Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Ρουμάνας σκηνοθέτιδας Αντίνα Πιντίλιε, «Touch Me Not», μία ταινία για την οικειότητα, το σεξ και τη σύγχρονη μοναξιά κέρδισε τη Χρυσή ‘Αρκτο στο 68ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.

Η ταινία που αφηγείται την ιστορία μίας γυναίκας που δεν αντέχει να την αγγίζουν, επιλέχθηκε ανάμεσα στις 19 ταινίες που διαγωνίστηκαν για το μεγάλο βραβείο της διοργάνωσης από την εξαμελή διεθνή επιτροπή, με επικεφαλής τον Γερμανό σκηνοθέτη Τομ Τίκβερ.

«Δεν το περιμέναμε καθόλου», δήλωσε η Πιντίλιε παραλαμβάνοντας το βραβείο. «Θα θέλαμε ο διάλογος που ξεκινά η ταινία να διευρυνθεί και να συμπεριλάβει όλους τους θεατές σε όλο τον κόσμο. Σας προσκαλούμε να μας ακολουθήσετε. Το Touch Me Not ήταν για όλη την ομάδα μας ένα πρότζεκτ αρκετά τολμηρό, εμείς όμως το ονομάσαμε έργο αγάπης, γιατί νιώσαμε ότι είμαστε ένας στρατός αγάπης».

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης Γουές Άντερσον κέρδισε το βραβείο Σκηνοθεσίας για τη δεύτερη stop motion ταινία του «Isle of Dogs». Τοποθετημένη σε μια δυστοπική Ιαπωνία του κοντινού μέλλοντος, η ταινία αφηγείται την ιστορία του Ατάρι, ενός 12χρονου αγοριού, που ξεκινά μια περιπετειώδη αναζήτηση του αγαπημένου του σκύλου Σποτς, ο οποίος εξαιτίας μια επιδημίας που κάνει τα σκυλιά ιδιαίτερα επιθετικά έχει εξοριστεί από τις αρχές της πόλης σε ένα γειτονικό νησί-σκουπιδότοπο. Ένα all star καστ δίνει φωνή στους απίθανους χαρακτήρες της ταινίας, που περιλαμβάνει από τον Έντουαρντ Νόρτον , τον Μπράιαν Κράνστον και τον Μπιλ Μάρεϊ, μέχρι τη Σκάρλετ Γιοχάνσον, τον Τζεφ Γκόλντμπλουμ και την Γκρέτα Γκέργουικ .

Ο ‘Αντερσον δεν μπόρεσε να παραστεί στην τελετή και το βραβείο στη θέση του παρέλαβε ο Μπιλ Μάρεϊ. «Ποτέ δεν πίστευα ότι θα πήγαινα σε μια δουλειά ως σκύλος και θα επέστρεφα σπίτι με δώρο μια αρκούδα. Είμαι πολύ ευτυχισμένος που βρέθηκα ως εκπρόσωπος της ταινίας σε αυτή την αίθουσα απόψε. Είναι εξαιρετικό να είσαι ανάμεσα σε νέους κινηματογραφιστές και είναι σημαντικό για μένα γιατί αγαπώ το σινεμά», είπε ο Αμερικανός ηθοποιός.

Το βραβείο καλύτερου ηθοποιού απονεμήθηκε στον Άντονι Μπαζόν για το ρόλο του στην ταινία «Προσευχή» του Γάλλου σκηνοθέτη Σεντρίκ Καν και το βραβείο καλύτερης ηθοποιού δόθηκε στην Άνα Μπρουν για τις «Κληρονόμους» του Μαρτσέλο Μαρτινέσι από την Παραγουάη.

Το Βραβείο Σεναρίου δόθηκε στους Μανουέλ Αλκάλα και Αλόνσο Ρουιζπαλάσιος για το «Museo», ενώ το Βραβείο Καλλιτεχνικού Επιτεύγματος στην Ελενα Οκοπνάγια για τα κοστούμια και τα σκηνικά στο «Dovlatov» του Αλεξέι Γκερμάν. Το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής, η Αργυρή Άρκτος, δόθηκε στην Πολωνή σκηνοθέτιδα Μαγκοζάτα Σιμόφσκα για την ταινία της «Μug».

