύβευμα  αλλά είναι και η αφορμή, για τον νεαρό Μαλτέζο σκηνοθέτη Άλεξ Καμιλέρι, για να φανερώσει, την καθημερινότητα των ψαράδων, μακριά από την αστραφτερή εικόνα, που προβάλλεται στους τουρίστες.

Ο Τζεσμάρκ, μόλις που τα βγάζει πέρα. Η γυναίκα του έχει πρόσφατα γεννήσει, το νεογέννητο αγόρι χρειάζεται μια εξειδικευμένη ιατρική θεραπεία, η βάρκα του μπάζει νερά και οι κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δημιουργούν ένα κλοιό στους μεμονωμένους ψαράδες, με δεκάδες περιορισμούς, ενώ τα τραστ  λύνουν και δένουν.  To ένστικτο της επιβίωσης, θα τον οδηγήσει σε μη νόμιμο τρόπο, κάνοντας βέβαια, αυτό που ξέρει καλά.

Μια ατμόσφαιρα φόβου , πλανάται μέσα στο δημιούργημα του Άλεξ Καμιλέρι , στις παράλληλες δράσεις που εκτυλίσσονται, στη θάλασσα και στο σπίτι του Τζεσμάρκ. Η αίσθηση του φόβου, είναι και το ατού της ταινίας, γιατί μέσα από το φόβο, εικάζεται και το δυσοίωνο επαγγελματικό μέλλον, του νεογέννητου αγοριού( δεν είναι τυχαίο ότι επιλέγεται αγόρι), αλλά και αποκαλύπτεται η τίμια πλευρά του κεντρικού χαρακτήρα, τον οποίο ερμηνεύει ο  Τζεσμάρκ Σικλούνα.

” Luzzu” από την Πέμπτη 3/2 στους κινηματογράφους

The post Luzzu appeared first on screeneye.gr.

Ξεθάβοντας την ένοχη μνήμη των Γερμανών, όχι απαραίτητα για την αναμόχλευση της ιστορίας, πέριξ του Τρίτου Ράιχ, αλλά για την  ένοχη μνήμη που  διέπει οποιαδήποτε ενέργεια, και θέτει   το άτομο,  υπό καθεστώς ανελευθερίας, ενώ σήμερα η ελευθερία αυτή, θεωρείται δεδομένη.

Το παράδειγμα του νόμου 175, που καταδίκαζε σε φυλάκιση την ανδρική ερωτική συνεύρεση, αλλά δεν καταδίκαζε τη γυναικεία, στη Γερμανία εφαρμόστηκε τον 19ο αιώνα, έγινε πιο σκληρός επί Χίτλερ, κι όταν εγκαταστάθηκε η Δημοκρατία της Βαϊμάρης, ο νόμος παρέμεινε σχεδόν αναλλοίωτος, επειδή δεν ήταν νόμος των Ναζί, αλλά προϋπήρχε. Στην Ανατολική Γερμανία, δόθηκαν περισσότερες ελευθερίες το 1967, στη Δυτική  το ‘69(23 έτη), ενώ ο νόμος πλήρως αποσύρθηκε  το 1994. Μέσα στο πέρασμα του χρόνου, πολλοί άνδρες αφέθηκαν στη μοίρα τους και πέθαναν μέσα στα κελιά, άλλοι φυλακίστηκαν, ξανά και ξανά. Όταν αποσύρθηκε, δόθηκαν αποζημιώσεις ( και χωρίς ίχνος υπερβολής, δεν ξεπερνούσαν με τη σημερινή αξία του χρήματος, τα 2000 ευρώ).

