Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ανεξάντλητες κινηματογραφικές ιστορίες , εξακολουθούν να προσφέρουν στο δυτικό κόσμο οι Ιρανοί καλλιτέχνες. Η ταινία « Φύγαμε» αποτελεί την πρώτη μεγάλου μήκους απόπειρα του υιού, ενός από του πιο προβεβλημένους μα -ταυτόχρονα- και καταπιεσμένους σκηνοθέτες της χώρας του, του Τζαφάρ Παναχί.
Ο Πανάχ Παναχί. ακολουθεί την πεπατημένη οδό και του πατέρα του( Ταξί) , πρωτίστως δε, του πρωτομάστορα του είδους, του Αμπάς Κιαροστάμι .
Ο Κιαροστάμι, επέλεξε το χώρο του αυτοκινήτου , σε μια σειρά από ταινίες, με επιστέγασμα την ταινία « Η Γεύση του Κερασιού».
Χρησιμοποίησε μια πολύπλοκη ανάμειξη, στατικών και κινούμενων πλάνων, όπως επίσης χρησιμοποίησε στις road movies  του, τον ακατάπαυστο λόγο αλλά και τις μεγάλες παύσεις, μαζί με την εξαιρετική ανάδειξη των αντιφάσεων της ιρανικής επαρχίας,

των αντιφάσεων της ιρανικής κοινωνίας.

Το ιρανικό road movie, διδάσκεται στις κινηματογραφικές σχολές του Ιράν, αποτελεί σήμα κατατεθέν της χώρας και για τον Πανάχ Παναχί ήταν μια επιλογή, που του προσέφερε ένα ασφαλές πεδίο να κινηθεί στα πρώτα του βήματα,  στην 7η τέχνη.
Το γεγονός αυτό, ουδόλως μειώνει τη δυναμική της ταινίας, ούτε την ίδια την ιστορία και τους συμβολισμούς της.
Οι συμβολισμοί, οι αλληγορίες, δίνουν και παίρνουν στο ιρανικό σινεμά κι εδώ προβάλλονται με σαφήνεια, υποβοηθούμενοι κι από τις 4 εξέχουσες ερμηνείες.
Δύο αγόρια, οι γονείς τους κι ένα σκυλί, μέσα σε ένα αυτοκίνητο ταξιδεύουν, μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα. Αρχικά, ο προορισμός τους αφήνεται μετέωρος. Αργότερα αντιλαμβανόμαστε, πως ένα από τα δύο παιδιά, οδηγείται στα σύνορα για να φύγει από τη χώρα.
Μικρές αλλά υπαρκτές οι δόσεις μελαγχολίας, με τον νεαρό Παναχί να επενδύει στους άρρηκτους οικογενειακούς δεσμούς και των «πέντε» μελών.
Η βασική αλληγορία κι ο ξεκάθαρος συμβολισμός της ταινίας, βρίσκονται στα 43 χρόνια μετά την Ισλαμική Επανάσταση και στην αποτυχία της, να εμπνεύσει του Ιρανούς, που όσοι μπορούν να δραπετεύουν από τη χώρα, το κάνουν. Άλλοι μένουν κι αγωνίζονται, όπως ο πατέρας του σκηνοθέτη, όπως οι χιλιάδες διαδηλωτές των ημερών.
Τις απόκοσμες ομορφιές του Ιράν, ο Παναχί τις αναδεικνύει , με κάθε τρόπο, με κάθε συμβατικό ή ευφάνταστο τρόπο.

“ Φύγαμε” από την Πέμπτη 3/111 στους κινηματογράφους

The post Φύγαμε appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Vortex= Δίνη, Ίλιγγος, Vertigo… Χίτσκοκ

Από τον μέγα λάτρη του σινεμά της ακρότητας και προβοκάτορα της μεγάλης οθόνης, Γκασπάρ Νοέ ( Μη αναστρέψιμος, Enter the Void) , δεν αναμένει κανείς, ότι θα τον συνεπάρει η κλασική αφήγηση, η απουσία αποκρουστικών εικόνων, όπως μας έχει συνηθίσει, είτε με την ακραία βία, είτε με την πορνογραφία αλλά και με τα πρόσωπα που εθίζονται από τις ουσίες.
Σε μια μεγάλη μετατόπιση από τέτοιου είδους αφηγηματικές σκηνές, δημιουργεί μια προσωπική ταινία-χρειάστηκε να βρεθεί αντιμέτωπος με το τέλος της ζωής-  εμπνευσμένος από τις οικογενειακές του καταστάσεις, ιδίως από τη  σχέση του πατέρα με την μητέρα του, γόνος γαρ, μιας ευκατάστατης οικογένειας.

Ο τρόμος στο σενάριο της ταινίας  υποβόσκει, σε ένα άλλο επίπεδο,  Παρίσι, ο γιος προσπαθεί να απεξαρτηθεί από τις ουσίες , η μητέρα ήταν ψυχίατρος, ο πατέρας,   όλη του τη ζωή την πέρασε μέσα στο σινεμά, ακαδημαϊκά( θυμίζει το ρόλο του Γούντι Άλεν στην πρόσφατή του ταινία)  και πλέον   καταπιάνεται με μια ταινία τρόμου.

Στην πραγματικότητα, ο πατέρας του Νοέ  ήταν ζωγράφος και στο έργο, εμφανίζεται να είναι ιστορικός και κριτικός κινηματογράφου και η μητέρα του, να πάσχει από Αλτσχάιμερ, όπως στην πραγματικότητα έχει συμβεί.
Μοιράζει την οθόνη στα δύο , όπως έπραξε και σε μια πρόσφατη μικρού μήκους του ταινία  και τις καθημερινές στιγμές, τις μικρές απολαύσεις-το τοστ-
τις ενοχές και τον χρόνο προς το θάνατο… που πλησιάζει, τα παρουσιάζει πάνω σε μια ευρηματική φόρμα.

Όχι πάντα απόλυτα επιτυχημένη, ούτε τόσο αφηγηματικά άρτια.  Ναι, θυμίζει το « Amour» του Χάνεκε,  κουβαλάει μια διαφορετική αισθητική, κι ένα διαφορετικό συμπέρασμα.
Η μεγάλη έκπληξη, είναι το γεγονός ότι έπεισε τον εν ζωή,  επίσης μεγάλο προβοκάτορα και λάτρη του σινεμά της ακρότητας, τον Ντάριο Αρτζέντο , να δουλέψει -στα γαλλικά- τις ατάκες του ρόλου και να  πρωταγωνιστήσει.

Ο Αρτζέντο, διαθέτει το στιλ και τη φιγούρα ενός αριστοκράτη ακαδημαϊκού. Η  σοβαρότητα,  η ειρωνεία και η υπαρξιακή σχέση με το σινεμά και με το  θάνατο, μεταλλάσσονται ευρηματικά.

Άξια συνοδοιπόρος του Αρτζέντο, η σπουδαία ηθοποιός Φρανσουάζ Λεμπρούν. Το alter ego του σκηνοθέτη, ερμήνευσε ο Αλέξ Λουτζ.

“Vortex” από την Πέμπτη 3/11 στους κινηματογράφους

The post Vortex appeared first on screeneye.gr.