Αναλυτικά τα βραβεία του 68ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου:

Χρυσή Άρκτος: Touch me Not της Αντίνα Πιντίλιε

Αργυρή Άρκτος-Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής: Μug της Μαγκοζάτα Σιμόφσκα

Αργυρή Άρκτος Alfred Bauer Κινηματογραφικής Πρωτοπορίας: Οι «Κληρονόμοι» του Μαρτσέλο Μαρτινέσι

Καλύτερη Σκηνοθεσία: Γουές Αντερσον για το «Isle of Dogs»

Καλύτερη Ηθοποιός: Άνα Μπρουν για τις «Κληρονόμους» του Μαρτσέλο Μαρτινέσι

Καλύτερος Ηθοποιός: Άντονι Μπαζόν για την «Προσευχή» του Σεντρίκ Καν

Βραβείο Σεναρίου: Μανουέλ Αλκάλα και Αλόνσο Ρουιζπαλάσιος για το «Museo»

Βραβείο Καλλιτεχνικού Επιτεύγματος: Έλενα Οκοπνάγια για τα κοστούμια και τα σκηνικά στο «Dovlatov» του Αλεξέι Γκερμάν

Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ: Waldheims Walzer της Ρουθ Μπέκμαν (Αυστρία)

Ειδική Μνεία Καλύτερου Ντοκιμαντέρ: Ex Paje του Λουίζ Μπολονιέζι (Βραζιλία)

Βραβείο Καλύτερης Πρώτης Ταινίας: Touch me Not της Αντίνα Πιντίλιε

Ειδική Μνεία Καλύτερης Πρώτης Ταινίας: An Elephant Sitting Still του Χου Μπο

Χρυσή Άρκτος Καλύτερης Μικρού Μήκους Ταινίας: The Men Behind the Wall της Ινές Μολντάφσκι (Ισραήλ)

Αργυρή Άρκτος-Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής Μικρού Μήκους Ταινίας: Imfura του Σαμουέλ Ισιμγουέ (Ελβετία, Ρουάντα)

Βραβείο Audi Μικρού Μήκους Ταινίας: Solar Walk της Ρέκα Μπούτσι (Δανία)

The post Φεστιβάλ Βερολίνου: Η Χρυσή Άρκτος στo «Touch Me Not» της Αντίνα Πιντίλιε appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση από Φεστιβάλ Βερολίνου, Ιάκωβος Γωγάκης

Η θετική αύρα των πρώτων ημερών, δεν είχε ανάλογη συνέχεια. Οι ταινίες του Διαγωνιστικού και των Παράλληλων Προγραμμάτων είναι στην πλειοψηφία τους κάτω του μετρίου, αυτή είναι η γενική εκτίμηση της κινηματογραφικής κοινότητας, που βρίσκεται-όχι σύσσωμη όπως άλλες χρονιές- στη γερμανική πρωτεύουσα.
Το γεγονός αυτό, ενισχύει τις φωνές πολλών Γερμανών σκηνοθετών και άλλων ανθρώπων της κινηματογραφικής βιομηχανίας, που ζητούν τη μη ανανέωση του συμβολαίου του Καλλιτεχνικού Διευθυντή της Μπερλινάλε Ντίτερ Κόσλικ.

Από τις ταινίες του Διαγωνιστικού που ξεχωρίζουν μέχρι αυτή τη στιγμή, θα κατατάσσαμε πρώτη, την ταινία Dovlatov.

Τις μέρες και τα χρόνια του συγγραφέα Σεργκέι Ντοβλάτοφ, πραγματεύεται η βιογραφική ταινία του Αλεξέι Τζέρμαν Τζούνιορ, στην κομμουνιστική Ρωσία τη δεκαετία του ‘70.
Ο Ντοβλάτοφ απεβίωσε ακριβώς στο μεταίχμιο των κοσμοιστορικών αλλαγών, το 1990. Ήταν ένας αντισυμβατικός καλλιτέχνης, με τα έργα του, όπως και πολλών συνοδοιπόρων του, να έχουν φιμωθεί από το καθεστώς.
Ο Ρώσος σκηνοθέτης, συνεχίζει, ακριβώς εκεί που μας άφησε πριν από 2 χρόνια ο Πολωνός Αντρέι Βάιντα, με το δικό του “ Afterimage”, για έναν άλλον σπουδαίο καλλιτέχνη.
Η Ρωσική ταινία, η οποία διεκδικεί τη Χρυσή Άρκτο, ακολουθεί σε κάθε πλάνο και κάθε σκηνή τον κεντρικό ήρωα, μέσα σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ορθά ομιχλώδη, ένας ήρωας που διαπραγματεύεται τη διατήρηση των ηθικών του αξιών.
Η παρουσία του Σέρβου ηθοποιού Μίραν Μάριτς αποδεικνύεται καταλυτική, γιατί επιτυγχάνει να προσδώσει στον Ντοβλάτοφ, με σαφήνεια τις αμφιταλαντεύσεις του και μια στάση ζωής, αντάξια ενός ανθρώπου με αρχές.
Σπουδαία και η συνεισφορά του Πολωνού Διευθυντή Φωτογραφίας Lukasz Zal, τον οποίο μάθαμε μέσα από την υπέροχη δουλειά του στην ταινία “ Ida”.

