Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Μια  χιλιοειπωμένη ιστορία, μπορεί να αναγεννηθεί ξανά, μπορεί επίσης  να φαντάζει πιο  επίκαιρη από ποτέ και να ανοίγει νέους δρόμους στην κατανόηση των ανθρώπινων κινήτρων,  αλλά και να αποκαλύπτει την πηγή διάφορων πολιτικών σκοπιμοτήτων.
Ο Ρόμαν Πολάνσκι χωρίς να παρεκκλίνει ούτε σπιθαμή από τα πραγματικά συμβάντα, “παρεισφρέει” κωμικοτραγικά στην υπόθεση Ντρέιφους(1894-1906),την αναγεννάει και ανοίγει νέες πύλες για την κατανόηση ακόμα και της ανόδου του κόμματος της Λε Πεν.  Παροτρύνει το κοινό να συγκρίνει το ρόλο των γυναικών ( του τότε και του σήμερα),  την υποταγή στην ιεραρχία ( του τότε και του σήμερα), την μισαλλοδοξία και τον εθνικισμό ( του τότε και του σήμερα) και τη διαπλοκή των τεσσάρων  εξουσιών( του τότε και του  σήμερα).  Οι ομοιότητες είναι δεδομένες .

Η “μηχανή” του 86χρόνου σκηνοθέτη εξακολουθεί να δουλεύει άριστα και στο φουλ.

Είναι σπάνια -για τα δεδομένα της κινηματογραφικής μας εποχής-  η τόση  λεπτομέρεια και η  αποτύπωση  του 19ου αιώνα, σαν να τον ζούμε τώρα, από τα κοστούμια  μέχρι τα σκηνικά. Ακόμα και ο  διάκοσμος των εσωτερικών χώρων -της στρατιωτικής και κοινωνικής ελίτ- παραπέμπει  στο  Βικτοριανό στιλ,  που ήταν συνήθως βαρυφορτωμένο και  έσταζε  πολυτέλεια.

Ο Γαλλοπολωνός σκηνοθέτης ανέκαθεν απέφευγε να εξυψώσει πρόσωπα και καταστάσεις, δραματοποιώντας  γεγονότα( ούτε στην ταινία ο Πιανίστας  το έκανε, ενώ θα μπορούσε), το αποφεύγει και τώρα, ούτε και  προσθέτει ανατροπές, από τις ήδη υπάρχουσες. Εντούτοις διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον για την εξέλιξη των γεγονότων, ακόμα και για το κοινό που τα γνωρίζει,  μέχρι και την τελευταία τους λεπτομέρεια.  Για τους γνωρίζοντες σε βάθος τη φιλμογραφία του, θα διαπιστώσουν μικρές αυτοαναφορικές πινελιές μέσα από διάφορες ταινίες του, όπως επί παραδείγματι θα δουν  ένα στατικό πλάνο , που μας παραπέμπει στο έργο του « Μαχαίρι στο Νερό» .

Αντιθέτως, με μεθοδευμένη και κομψή  τακτική, χωρίς να ξεφεύγει από τα γεγονότα,  χλευάζει σφόδρα την αλαζονεία και την υπεροψία των ανθρώπων της εξουσίας, ενώ με υπόγειο σαρδόνιο γέλωτα, μετατρέπει την μακροχρόνια υπόθεση Ντρέιφους σε υποθεση Πολάνσκι, με τη δικαιοσύνη  να  χειραγωγείται -όπως πιστεύει-και στην μακροχρόνια προσωπική του  περιπέτεια( οι Αμερικανικές αρχές επιδιώκουν να τον οδηγήσουν σε νέα δίκη για τις κατηγορίες βιασμού της Σαμάνθα Γκέιμερ, κατηγορίες από το μακρινό 1977).

Για πρώτη φορά, το μέγα σκάνδαλο που συντάραξε την Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία( και ήταν ένα κομμάτι του πάζλ πριν τον Πόλεμο), δεν εξιστορείται  από το « Κατηγορώ» του συγγραφέα Εμίλ Ζολά, αλλά μέσα από το φακό του Αντισυνταγματάρχη Πικάρ, του μοναδικού υψηλόβαθμού στρατιωτικού που μπορούσε να αποδείξει πως ο Γαλλοεβραίος Ντρέιφους, ούτε  ήταν πληροφοριοδότης των Γερμανών, ούτε ήταν κατάσκοπος. Ήταν   θύμα σκευωρίας,  ήταν αθώος. Ο Πικάρ αργότερα θα συμβιβαστεί και ο Πολάνσκι έξυπνα, στο έργο το επισημαίνει.

Τον Αντισυνταγματάρχη Πικάρ ερμηνεύει ο Ζαν Ντιζαρντέν, ενώ την κρυφή ερωμένη του και μοναδική γυναικεία παρουσία του έργου, ερμηνεύει η σύζυγος του Πολάνσκι , η Εμανουέλ Σενιέ. Το έργο στηρίζεται σε νουβέλα του Ρόμπερτ Χάρις.

