Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Νόα Μπάουμπαχ ή Μπόμπακ – όπως  προφέρεται προσφάτως -   δημιουργεί το δεύτερο μέρος της art-house  επιτυχίας του,  με τίτλο ” Δεσμοί Διαζυγίου”(2005).  Πλέον, δεν τον απασχολεί η οπτική ενός χωρισμού, μέσα από το πρίσμα των παιδιών, αλλά μέσα από το φακό  των ίδιων των πρωταγωνιστών,  όπου  το ένα από τα δύο πρόσωπα  επιθυμεί να τερματίσει τον κοινό τους βίο.  Η εξέλιξη  της σχέσης   του Τσάρλι( θεατρικού σκηνοθέτη) και της Νικόλ( ηθοποιού)  αποτελεί  μια συνηθισμένη κατάληξη   χιλιάδων ζευγαριών και ο Μπάουμπαχ, έχοντας ως παρακαταθήκη και τα οικογενειακά του βιώματα, δημιουργεί ένα έργο -όπου χωρίς να πάρει θέση- δείχνει τις πρακτικές δυσκολίες ενός χωρισμού και τις συναισθηματικές φορτίσεις και τις αμφιταλαντεύσεις των ζευγαριών.

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης παρότι είναι λάτρης του ευρωπαϊκού σινεμά και η ταινία ” Δεσμοί Διαζυγίου” είχε τη σφραγίδα του Μπέργκμαν( Σκηνές από Ένα Γάμο) και της αισθητικής της γαλλικής νουβέλ βαγκ, υιοθετεί τώρα-στην άτυπη της συνέχεια- τη φόρμα του αμερικάνικου σινεμά και του ρεαλιστικού θεάτρου.

Έρχεται πιο κοντά στο σινεμά του  Γούντι Άλεν, θυμίζοντας την εξαιρετική  του ταινία   ” Παντρεμένα Ζευγάρια” (του 1992), αλλά και την τριλογία του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ -η αποκαλούμε ” Before”- και ιδίως το τρίτο της μέρος, το “Πριν τα Μεσάνυχτα”( του 2013).

Τότε, ο  Ίθαν Χοκ  και η Ζιλί Ντελπί, σε μια σκηνή( στην σουίτα ενός ελληνικού ξενοδοχείου,) πυροδότησαν τα εκρηκτικά, που είχαν φυλαγμένα για χρόνια, φώναζαν, ούρλιαζαν και αποκάλυψαν  την άπνοια που ένιωθαν μέσα στη σχέση τους. Μια σκηνή   βγαλμένη από τα θεατρικά έργα του  Στρίντμπεργκ και του Άλμπι. Ο Μπάουμπαχ,  φτιάχνει μια παρόμοια κατάσταση και οι πρωταγωνιστές του, ξεδίπλωσαν ένα σύνθετο κράμα δεξιοτήτων, που πολλοί,  ίσως να μην το περιμέναν,  από τα συγκεκριμένα πρόσωπα.

Διόλου τυχαίο δεν είναι, πως ο Μπάουμπαχ, επέλεξε την Σκάρλετ Γιόχανσον( Match Point), να ερμηνεύσει τον ένα από τους δύο κεντρικούς ρόλους.

Η ερμηνεία της είχε φοβερή ωριμότητα, ατόφια ειλικρίνεια και έντονο συναισθηματικό βάρος. Ο Άνταμ Ντράιβερ, αποτέλεσε έναν  εξαιρετικό παρτενέρ της ,στο ρόλο του συζύγου και πατέρα,  που ψάχνει εκ νέου…νέο αυτοπροσδιορισμό, όταν βλέπει να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια του.

Πλέον,  ο  γάμος-  για τον Μπάουμπαχ- είναι υπόθεση των ” δύο” και η απεμπλοκή δεν είναι μια απλή υπόθεση, στα εκατέρωθεν συναισθήματα και στις απίστευτες  γραφειοκρατικές  διαδικασίες ενός διαζυγίου,   που μπορεί να δυναμιτίσουν την ατμόσφαιρα. Η εκθαμβωτική Λόρα Ντερν -παίζοντας το ρόλο της δικηγόρου- δυναμιτίζει την ατμόσφαιρα με την παρουσία της,  αλλά το ίδιο το ζευγάρι θα βρει τη διέξοδο…με το δικό του τρόπο.