The Prayer

Ταινία του πολυπαραγωγικού Γάλλου σκηνοθέτη Cedrc Kahn, για τον εθισμό στις ουσίες, τη φιλία, την πίστη και τη συλλογικότητα.
Εντυπωσιακή η παρουσία του ηθοποιού Anthony Bajon στο ρόλο ενός εξαρτημένου από τα ναρκωτικά  νεαρού άντρα, που πάει στα βουνά για να συναντήσει μια κοινότητα ατόμων που πια είναι “καθαροί”. Η ταινία διαθέτει ξεκάθαρο προσανατολισμό, ευαισθησίες και υπέροχα εξωτερικά πλάνα. Ξεχωρίζει και η ηθοποιός Louise Grinberg.

Daughter of Mine

Το φύλο, την  ισότητα και τη σεξουαλική ταυτότητα, αφήνει πίσω η Ιταλίδα Λάουρα Μπισμπούρι( την οποία γνωρίσαμε στην Ελλάδα μέσα από την ταινία της “ Ορκισμένη Παρθένα”).
Στο “Daughter of Mine”, επεδίωκε να βάλει ακόμα πιο ψηλά τον πήχη, ορθά διατήρησε για πρωταγωνίστρια την Άλμπα Ρορβάχερ, πήρε και την Βαλέρια Γκολίνο, αλλά και μια μικρούλα ονόματι Sara Casu.
Έφτιαξε μια ταινία από αυτές που εμείς τις χαρακτηρίζουμε “ φεστιβαλικές”. Δηλαδή, έδωσε βάρος στο μελόδραμα, σε ένα παιδί και σε μια εκδίκηση. Στυλιζαρισμένη η φωτογραφία της, προσεγμένα τα εξωτερικά της γυρίσματα, αλλά κάπως εξωπραγματική η ιστορία της.Ένα 10χρόνο κορίτσι, ανακαλύπτει πως αυτή που θεωρούσε ως μάνα της, δεν είναι τελικά, αλλά είναι μια γυναίκα, που γνωρίζει και το  ένστικτο του μικρού κοριτσιού την οδηγεί σε αυτήν.

The post Υποτονική ατμόσφαιρα και ταινίες χωρίς χαρακτήρα στο Φ. Βερολίνου appeared first on screeneye.gr.

Είναι ο ήπιος χειμώνας του; Είναι οι ταινίες που είχαν κάτι να πουν; Το Βερολίνο μας υποδέχθηκε ηλιόλουστα (στους +7), σπάνιο φαινόμενο για Φεβρουάριο μήνα και το Φεστιβάλ του… άνοιξε με το δεξί. Δεν ήταν μόνο η ευχάριστη και με μηνύματα ταινία έναρξης, το “Isle of Dogs” του Γουές Άντερσον.

Ήταν και η συνέχεια της, η δεύτερη μέρα της διοργάνωσης και ο,τι είδαμε είχε κάτι να πει. Ακόμα και το πολύ μέτριο αμερικανικό γουέστερν των αδερφών Ζέλνερ, με τίτλο “ Damsel ”-ταινία του διαγωνιστικού- έδωσε σε κάποια του σημεία μια νότα έξυπνου μαύρου χιούμορ, διακωμωδώντας τις εμμονές ενός νεαρού άντρα(Ρόμπερτ Πάτινσον), στο κυνήγι για την απελευθέρωση της αρραβωνιαστικιάς του( Μία Βασικόβσκα) από έναν “ απαγωγέα”. Η νεαρή γυναίκα γνωρίζει τι θέλει και ποιον θέλει, ενώ όλοι οι αντρικοί χαρακτήρες που εμφανίζονται στην ταινία…έχουν τα θέματά τους. Ξεχωρίζει η ερμηνεία ενός εκ των σκηνοθετών, του Ντέιβιντ Ζέλνερ, στον ρόλο -καρικατούρα- του Πάρσον Χένρι.