“Κατηγορώ…!” από την Τετάρτη 1 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους

The post Κατηγορώ…! appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις στο χώρο εργασίας είναι η μυστική πληγή των εργασιακών σχέσεων. Στην Ελλάδα, αποσιωπώνται σχεδόν συντριπτικά κι ο φόβος των αντιποίνων κυριαρχεί, με αποτέλεσμα σπανίως να προχωρούν τα θύματα σε καταγγελίες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες , οι επαγγελματίες της βιομηχανίας του σινεμά, βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια στο επίκεντρο, εξαιτίας των σεξουαλικών σκανδάλων του παραγωγού Γουάινστιν, του ηθοποιού Κέβιν Σπέισι κι άλλων αστεριών της 7ης τέχνης, με αποτέλεσμα να γιγαντωθεί το κίνημα Me Too.

Ο σκηνοθέτης Tζέι Ρόουτς ξεδιπλώνει το χρονικό, μιας κραυγαλέας υπόθεσης σεξουαλικής παρενόχλησης, που έλαβε χώρα στο συντηρητικό κανάλι Fox, με τον -επί χρόνια- διευθυντή του Ρότζερ Έιλς κι άλλα υψηλόβαθμα στελέχη, να υιοθετούν μια άτυπη μπροσούρα ιεραρχικής εξέλιξης, όπου οι γυναίκες που θα τους ανανεώνεται η σύμβαση, πρέπει να είναι σεξοβόμβες. Να είναι ξανθιές, να έχουν μακριά καλλίγραμμα πόδια, να φοράνε κοντές φούστες και να ενδίδουν στις απαιτήσεις των μεγαλοπαραγόντων, αλλά και του ίδιου του Έιλς. Το κανάλι σταδιακά γέμισε με γυναίκες, όπου όλες σχεδόν  ήταν πανομοιότυπα φτιαγμένες.

Η παρουσιάστρια Γκρέτσεν Κάρλσον( Νικόλ Κίντμαν) θα σπάσει τη σιωπή της και τον Ιούλιο του 2016 θα κάνει μηνύσει στον Ρότζερ Έιλς. Θα την ακολουθήσει η δημοσιογράφος Μέγκιν Κέλι( Σαρίζ Θερόν), η οποία εκτός από τις φετιχιστικές ορέξεις του διευθυντή της, δέχθηκε και λεκτικές προσβολές από τον Ντόναλντ Τραμπ, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής κούρσας για το χρίσμα των συντηρητικών. Ο Έιλς με τον Τραμπ ήταν φίλοι και αλληλοστηρίζονταν. Στο έργο, πρωταγωνιστικό ρόλο παίζουν ακόμα δύο νεαρές γυναίκες και εργαζόμενες στο κανάλι( ιστορία βγαλμένη από τη φαντασία), που θα συνευρεθούν ερωτικά και θα κρατήσουν αποστάσεις, γιατί στο Fox οι ενδείξεις για ομοφυλοφιλία οδηγούν σε απόλυση.

Η σεναριακή γραφή και η σκηνοθετική οπτική, ειρωνεύεται σφόδρα την τραγελαφική αλλά και σεξιστική κατάσταση που επικρατούσε στο “θεοσεβούμενο” Fox. Η ματιά των δημιουργών είναι βέβαια στρατευμένη. Είναι αντι-Ρεπουμπλικανική και αντί-Τραμπ. Είναι ξεκάθαρη η πολιτική στόχευση του Τζέι Ρόουτς και δίνει την εικόνα, πως ο σεξισμός είναι μια πρακτική διαδεδομένη μόνο στους συντηρητικούς, που υποβαθμίζουν τις γυναίκες, αρνούνται την ισότητα των φύλων και καταδικάζουν σφόδρα την ομοφυλοφιλία.

Δεδομένου ότι, σεξουαλικές σχέσεις σε οβάλ γραφεία και εν ώρα εργασίας-μεταξύ εργαζομένων και προϊσταμένων- άγγιξαν κάποτε και τις παρυφές του Δημοκρατικού Κόμματος( Κλίντον-Λεβίνσκι), η οπτική του Τζέι Ρόουτς, να εμπλέξει στο έργο εκτός από τον Έιλς και τον Τραμπ, δίνει επιχειρήματα στους συντηρητικούς για να κατηγορήσουν τους δημιουργούς της ταινίας, πως καλλιεργούν ψεύτικες εντυπώσεις και κάνουν στυγνή προπαγάνδα, ένα χρόνο πριν από τις Προεδρικές Εκλογές του 2020.

Μια λίγο πιο ευέλικτη πολιτική στάση από την πλευρά του Ρόουτς, θα καθιστούσε το έργο ακόμα πιο αιχμηρό για το θέμα που διαπραγματεύεται και θα περιόριζε τις αντιδράσεις, ότι πίσω από το δημιούργημά του, υποκρύπτονται πολιτικές σκοπιμότητες.

Υπάρχει ορθή αφηγηματική ροή. Είναι εμφανισιακά αγνώριστες η Κίντμαν και η Θερόν και διατηρούν στα ύψη το υποκριτικό τους εκτόπισμα. Κλέβει τις εντυπώσεις ο Τζον Λίθγκοου ως Ρότζερ Έιλς και η Μάργκοτ Ρόμπι, σαν η νεαρή δημοσιογράφος Κέιλα Πόσπιζιλ, το τελευταίο θύμα του ισχυρού στελέχους της Fox, που εν τέλει ο Έιλς εκδιώχθηκε από τον ιδιοκτήτη του καναλιού και απεβίωσε το 2017, μερικούς μήνες μετά τη δημοσιοποίηση του σκανδάλου.

“Βόμβα”( Bombshell) από την Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους

The post Βόμβα( Bombshell) appeared first on screeneye.gr.