“Ιστορία Γάμου” από την Πέμπτη 28/11 στους κινηματογράφους και από τις 6 Δεκεμβρίου στο Netflix

The post Ιστορία Γάμου appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

 Σεξουαλικά φετίχ όπου κυριαρχούν τα  ξυλοφορτώματα, οι μελανιές, οι ερωτικοί πνιγμοί και μετά ακολουθούν τα πριόνια, οι στραγγαλισμοί, οι  τεμαχισμοί και η αποθήκευση των πτωμάτων σε μια σοφίτα, ωσότου βρομίσουν και μουμιοποιηθούν ,  είναι μόνο μερικές από τις  πολυάριθμες διαστροφικές συνήθειες του  δολοφόνου γυναικών-που τρόμαξε την  κοινωνία της Γερμανίας  στα μέσα της δεκαετίας του ’70-  του  Φριτς Χόνκα.

Ο Φατίχ Ακίν, αναμφισβήτητα επεδίωξε  να ξεχωρίσει από τις υπόλοιπες “καθωσπρέπει” ταινίες για τους μανιακούς δολοφόνους, να δηλώσει θαυμαστής των εξπρεσιονιστών σκηνοθετών της χώρας του ( όπως ήταν ο  Ρόμπερτ Βίνε “  Το Εργαστήρι το Δόκτωρ Καλιγκάρι”) και να ρίξει λάδι στη φωτιά,   με την άνευ λόγου και αιτίας πιστή καταγραφεί των βάρβαρων μεθόδων σαδισμού,  του Χόνκα.

Ταυτόχρονα, δείχνει να επιθυμεί τις  έντονες συζητήσεις γύρω από το όνομά του, ότι δηλαδή είναι τόσο  ικανός σκηνοθέτης, ώστε εύκολα να μεταπηδάει από τα ρομαντικά-κοινωνικά δράματα(Μαζί Ποτέ), στις κοινωνικές κομεντί( Soul Kitchen),  στα πολιτικά θρίλερ( Μαζί ή Τίποτα), και τώρα στις ταινίες τρόμου( Το Χρυσό Γάντι) .  Δεν εξηγείται αλλιώς,  η καρέ- καρέ  αναπαράσταση όλων των εμετικών  συμπεριφορών  του ψυχικά αθεράπευτου μανιακού δολοφόνου, αλλά και η οπτική, έξω από το πλαίσιο της αλήθειας, όπως ήταν επί παραδείγματι  τα παρασιτικά νηματώδη σκουλήκια , τα οποία εκμεταλλεύονται τις ρωγμές,  και από  το πάτωμα κατρακυλούν στο ταβάνι,  και  πέφτουν μέσα στο φαγητό της οικογένειας Ελλήνων…  του  κάτω ορόφου.
Έλληνες υπήρξαν στην πολυκατοικία και διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στη διαλεύκανση  της υπόθεσης. Ο Φατίχ Ακίν υποθέτουμε είπε  ” Έκανα την κίνηση να γυρίσω μια ταινία τρόμου, ας της ολοκληρώσω όσο πιο ακραία γίνεται”. Και το έπραξε.
Το να κατηγορηθεί  για απρόκλητη  απεικόνιση ενός παρανοϊκού μυαλού, είναι απολύτως κατανοητό. Επιπρόσθετα,   προκαλεί ζημιά στη φήμη του και δημιουργεί αρνητικό αντίκτυπο στο  δημιούργημά του, το οποίο είχε περαιτέρω δυνατότητες, αν η βία δεν κάλυπτε  τα πάντα.
Μπορούμε να προσδώσουμε μόνο μία καλοπροαίρετη ερμηνεία στην κτηνώδη και λεπτομερή περιγραφή των  δολοφονιών. Ήθελε να  ταρακουνήσει τους  σινεφίλ ( διαμέσου της ακραίας βίας) για την συστηματική και διαχρονική    κακοποίηση των γυναικών, αλλά  και πάλι, οι ακρότητες του έργου επισκιάζουν τα χαρίσματα του .

Ναι, έχει και  χαρίσματα. Ποια είναι αυτά;