Αντίθετα, στους “ Κληρονόμους” από την Παραγουάη-μια ταινία επίσης του διαγωνιστικού-, σε σκηνοθεσία Μαρσέλο Μαρτινέσι ξεχωρίζει η πρωτοεμφανιζόμενη Άνα Μπρουν. Ερμηνεύει την Τσέλα μια ομοφυλόφιλη γυναίκα άνω των 60, που συζεί αρμονικά με την σύντροφό της. Όταν η τελευταία θα μπει στη φυλακή για χρέη, η ηρωίδα θα χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της, αλλά ένα νέο πρόσωπο θα της ξυπνήσει τις ερωτικές επιθυμίες. Ταινία με φεστιβαλικό χαρακτήρα,  με  αργόσυρτο ρυθμό, όμως ευαίσθητη και τρυφερή, αποσπώντας το θερμό χειροκρότημα των δημοσιογράφων.

The post Η 2η μέρα Μπερλινάλε και τα 2 πρόσωπα που ξεχώρισαν appeared first on screeneye.gr.

Κριτική της ταινίας έναρξης του  68ου Φεστιβάλ Βερολίνου

Ιάκωβος Γωγάκης

Ειδήμονας της τεχνικής  animation, ο Αμερικανός Γουές Άντερσον(  Moonrise Kingdom), με το “ Isle of Dogs” υποκλίνεται στον μεγάλο δάσκαλο του είδους, τον  Χαγιάο Μιγιαζάκι.

Από το “Grand Budapest Hotel” και μετά, ο Άντερσον  άφησε πίσω τις δυσλειτουργικές ιδιοφυΐες και τους μεγάλους έρωτες( βέβαια ένας  έρωτας εδώ υπάρχει, τον οποίο τροφοδοτεί η φωνή της Γκρέτα Γκέργουικ) και φτιάχνει από το 0 μια ταινία  για τα αγαπημένα του σκυλιά.

Επιλέγει ενίοτε την ύπαρξη αφηγητή, τις διαφορετικές γλώσσες,  όπως επίσης  και τα χωροχρονικά μπρος πίσω, ενώ η ιστορία είναι χωρισμένη σε κεφάλαια.

Βρισκόμαστε, περίπου στο 2037, στην Ιαπωνία, σε μια  “φανταστική” πόλη,  που θυμίζει Ναγκασάκι, αλλά λέγεται Μαγκασάκι. Η γρίπη των σκύλων  σαρώνει τα πάντα και ο δήμαρχος της πόλης, ο Καμπαγιάσι, οδηγεί όλα τα σκυλιά σε μια απομονωμένη περιοχή, κάτι σαν  χωματερή. Ένα 12χρόνο ορφανό αγόρι, ο Ατάρι, ο οποίος είναι και συγγενής του δημάρχου, έχει βαλθεί να βρει το αγαπημένο του κατοικίδιο.

Το πιο συναρπαστικό με την ταινία του Γουές Άντερσον, δεν είναι η παρακολούθηση μιας αναζήτησης ενός “ Λευκού Θεού-σκυλιού”, αλλά ο τρόπος που παρουσιάζει την κοινότητα των σκύλων. Ο αρχηγός ( δίνει τη  φωνή του ο Μπράιαν Κράνστον),  θέλει να επιβληθεί, αλλά εν τέλει  αποδέχεται την αμεσοδημοκρατική απόφαση των υπολοίπων( μεταξύ των υπολοίπων ακούμε και τη φωνή του Μπιλ Μάρει και του Έντουαρντ Νόρτον) .

Την συγκεκριμένη διάσταση, την βλέπουμε -τόσο έντονα-  για πρώτη φορά σε ταινία του σκηνοθέτη και γίνεται η πιο πολιτική του, γιατί ακριβώς υπάρχουν οι δύο όψεις, με τη δεύτερη να είναι η αλληγορική, δηλαδή  “ όσοι δεν μας κάνουν, τους σπρώχνουμε στο περιθώριο”.

Εμπλέκονται  στην ταινία  δεκάδες  χαρακτήρες,  και αυτομάτως αυτό το γεγονός καθιστά το εγχείρημα κάπως δυσλειτουργικό. Ταυτόχρονα,   δεν λειτουργούν πάντοτε προς την σωστή κατεύθυνση  οι παράλληλες αφηγήσεις, ενώ τα ακραία συμβάντα, τα οποία εμφανίζονται  από τα μισά της ταινίας και μετά, δίνουν μια παράλογη διάσταση. Είναι μια γοητευτική αλλά περίπλοκη ιστορία, βέβαια ο δημιουργός της, φτιάχνει ο,τι πιο περίτεχνο μπορεί να φανταστεί κανείς…. ακόμα και ένα χταπόδι… που μας άνοιξε την όρεξη.

The post Η άποψή μας για το “ Isle of Dogs” του Γουές Άντερσον appeared first on screeneye.gr.