Ο Αυστριακός  μαθητής του Μίκαελ Χάνεκε στην Κινηματογραφική Σχολή της Βιέννης, ο σκηνοθέτης Σεμπάστιαν Μάιζε , κάνει βαθιά έρευνα και με κοινωνική ματιά αντί πολιτική, διηγείται- σχεδόν με την κάμερα να παραμένει εξ ολοκλήρου μέσα  στη  βρόμικη φυλακή και σε σκοτεινά  κελιά- την ιστορία του φανταστικού του ήρωα, του Χανς, που φυλακίζεται επανειλημμένος από το 1945, μέχρι τα τέλη περίπου του ’60. Δεν φυλακίζεται  για τις πολιτικές ή ποινικές του πράξεις , αλλά για τις ερωτικές. Εκεί θα συσχετιστεί με τον ομοφοβικό Βίκτωρ, επίσης θα αποκαλύψει από το παρελθόν, τον μεγάλο και τραυματικό του έρωτα , αλλά κι έναν ακόμη,  από το παρόν.

Η τρομακτική αίσθηση του εγκλεισμού στη γερμανική φυλακή, αποτυπώνεται ρεαλιστικά από τον Σεμπάστιαν Μάιζε, σε όλη της την έκταση, και στη φρικαλέα της διάσταση, τις μέρες της πλήρους απομόνωσης, σε ένα κελί χωρίς διέξοδο στο φως, όπως επίσης αποτυπώνεται λεπτομερώς  κι ο στιγματισμός του Χανς- ακόμη και με τον αριθμό του κελιού  του (175), παραπέμποντας  στο νόμο που τον καταδίκασε.

Η  ρεαλιστική κοινωνική  διάσταση του εγχειρήματος , μέσω των αναμνήσεων και της ζοφερής πραγματικότητας του καταδικασμένου Χανς, δεν μπορεί να καλύψει όμως , την επιρροή που άσκησε  η πολιτική και η θρησκεία, στη διατήρηση μιας κατηγορίας Γερμανών-αδίκως και για δεκαετίες- στο να μην έχουν πολιτικά δικαιώματα και να τοποθετούνται  στην ίδια θέση -και πολλές φορές χειρότερη- με τους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Θα ήταν χρήσιμη και αναγκαία για την πιο διαυγή αφηγηματική ροή της ταινίας, να δινόταν χώρος και σε αυτή τη διάσταση.

Ο σκηνοθέτης,  ορθά ενδιαφέρεται για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης , από το φακό όμως μιας απόλυτα γκέι  οπτικής. Επί παραδείγματι, οι δεσμοφύλακες  «αναζητούν» τον Χανς, αργότερα, ο ομοφοβικός Βίκτωρ θα «αναζητήσει» κι αυτός τον Χανς κι όταν ο Χανς θα βγει στο φως και θα αναζητήσει τους άνδρες στα μπαρ της οδού  « Μεγάλη Ελευθερία» του Αμβούργου -που είναι και η  έμπνευση για τον επίσημο τίτλο της ταινίας-  εκεί ο σκηνοθέτης χάνεται, μέσα σε ένα φινάλε . άνισο κι αδιέξοδο.

Η οπτική αυτή,  δεν του επιτρέπει να δει και πέρα από το πλαίσιο, ότι η ταυτότητα η  σεξουαλική, δεν ήταν η μοναδική περίπτωση,  για να τεθούν διάφορες κατηγορίες στο περιθώριο. Υπήρχε ταμπού και διωγμός για τους ψυχικά ασθενείς, για τους ανάπηρους, για τους  αντιφρονούντες, για οποιονδήποτε  έβγαινε ηθελημένα ή μη,   έξω από το πλαίσιο μιας « αρμονικά» καθορισμένης κοινωνίας.

 Πειστική και υπόκωφα φορτισμένη -ακόμη και με το βλέμμα-  η ερμηνεία του Φραντς Ρογκόφσκι ,  στο ρόλο του Χανς.

Μεγάλο Βραβείο στο Παράλληλο Πρόγραμμα των Καννών

” Μεγάλη Απόδραση” από την Πέμπτη 3/2 στους κινηματογράφους

The post Μεγάλη Απόδραση appeared first on screeneye.gr.