Είναι η περίτεχνη απόδοση της ατμόσφαιρας. Το Αμβούργο δεν το  βλέπει το φως, το γκρίζο κυριαρχεί, υπάρχει η αίσθηση της παρακμής  κι ας άνηκε στη Δύση. Οι Γερμανοί βλέπουν με καχυποψία και μίσος τους μετανάστες, όπως και ο ήρωάς μας. Ο  Φατίχ Ακίν ” έπιασε” την  παράνοια των περιθωριακών ανθρώπων του Αμβούργου  και των θαμώνων  του μπαρ ” Χρυσό Γάντι” εξ ου και ο τίτλος της ταινίας.  Επέλεξε με προσοχή έναν προς έναν τους θαμώνες του μπαρ και τις γυναίκες-θύματα του βιαστή και δολοφόνου Χόνκα.
Από τη μια τους πνίγει ο καπνός και από την άλλη το   αλκοόλ,  τους φέρνει παραζάλη. Κανένα θετικό κίνητρο, καμία διέξοδος καμία προοπτική στη ζωή τους. Ο Χόνκα είναι κομπλεξικός, εξαιτίας της αποκρουστικής του εμφάνισής, δεν μπορεί να έχει τις γυναίκες που επιθυμεί, γίνεται μισογύνης και βρίσκει εύκολα θύματα,  τις “προσκαλεί” στη σοφίτα του, κυρίως πόρνες που δεν θα τις ψάξει κανείς. Ο Φατίχ Ακίν διάβασε ενδελεχώς του βιβλίο του  Heinz Strunk, έμαθε τα πάντα για την ιστορία και το παρελθόν του  Χόνκα και μεταμόρφωσε εντυπωσιακά τον Γιόνας Ντάσλερ, ως κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του πραγματικού εγκληματία. Αξέχαστο παραμένει το βλέμμα του και οι ψυχωτικές-ρομποτικές του κινήσεις.

Εν συντομία 

Ο Φριτς Χόνκα είχε  8 αδέρφια. Ο πατέρας του ήταν αλκοολικός,  κομμουνιστής και θύμα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Ο Φριτς μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο. Ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του, στον αλκοολισμό, από νωρίς. Στο Αμβούργο, ως εργάτης στο ναυπηγείο, γνώρισε μια γυναίκα επίσης εθισμένη στο ποτό. Παντρεύονται, κάνουν ένα παιδί και μετά η γυναίκα  τον χωρίζει, παίρνει το παιδί και εξαφανίζεται. Ο Χόνκα πλέον γέρνει προς την παράνοια. Μεταξύ 1970-1975  δολοφονεί τουλάχιστον 4 γυναίκες. Όταν θα συλληφθεί, θα εκτίσει ποινή φυλάκισης για 18 χρόνια. Πέθανε στο Αμβούργο, το  1998.

“Το Χρυσό Γάντι” από την Πέμπτη 28/11 στους κινηματογράφους

The post Το Χρυσό Γάντι appeared first on screeneye.gr.

Το καστ της ταινίας , είναι επιβλητικό: Έντουαρντ Νόρτον, Μπρους Γουίλις,  Άλεκ Μπάλντουιν,  Γουίλεμ Νταφόε , η ίδια η ταινία δε,  φέρει την αύρα των ταινιών νουάρ, της δεκαετίας του ’50, ενώ το σενάριο στηρίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του   Τζόναθαν Λέθεμ.

Άλλωστε και η υπόθεση, χρονολογικά, στα ’50ς επικεντρώνεται. Τον  Έντουαρντ Νόρντον, τον  ξεχωρίσαμε σε τουλάχιστον δύο ταινίες, που άφησαν εποχή στα τέλη του ’90(. Στο ναλαμβάνει και την σκηνοθεσία και την κεντρική ερμηνεία.

Νέα Υόρκη, 1957. Ο Λάιονελ Έσρογκ (Έντουαρντ Νόρτον), ένας μοναχικός ιδιωτικός ντετέκτιβ με σύνδρομο Τουρέτ, αναλαμβάνει να διαλευκάνει τον φόνο του μέντορα και μοναδικού φίλου του, Φρανκ Μίνα (Μπρους Γουίλις). Έχοντας λιγοστά στοιχεία και ένα ψυχαναγκαστικό μυαλό στη διάθεση του, ο Λάιονελ ανακαλύπτει τα καλά φυλαγμένα μυστικά που κρατούν σε ισορροπία τη μοίρα ολόκληρης της πόλης.

Το έργο διαθέτει μαγική ατμόσφαιρα, που θα μας πάει πίσω στο χρόνο, επίσης ένα από τα καλύτερα τζαζ σάουντρακ της χρονιάς, αλλά και μια διάρκεια υπερβολικά μεγάλη( σχεδόν 2.5 ώρες), αδικαιολόγητη, από το ίδιο το σενάριο. Ο Νόρντον μας υπενθυμίζει τι εστί νουάρ, φορώντας  καμπαρντίνα,  καπέλο και κουβαλώντας μια παιχνιδιάρικη απόδοση, ιδίως όταν οι νευρικές κινήσεις και τα προβλήματα κίνησης και λόγου, θα τον πιάσουν για τα καλά. Μην περιμένετε φοβερές εκπλήξεις από το σενάριο. Αν διαθέτετε για σινεμά 2.5 ώρες και δεν επιθυμείτε κάτι ψαγμένο, αλλά χαλαρό, ιδού η ευκαιρία.

The post Οι Σκιές του Μπρούκλιν appeared first on screeneye.gr.